บทที่ 949 ช็อกมาก กับผลลัพธ์นี้งั้นหรอ(3)

“ฉันเป็นคนในตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ” หัวหน้าน้อยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วปรายตามองอะเฉียง

อะเฉียงหุบปากทันที ไม่พูดอะไรอีกแล้ว อะไรที่พูดได้เขาพูดไปหมดแล้ว อะไรที่ไม่ควรพูดเขาก็ได้พูดไปแล้ว หัวหน้าน้อยไม่ฟังเขาเลยสักนิด ซ้ำยังพูดจาไม่มีเหตุผลอีกต่างหาก เขาจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?

หัวหน้าน้อยอยากหาเรื่องใส่ตัว ก็ปล่อยหัวหน้าน้อยไปแล้วกัน

“หัวหน้าน้อย พรุ่งนี้ผมขอลาได้ไหมครับ?” อะเฉียงคิด ๆ ดูแล้ว ก็เอ่ยปากขอร้อง ถ้าหัวหน้าจะไปตาย เขาขอไม่ไปเป็นเพื่อนได้หรือเปล่า?

“บอกเหตุผลที่ฉันต้องตอบตกลงมาหน่อยสิ” หัวหน้าน้อยเงยหน้ามองเขา สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

“พรุ่งนี้ผมต้องไปนัดบอด” อะเฉียงนึกเหตุผลที่เขาคิดว่าไม่เลวขึ้นมาได้เหตุผลหนึ่ง วัน ๆ เขาเอาแต่อยู่กับหัวหน้าน้อย อายุก็ใกล้จะสามสิบแล้ว แม้แต่แฟนสักคนก็ไม่มี

“อย่างแกเนี่ย จะไปให้เสียเวลาทำไม ยังไงแกก็ไม่เข้าตาใครเขาหรอก”

อะเฉียง : “......”

“หัวหน้าน้อย ผม......”

“อะเฉียง นายหาเหตุผลแบบไม่ใส่ขนาดนี้ ฉันจะใจร้ายตอบตกลงนายได้ยังไงล่ะ?” หัวหน้าน้อยพูดขัดขึ้นมา ไม่ยอมเปิดโอกาสให้อะเฉียงได้เอ่ยปากเลย

อะเฉียงยืนบื้อไปเลย อะไรคือใจร้ายตอบตกลงเขา? แค่ยอมให้เขาลางาน เกี่ยวอะไรกับเรื่องใจร้ายใจดีด้วยล่ะ?

ไม่ใช่สิ หัวหน้าน้อยมีความใจดีด้วยเหรอ?

ได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้หัวหน้าจะเห็นอกเห็นใจไว้หน้ากันบ้าง อย่าทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยเลย หัวหน้าโกรธแค้นอะไร ก็ให้ไปลงที่หัวหน้าน้อยคนเดียวเถอะครับ

ใครใช้ให้หัวหน้าน้อยหาเรื่องใส่ตัวล่ะ

วันถัดมา เจ้าเก้าไปยังที่พักของเฉิงโหรวโหรวตั้งแต่เช้าตรู่ ครั้งนี้เฉิงโหรวโหรวอยู่ในห้องพอดี แต่เฉิงโหรวโหรวกำลังนอนหลับอยู่

คนที่พักอยู่กับเฉิงโหรวโหรวเรียกอยู่หลายครั้ง ออกแรงผลักเฉิงโหรวโหรวหลายรอบ กว่าเฉิงโหรวโหรวจะตื่น

หลังจากที่เฉิงโหรวโหรวตื่นนอน ก็ดูท่าทางไม่สดชื่นเลยสักนิด เหมือนกับเหนื่อยมาก อาจจะเป็นเพราะรีบกลับมาตั้งแต่เช้าตรู่เลยพักผ่อนไม่เพียงพอ

เจ้าเก้าอธิบายให้เฉิงโหรวโหรวฟังว่ามาทำไม แล้วบอกผลตรวจดีเอ็นเอให้เฉิงโหรวโหรวรับรู้

แต่ว่า เจ้าเก้ายังไม่บอกพูดถึงเรื่ององค์กรโกสต์ซิตี้ และไม่ได้พูดถึงหัวหน้า

ตอนที่ไป๋หยิงตามหาเฉิงโหรวโหรว บอกเฉิงโหรวโหรวแค่ว่าจะช่วยตามหาญาติ ตอนที่เฉิงโหรวโหรวได้ยินเจ้าเก้าพูดก็รู้สึกตกใจ เธอคิดไม่ถึงว่าจะเจอพ่อได้ง่ายขนาดนี้

เธอรู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่าย่าเก็บเธอมาเลี้ยง ลูกชายของย่าไม่ใช่พ่อของเธอ เธออยากตามหาพ่อที่แท้จริงของตัวเองมาโดยตลอด

แต่ว่า แม่ของเธอคลอดเธอได้ไม่นานก็จากโลกนี้ไป ตอนนั้นเธอยังเด็กมาก จึงไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น

ต่อมาเธอจึงได้ยินคนอื่นเขาพูดกัน ว่าแม่ของเธอไปคลอดเธอที่โรงพยาบาลคนเดียว พ่อของเธอไม่เคยโผล่หน้ามาเลยสักครั้ง

นอกจากแม่แล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าพ่อของเธอเป็นใคร ส่วนแม่ของเธอก็เสียชีวิตไปนานแล้ว ฉะนั้นเธอจึงไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพ่อของเธอเลยสักนิด

ตอนที่ไป๋หยิงมาเจอเธอ เธอรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่เพราะไป๋หยิงดูจริงใจมาก คำพูดพวกนั้นของไป๋หยิงทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจตามไป๋หยิงมา

ที่จริงเธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรนักหรอก