บทที่ 890 คุณชายสามเย่ออกโรงเอง

“ใช่ครับ ใช่” ผู้ดูแลจ้งพยักหน้าหงึก ๆ เกรงว่าหากเขาพยักหน้าช้าไปคนอื่นจะไม่ยอมให้เขาเข้าบ้าน

“แย่จังเลยครับ คุณหนูใหญ่ของพวกเราไม่อยู่บ้านครับ” พ่อบ้านอาวุโสของตระกูลถังเห็นท่าพยักหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา คนคนนี้ดูก็รู้ว่าสถานะไม่ธรรมดา แต่ท่าทางของเขากลับดูไร้เดียงสาน่าขันไปหน่อย

พ่อบ้านอาวุโสของตระกูลถังมองคนออกมานักต่อนักแล้ว ดังนั้นจึงมองออกว่าคนคนนี้ให้ความสำคัญกับคุณหนูใหญ่ของพวกเขามาก ไม่อย่างนั้นคงไม่เคร่งขรึมอย่างนี้หรอก

“ไม่อยู่บ้านเหรอครับ? ไปไหนแล้วล่ะครับ?” ผู้ดูแลจ้งอึ้งไปเล็กน้อย ที่แท้ ลางสังหรณ์ของเขาก็ถูกต้อง โชคดีที่ไม่โง่รอต่อไปเรื่อย ๆ

“คุณหนูใหญ่ของพวกเราไปประเทศ M ตั้งแต่สี่โมงเช้าแล้วครับ” พ่อบ้านอาวุโสของตระกูลถังเห็นว่าผู้ดูแลจ้งไม่มีเจตนาร้าย จึงบอกเขาไปอย่างละเอียด

“ไปประเทศ M แล้ว? ทำไมจู่ ๆ ไปประเทศ M ล่ะครับ?” ผู้ดูแลจ้งที่สุขุมนุ่มลึกมาตลอดตอนนี้กลับใจร้อนขึ้นมา คุณหนูถังทำไมถึงได้ไปประเทศ M อย่างกะทันหันในเวลาอย่างนี้กันล่ะ?

ถ้าหากคุณหนูถังไปประเทศ M แล้ว งั้นหัวหน้าก็ไม่สามารถพบกับคุณหนูถังได้ทันทีน่ะสิ

“เฮ้อ คุณนี่พูดจากชอบกลนะ? คุณหนูใหญ่ของพวกเราจะไปไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยล่ะ?” เดิมทีพ่อบ้านอาวุโสของตระกูลถังค่อนข้างประทับใจผู้ดูแลจ้งอยู่บ้าง แต่ได้ยินผู้ดูแลจ้งพูดอย่างนี้ก็ไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย

“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นครับ” ผู้ดูแลจ้งตั้งสติได้ ก็แอบถอนหายใจออกมา ตอนนี้ทุกอย่างเป็นเพียงการสันนิษฐานของอะเหลียง ยังไม่ได้รับการยืนยัน

ดังนั้น พวกเขาจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะไปยุ่งเรื่องของคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง

ต่อให้ยืนยันได้แล้วว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังเป็นเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกเขา เขาก็ต้องให้ความเคารพต่อตระกูลถัง ไม่ใช่ว่าองค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกเขาเกรงกลัวอำนาจของตระกูลถัง แต่เพราะบ้านถังเป็นบ้านของแม่เจ้าหญิง จึงจำเป็นต้องให้ความเคารพ

ไม่เพียงแต่เขาต้องให้ความเคารพ คนขององค์กรโกสต์ซิตี้ทุกคนก็ต้องให้ความเคารพตระกูลถังด้วย

“ในเมื่อคุณหนูใหญ่ของพวกคุณไม่อยู่ งั้นผมค่อยมาเยี่ยมใหม่วันหลังนะครับ” ผู้ดูแลจ้งคิดว่าในเมื่อคุณหนูถังไม่อยู่บ้าน งั้นเขาก็คงต้องกลับไปแล้ว ในเมื่อไม่สามารถพบกับคุณหนูถังได้ทันที ก็คงต้องให้อะเหลียงรีบดำเนินการ

ไว้รอผลยืนยันจากอะเหลียงออกมาแล้ว ทุกอย่างก็จะง่ายเอง

ขณะเดียวกัน ถังจื่อซีฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครแอบโทรศัพท์ไปหาเย่ซือเฉิน

เป็นเพราะเมื่อคืนวานเย่ซือเฉินเสียใจทั้งคืนจนไม่ได้นอน เมื่อคืนก็เพราะตื่นเต้นดีใจจนนอนไม่หลับจนถึงตีสามกว่า ดังนั้นตอนนี้เขาจึงยังนอนฝันหวานอยู่

แต่ว่า เมื่อถังจื่อซีโทรศัพท์มาหา เย่ซือเฉินก็ถูกปลุกจนตื่น เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ยื่นมือไปคลำหาโทรศัพท์ เมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ เย่ซือเฉินก็ยิ้มออกมาทันที แล้วกดรับสายอย่างรวดเร็ว

“ลูกรัก” การขานเรียกแบบนี้เมื่อวานทั้งวันเย่ซือเฉินเรียกจนคล่องแคล่วแล้ว

ถูกลูกของเขาปลุกให้ตื่น คุณชายสามเย่ไม่รู้สึกไม่พอใจเลยสักนิด เขารู้สึกมีแต่ความสุข

“พ่อคะ พ่อ แย่แล้วค่ะ แม่หนีไปแล้ว” เพียงแต่ถังจื่อซีที่อยู่ในสายดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ น้ำเสียงร้อนรนนั้นดูเหมือนจะร้องไห้อีกด้วย

เย่ซือเฉินลุกพรวดขึ้นทันที สีหน้าเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด : “ลูกรัก ค่อย ๆ พูด เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

อะไรคือแม่หนีไปแล้ว?

“พ่อคะ ตอนเช้าหนูตื่นมาก็ไม่เห็นแม่แล้ว ได้ยินคุณย่าน้อยกับคุณย่าทวดคุยกันว่า แม่ออกไปเมื่อตอนตีสี่ค่ะ แม่ไปประเทศ M แล้ว ไปหาลุงถัง” ถึงแม้ถังจื่อซีจะรีบร้อน แต่ก็ยังพูดได้อย่างชัดเจน เรียกลำดับได้อย่างดี

เย่ซือเฉินหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมา สีหน้าบึ้งตึงมาก เวินลั่วฉิงไปประเทศ M ตั้งแต่ตีสี่เลยเหรอ?