บทที่ 862 พ่อลูกยอมรับกัน คุณชายสามเย่ตกใจจนบื้อไปแล้ว (2)

ปกติแล้วเห่อถงถงอ่อนโยนมาก แต่ว่าพอเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเวินลั่วฉิง

เมื่อไหร่กันล่ะที่คุณย่าเย่ถูกเถียงแบบนี้ ทันใดนั้นสีหน้าก็ซีดขาวไปหมด แต่ว่าเธอก็อดทนขั้นสุด เพราะว่าวันนี้เธอจะต้องเสแสร้งเป็นคนอ่อนแอ น่าสงสาร ขณะนี้ท่าทีของเห่อถงถงนั้นมีประโยชน์ต่อเธอมาก

ภายใต้การระเบิดอารมณ์ของเห่อถงถงสามารถทำให้ “ความอ่อนแอ” ของเธอดูชัดเจนมากยิ่งขึ้น!

คุณย่าเย่กดทับไฟในใจลงไป ภายในแววตามีรอยยิ้มอ่อนๆ ผ่านไป

คุณย่าเย่คือคนฉลาด เธอรู้ดีว่าเรื่องครั้งที่แล้วห้ามพูดให้ชัดเจน ยิ่งพูดมากก็ยิ่งส่งผลเสียกับพวกเขา ดังนั้นเธอจำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนหัวข้อการสนทนานี้

แต่ว่าเห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าเมื่อกี้เวินลั่วฉิงนั้นตั้งใจยุอารมณ์ของคนขึ้นมา ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่พอใจกับพวกเขา สถานการณ์แบบนี้ไม่ง่ายที่จะพลิกแพลง ดังนั้นเธอจำเป็นต้องมามือไม้ตาย

แววตาของคุณย่าเย่เปล่งประกายขึ้น จากนั้นก็มองไปทางเวินลั่วฉิง “ฉิงฉิง ฉันขอร้องล่ะ เธอปล่อยซือเฉินไปเถอะ เรื่องที่เธอให้ซือเฉินลงเงินกับบริษัทเวินซื่อกรุ๊ปเราสามารถไม่ว่าอะไรได้ บริษัทเวินซื่อกรุ๊ปจะล้มละลายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ซือเฉินลงเงินไปมากเท่าไหร่ จึงได้ช่วยบริษัทเวินซื่อกรุ๊ปไว้ เรื่องพวกนี้พวกเราต่างก็ไม่ได้ว่าอะไร หากเธอยอม พวกเราก็สามารถให้ซือเฉินมอบบริษัทเวินซื่อกรุ๊ปให้กับเธอได้เรื่องเงินๆ ทองๆ แบบนี้ตระกูลเย่ของเราไม่ได้เห็นความสำคัญ”

คุณย่าเย่เหมือนกำลังร้องขอเวินลั่วฉิงอยู่ แต่ว่าในคำพูดของเขานั้นก็ได้เปิดเผย

“คุณย่าเย่ คุณอย่ามาใส่ร้ายฉิงฉิง......” เห่อถงถงโมโหจะระเบิดแล้ว ทำไมถึงมีคนหน้าด้านขนาดนี้ ทำไมถึงมีคนลืมตาพูดโกหกแบบนี้ได้อีก พลิกแพลงผิดถูกแบบนี้?

ทำไมถึงใส่ร้ายฉิงฉิงของบ้านเธอแบบนี้ ไม่สามารถทนได้!!

ฉิงฉิงบ้านเธอจะอยากจะได้เงินของตระกูลเย่หรอ? ให้ตายเถอะ!!

“คุณเห่อ ฉันรู้ว่าคุณเป็นเพื่อนที่ดีของฉิงฉิง คิดเผื่อฉิงฉิงในทุกๆ ด้าน ที่จริงฉันเองก็ชอบฉิงฉิงมาโดยตลอด ตอนแรกก็ไม่ได้คัดค้านที่ฉิงฉิงจะคบกับซือเฉิน” คุณย่าเย่ตัดคำพูดของเห่อถงถง แต่ว่าน้ำเสียงของคุณย่าเย่ในขณะนี้ดีมากๆ

เทียบกับอารมณ์ร้ายของเห่อถงถงในตอนนี้แล้ว น้ำเสียงของคุณย่าเย่นั้นดีมากจริงๆ

คุณย่าเย่นั้นคิดวางแผนมาจะครึ่งชีวิตแล้ว แน่นอนว่าเห่อถงถงไม่ใช่คู่มือของเธอ

เห่อถงถงโมโหจนหน้าแดงไปหมดแล้ว ทำไมถึงหน้าด้านได้ขนาดนี้? ทำไมถึงทำได้ขนาดนี้?

เวินลั่วฉิงดึงเห่อถงถง แสดงให้เห่อถงถงเห็นว่าไม่ต้องรีบ เธออยากจะลองดูว่าคุณย่าเย่จะทำยังไงกันแน่?

ถึงแม้ว่าขณะนี้เห่อถงถงจะโมโหอยากจะระบายมากๆ แต่แน่นอนว่าเธอต้องฟังเวินลั่วฉิง

แววตาของคุณย่าเย่หันไปมองเวินลั่วฉิง ยังคงเป็นท่าทางที่อ่อนแอ ยังคงเป็นน้ำเสียงที่ร้องขอ “แต่ว่าเรื่องการสืบทอดของตระกูลเย่ พวกเราไม่สามารถไม่สนใจได้”

ในขณะนี้ที่คุณย่าเย่พูด มองหน้าเวินลั่วฉิง จู่ๆขาทั้งสองก็ก้มโค้งลง แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าของเวินลั่วฉิง

แววตาของเวินลั่วฉิงแย่ลง บนใบหน้ามีความเย็นชาเพิ่มขึ้นเยอะมาก คุณย่าเย่ได้แสดงละครแบบนี้ตอนอยู่โรงพยาบาลแล้วครั้งหนึ่ง แต่ว่าครั้งนั้นในโรงพยาบาลยังไม่มีคนภายนอก พอตอนสุดท้ายคุณย่าเย่ก็ไม่ได้คุกเข่าลงไปจริงๆ

แต่ว่าวันนี้มีผู้คนล้อมรอบมากมายขนาดนี้ มีคนมองดูอยู่มากมายขนาดนี้ เวินลั่วฉิงรู้ว่าครั้งนี้คุณย่าเย่ตั้งใจที่จะคุกเข่าแล้วจริงๆ

แต่ว่าเวินลั่วฉิงไม่ได้เดินไปพยุงคุณย่าเย่ ในวินาทีที่คุณย่าเย่คุกเข่าลงมาเธอดึงเห่อถงถงแล้วรีบขยับไปอีกทางหนึ่ง

ดังนั้น ตำแหน่งที่เธอยืนอยู่ในตอนนี้ไม่ได้เป็นทางที่คุณย่าเย่คุกเข่าลงมาเลย

แต่ว่า ถึงแม้ว่าจะเป็นแบบนี้ ก็ยังดึงดูดความสนใจของผู้คนขึ้นมา