บทที่ 912 การโจมตีกลับของเทพธิดาเวิน และเจ้าชายน้อยตั้งท้องแล้ว (4)

หลินเป้ยก็ไม่ได้คิดมาก ตอนนี้เธอเห็นรายงานข่าวของถังหยุนเฉิง จากนั้นก็นึกถึงถังหลิน จู่ๆ เธอก็นึกถึงว่าประจำเดือนของเดือนนี้ยังไม่มา

ประจำเดือนของเธอมาตรงเวลาโดยตลอด ไม่เคยมาช้าเลย ครั้งนี้ช้าไปหลายวันมาก

วินาทีนั้น ทั้งตัวของเธอแข็งทื่อไปหมด

เธอ? หรือว่าเธอจะท้อง?

ครั้งที่แล้วที่เธอกับถังหลินในครั้งนั้น ตอนแรกก็แค่อุบัติเหตุ เธอและถังหลินไม่ได้ทำการป้องกันอะไรเลย คืนนั้นเธอเองก็กระวนกระวาย อีกอย่างก็เหนื่อยมากจริงๆ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

ต่อมาพอเธอตอนที่เธอนึกได้ก็สายไปแล้ว

ตอนแรกเธอคิดว่าก็มีแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว คงจะไม่บังเอิญมีหรอก แต่ว่าตอนนี้ดูแล้วเกรงว่า......

ตลอดหลายปีมานี้หลินเป้ยปลอมตัวเองผู้ชายมาโดยตลอด สำหรับเรื่องของผู้หญิงมากมายเธอก็ไม่ได้ชัดเจนมากนัก แต่ว่าเรื่องท้องที่เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เธอก็พอเข้าใจบ้าง

ในใจของหลินเป้ยมีความสงสัยเล็กน้อย จึงอยากจะยืนยันว่าเป็นเรื่องจริงหรือปลอม?

เรื่องแบบนี้เธอไม่สามารถบอกคนอื่นได้เด็ดขาด แม้กระทั่งคุณแม่ก็ไม่ได้

และเธอก็ไม่กล้าไปตรวจที่โรงพยาบาล เธอที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายจะไปเอาบัตรคิวที่แผนกตั้งครรภ์?

นั่นเป็นการรนหาที่ตายไม่ใช่หรอ?

หลินเป้ยได้แต่หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วพิมพ์ค้นหาว่า—ท้องในระยะแรกตรวจสอบอย่างไร?

จากนั้นหลินเป้ยผู้หญิงคนหนึ่งที่มีชีวิตอยู่มายี่สิบกว่าปี ในที่สุดก็รู้จักที่ตรวจครรภ์แล้ว

พึ่งท้องได้ไม่กี่วัน ที่ตรวจครรภ์ก็สามารถตรวจออกมาได้ ไม่ต้องไปโรงพยาบาล ตัวเองก็สามารถจัดการได้ ง่ายและสะดวก

หลินเป้ยออกจากบ้าน ตรงไปที่ร้านยาเลย ซื้อยามากมายเพื่อปกปิด จากนั้นจึงจะแอบเอาที่ตรวจครรภ์สองสามอัน เพราะเธอกลัวว่าครั้งเดียวจะไม่แม่นยำ ดังนั้นจึงเอามาหลายๆ อัน

หลินเป้ยสวมหน้ากาก สวมแว่นตาดำ คนในร้านยาไม่มีใครออกเธอออก

เธอนำที่ตรวจครรภ์กลับไปยังบ้าน แล้วเข้าไปตรวจโดยไม่หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว

ทำตามขั้นตอนที่เขียนไว้ หลังจากที่เธอทำเสร็จทั้งหมด ก็นำที่ตรวจครรภ์ใส่ไว้ข้างๆ เธอจ้องที่ตรวจครรภ์ ไม่กล้าแม้แต่กะพริบตา เธอจ้องอยู่อย่างนั้น ตอนนี้หลินเป้ยสามารถรับรู้ได้ว่าหัวใจของตัวเองเต้นเร็วมาก ทั้งหัวใจเหมือนจะทะลักออกมาแล้ว

ที่จริงแล้วการเปลี่ยนแปลงของที่ตรวจครรภ์ไม่ได้ใช้เวลานาน แต่ว่าหลินเป้ยมักจะรู้สึกว่าขณะนี้เวลานานมาก ราวกับว่าชาติชาติหนึ่งเลย

พอเห็นสีของที่ตรวจครรภ์ค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลง ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง ร่างกายที่แข็งทื่อของหลินเป้ยก็อดสั่นไม่ได้ ทั้งหน้าของเธอซีดขาวทันที

อาจจะเป็นเพราะว่าไม่ยอมที่จะเชื่อ และอาจจะเป็นเพราะว่าไม่ตายใจ หลินเป้ยนำที่ตรวจครรภ์ที่ซื้อมาทั้งหมดแกะออกให้หมด ทั้งหมดต่างก็นำมาตรวจสอบแล้ว

แต่ว่าผลที่ออกมาก็เหมือนกันทั้งหมด

วินาทีนั้น หลินเป้ยรู้สึกเพียงแค่ว่าทั้งตัวของเธอเย็นไปหมด ราวกับว่าถูกสาดน้ำเย็นจากหัวจรดเท้าในฤดูหนาว ทั้งตัวไม่มีความอบอุ่นเลย ราวกับว่าเลือกในร่างกายของเธอมีน้ำแข็งแฝงอยู่

หลินเป้ยยืนแข็งทื่ออยู่ในห้องน้ำ นานมากก็ดึงสติกลับมาไม่ได้ ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปประมาณครึ่งชั่วโมง

“หลินเป้ย เธอทำอะไร?” คุณแม่ของหลินเป้ยเห็นเธอไม่ออกมาเลย มีความแปลกใจเล็กน้อย และมีความกังวล

“เปล่า เปล่าค่ะ” จู่ๆ หลินเป้ยก็ตื่นกะทันหัน ทันใดนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนทันที เธอรีบเก็บที่ตรวจครรภ์ขึ้นมา อยากจะโยนลงไปที่ถังขยะ

แต่ว่าพอหันกลับมาคิด เธอก็หยุด แล้วนำของทั้งหมดใช้กระดาษก่อไว้ จากนั้นก็ซ่อนไว้ในกระเป๋า