บทที่ 973 เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้เขาที่เป็นคนใจดำอำมหิต จำเป็นต้องนอนด้วยกัน (3)

เขาจะหลอกไป๋หยูหนิงก็แล้วไป แต่กลับดึงเธอเข้าไปเกี่ยวข้อง？！เธอปฏิเสธได้ไหม？！！

อันที่จริงหัวใจเธออยากปฏิเสธ！

ถึงแม้เวินลั่วฉิงอยากสร้างโอกาสให้พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพัง แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอต้องร่วมหลอกไป๋หยูหนิงกับเขาด้วย

ทว่า เวินลั่วฉิงคิดๆดูแล้ว ในที่สุดก็ไม่ได้หักหน้าผู้ชาย เพราะอย่างไรเสียสาเหตุที่ผู้ชายคนนี้ทำก็เพื่อจีบไป๋หยูหนิง เขายิ่งคิดหาวิธีมากเท่าไหร่ก็ยิ่งแสดงว่าเขามีใจต่อไป๋หยูหนิงมากแค่ไหน

ดีกว่าไป๋หยูหนิงแอบรักผู้ชายอีกคนตั้งเยอะ

อีกทั้งเวินลั่วฉิงก็ดูออก ถึงแม้ผู้ชายคนนี้วางแผนสารพัดวิธี แต่ก็เพื่อจะให้ไป๋หยูหนิงอยู่ข้างกายเท่านั้น ดูออกว่าเขาให้เกียรติไป๋หยูหนิงมาก ไม่มีทางทำอะไรเกินเลยกับไป๋หยูหนิงเด็ดขาด อย่างน้อยก็ไม่ฝืนใจไป๋หยูหนิงเรื่องใต้สะดือ

ยิ่งไปกว่านั้นด้วยนิสัยและความสามารถของไป๋หยูหนิง เธอก็ไม่มีทางเสียเปรียบเด็ดขาด ถึงแม้ไป๋หยูหนิงจะรู้สึกช้าในด้านความรักก็ตามที เรื่องอื่นเธอก็ระวังตัวได้ดีเยี่ยมเลย อีกทั้งวิชาการต่อสู้ของไป๋หยูหนิงนั้นดูแคลนไม่ได้เชียว

อันที่จริงตอนนี้เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าสำหรับเรื่องความรัก ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยตรงไปตรงมา ประเด็นสำคัญคือผลลัพธ์สวยงามก็เพียงพอ

เพื่อผลลัพธ์อันสวยงาม การใช้เล่ห์กลหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไร

ตอนแรกเย่ซือเฉินก็ทำอย่างนี้กับเธอ！！

ซึ่งเล่ห์กลที่เย่ซือเฉินกับเธอมากกว่าคุุุณฟู่อีก

ตอนนี้ความรักระหว่างเธอกับเย่ซือเฉินก็งดงามมาก

“ฉันนึกขึ้นได้กะทันหันว่ายังมีธุระอื่นอีก ฉันไปก่อน เรื่องระหว่างพวกคุณ พวกคุณก็จัดการกันเองนะ”เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าเวลานี้เธอไปคือสิ่งที่ดีที่สุด

“คุณยังมีเรื่องอะไรอีก？คุณมาเมืองไห่ด้วยคดีถังหยุนเฉิงไม่ใช่เหรอ？ฉันรับรองว่าพรุ่งนี้สามารถช่วยคุณได้แน่นอน คุณไม่ต้องไปนะ”ไป๋หยูหนิงดึงมือเวินลั่วฉิงไว้แรงๆ สถานการณ์แบบนี้เธอไม่ให้เวินลั่วฉิงไปหรอก เธอไม่ใช่คนโง่เขลาเบาปัญญาเสียหน่อย

ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจมาก ไร้ยางอายสิ้นดี หากเวินลั่วฉิงออกไป ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรกับเธอ

“แฟนของฉันมา ฉันต้องไปรับ”เวินลั่วฉิงกะพริบตา บอกเหตุผลที่เธอคิดว่าเข้าท่า แต่ในสายตาของไป๋หยูหนิงคือเป็นเหตุผลที่ควรถูกกระทืบมากๆ

“เวินลั่วฉิง คุณไม่มีน้ำใจ？คุณเห็นแฟนสำคัญกว่าเพื่อน เพื่อผู้ชายของคุณ คุณถึงกลับทิ้งฉันไว้โดยไม่สนใจ？”ไป๋หยูหนิงมองเวินลั่วฉิงด้วยใบหน้เหลือเชื่อ：“คุณชายสามเย่โตขนาดนี้แล้ว ไม่ใช่ไม่รู้จักทางเสียหน่อย ยังต้องให้คุณไปรับอีก？คุณไปไม่ได้”

“งั้นคุณลองคุยกับเขาดู”เวินลั่วฉิงกะพริบตาปริบๆ เอามือถือยื่นให้ไป๋หยูหนิง

ไป๋หยูหนิงอึ้งค้างทันที ต่อให้เธอกล้าแค่ไหนก็ไม่กล้าคุยกับคุณชายสามเย่หรอก หากเธอบอกว่าจะรั้งตัวเวินลั่วฉิงไว้ ไม่ให้เวินลั่วฉิงไปรับคุณชายสามเย่ คาดว่าคุณชายสามเย่ต้องตบเธอตายแน่

เวลานี้ไป๋หยูหนิงรู้สึกกลุ้มใจมาก ทำไมแต่ละคนถึงได้เจ้าเล่ห์ขนาดนี้？

ไป๋หยูหนิงดึงมือเวินลั่วฉิงแล้วอยากจะพูดต่อ แต่บังเอิญเวลานี้มือถือของเวินลั่วฉิงก็ดังขึ้น

หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากคุณชายสามเย่

“คุณลองคุยกับเขาดูสิ？”หางคิ้วเวินลั่วฉิงกระตุก เย่ซือเฉินโทรมาได้ประจวบเหมาะมาก ดังนั้นเวินลั่วฉิงจึงจงใจยื่นมือถือให้ไป๋หยูหนิง

“ไม่ คุณรับ คุณรับสาย”ไป๋หยูหนิงไม่มีทางรับสายเย่ซือเฉินอยู่แล้ว เธอรีบโบกมือและปล่อยมือข้างที่ดึงเวินลั่วฉิงไว้ด้วย