บทที่ 856 แดดดี้ หนูเป็นลูกสาวแท้ๆของแดดดี้นะ(5)

วินาทีต่อมาเจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีพลันเบะปาก สีหน้าเสียใจด้วยความไม่เป็นธรรมฉายออกมาเต็มที่ จากนั้นน้ำตาก็ไหลลงมาเป็นเม็ดๆ

น้ำตานี่มาเร็วมาก เสมือนเปิดก๊อกน้ำกะทันหันไม่มีผิด

ถังจื่อซีไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้ ไม่ได้ร้องอย่างโวยวาย เธอแค่มีน้ำตาไหลจากการเสียใจอย่างเงียบๆ ท่าทางเช่นนี้ดูแล้วช่างบีบหัวใจยิ่งนัก

เจ้าหญิงน้อยมีน้ำตาไหลลงมา แต่อยู่นิ่งๆ แววตาของเธอยังคงมองเลขาหลิวเช่นเดิม

เจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีแสดงว่าความสามารถของเธอเช่นนี้ไม่ใช่คนทั่วไปจะทำได้

“เจ้าหญิงน้อยของผม อย่าร้องไห้สิ”หัวใจเลขาหลิวแตกเป็นหลายส่วน บาปมหันต์เลยทีนี้ เขาทำให้เจ้าหญิงน้อยร้องไห้เสียแล้ว

บัดนี้เลขาหลิวมีความคิดอยากจะฆ่าตัวเองเลยด้วยซ้ำ

เขาทำให้เจ้าหญิงน้อยร้องไห้ได้อย่างไร ได้อย่างไร？！

ถังจื่อซีได้ยินเขาพูด น้ำตายิ่งไหลเร็วกว่าเดิม เธอไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ แค่มองเลขาหลิวด้วยน้ำตา

ทันใดนั้นเลขาหลิวรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนชั่วช้าสามานย์สิ้นดี

“โอเคครับ โอเคครับ อารับปากหนูนะ อาจจะพาไปพบท่านประธานนะครับ”ภายใต้การจู่โจมด้วยน้ำตาของเจ้าหญิงน้อย เลขาหลิวไม่อาจทานทนได้ เลขาหลิวรู้สึกว่าไม่มีใครต้านทานได้หรอก

เพราะปฏิเสธเจ้าหญิงน้อยอย่างนี้จะทำให้ไม่สบายใจ

วินาทีนี้ เลขาหลิวรู้สึกว่าการทุกข์ใจของท่านประธานสามารถลืมเลือนได้ชั่วคราว แน่นอน การจู่โจมด้วยน้ำตาของเจ้าหญิงน้อย ทำให้เขาลืมท่านประธานของตนแล้วจริงๆ

พอเขารับปากเรียบร้อยจึงได้สติ แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว ตอนนี้ยังทันอยู่ไหมที่เขาจะกลับคำ？

“จริงเหรอคะ？คุณอาไม่หลอกหนูนะ？”เลขาหลิวกำลังลังเล เสียงสะอื้นของเจ้าหญิงน้อยก็แว่วเข้ามา

เจ้าหญิงน้อยไม่ได้ดีใจเพราะการรับปากของเขา ยังคงมีใบหน้าเสียใจจากการไม่ได้รับความเป็นธรรม น้ำตายังคงไหลต่อไป ภาพนี้ไม่ให้เลขาหลิวมีโอกาสกลับคำเลย

“ไม่ ไม่หลอกหนูหรอกครับ”เลขาหลิวแอบถอนหายใจหนึ่งเฮือก จากนั้นก็รวบรวมความกล้ารับปากเธอ

ตอนนี้เขายังทำอะไรได้อีก？ต้องรับปากเจ้าหญิงน้อยก่อนแล้วล่ะ

ตอนนี้ประธานยังประชุมอยู่ เจ้าหญิงน้อยขึ้นไปก็ยังไม่ได้เจอท่านประธานทันที ต่อไปนี้เขาลองคิดหาวิธี ดูว่าจะกล่อมเจ้าหญิงน้อยได้ไหม

ขอเพียงเจ้าหญิงน้อยไม่ร้องไห้……

“ไปเถอะ อาหนูขึ้นไป”เลขาหลิวตัดสินใจพาเจ้าหญิงน้อยขึ้นไป เรื่องอื่นค่อยว่ากันไปทีละก้าวเถอะ

“ไปค่ะ”เจ้าหญิงน้อยเบะปาก พลางสะอื้นเบาๆ ไม่ยอมเผยความดีใจสักนิด

เลขาหลิวรู้สึกประหลาดใจ ตามหลักแล้วเด็กทุกคนมักจะโอง่ายมาก เขารับปากเจ้าหญิงน้อยแล้ว เจ้าหญิงน้อยควรดีใจไม่ใช่หรือ ควรร่าเริงไม่ใช่หรือ？

ทำไมเจ้าหญิงน้อยยังทำหน้าเสียใจอีก เขารู้สึกว่าเจ้าหญิงน้อยเสียใจกว่าเดิมเสียอีก มันเกิดอะไรขึ้น？

ถึงแม้ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร แต่เลขาหลิวก็รับรู้ว่าเจ้าหญิงนั้นไม่ใช่จะหลอกได้ง่ายๆ

เลขาหลิวทายไม่ผิด เจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีหลอกยากจริงๆ เจ้าหญิงน้อยถังจื่อซีรู้ว่า หากตอนนี้ตนเองทำท่าดีใจ เลขาหลิวก็ต้องรู้ว่าปลอบใจเธอสำเร็จแล้ว งั้นเลขาหลิวก็คงไม่พาเธอไปหาพ่อจริงๆ

เมื่อสักครู่เธอดูออกว่าเลขาหลิวไม่อยากพาเธอไปพบพ่อ ถึงแม้เธอไม่รู้สาเหตุ แต่เธอมั่นใจว่าตนดูไม่ผิด ที่เธอมาวันนี้เพื่อเซอร์ไพรส์ให้คุณพ่อ ดังนั้นเธอจำเป็นต้องให้เลขาหลิวพาเธอขึ้นไป

ดังนั้นเธอจึงต้องใช้ลูกไม้เสียหน่อย