บทที่ 977 คุณชายสามเย่ถูกเปิดโปงเสียแล้ว

เธอไม่ใช่คนประเภทร้องไห้ฟูมฟาย จากนั้นก็โวยวาย สุดท้ายก็ไปผูกคอตาย ซึ่งเธอเองก็ดูถูกคนประเภทนี้มาก ดังนั้นเธอไม่มีทางทำแบบนี้เด็ดขาด

เธอรู้สึกว่าทุกเรื่องราว วิธีที่ดีที่สุดก็คือแก้ไขปัญหาดีๆ จากกันด้วยดี

ใช่แล้ว แบบนี้แหละ！

เวินลั่วฉิงพูดจบก็หลุบสายตา ไม่มองเย่ซือเฉินอีก

ใช่ เธอรู้สึกว่าควรเป็นแบบนี้ แต่หลังจากที่เธอพูดออกมาอย่างจริงจังแล้ว กลับพบว่าตัวเองไม่ได้ชิวอย่างที่ตัวเองคิดไว้

อารมณ์ของเธอก็ไม่ได้ผ่อนคลายอย่างที่เธอคิด บัดนี้เธอรู้สึกว่าหัวใจช่างทรมาน ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

เธอมีหัวใจ เมื่อเธอใช้หัวใจกับรักครั้งนี้แล้ว ดังนั้นจึงรู้สึกเจ็บปวดจริงๆ！

คบกันด้วยกัน แล้วก็จากกันด้วยดี มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้นเลย

ทว่าคุณชายสามเย่มีสุดที่รักแล้ว เธอคงตามตอแยเย่ซือเฉินไม่ได้มั้ง？！

เธอทำอย่างนั้นไม่ลง

“เวินลั่วฉิง ทำไมผมถึงอยากกัดคุณให้ตายขนาดนั้นนะ”เย่ซือเฉินมองเธอพร้อมกับขบฟันกล่าว ผู้หญิงคนนี้จงใจมาทำให้เขาโกรธ

ไม่ให้เธอพูด แต่เธอดันพูดออกมา และเขาก็จนปัญญากับเธอจริงๆ

คำข่มขู่ พูดแรงแล้วจะมีประโยชน์อะไร？เขาทำกับเธอไม่ลง

ทำร้ายเธอไม่ลงเลยสักนิด

เวินลั่วฉิงมองเขาแล้วเห็นความโกรธในแววตา เขาอยากกัดเธอให้ตาย？มีสิทธิ์อะไร？

เธอก็อยากกัดเขาเหมือนกัน มันเป็นความผิดของเขานะ

“คุณหึงผม ผมดีใจ แต่คุณก็ต้องแยกแยะหน่อยไหม ไม่ใช่จะหึงไปทั่วทุกคน”

คุณชายสามเย่โทรติดต่อกันหลายครั้ง แต่จื่อซีสุดที่รักก็ยังไม่รับสาย คาดว่าคงหลับแล้วมั้ง วันนี้คงไม่รับสายแล้ว

เวินลั่วฉิงมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

“ฉิงฉิง คุณหึงใครก็ได้ ยกเว้นคนนี้ คุณไม่ควรหึงจริงๆ”คุณชายสามเย่รู้ว่าเมื่อจื่อซีสุดที่รักไม่รับสาย งั้นเขาก็ต้องอธิบายเรื่องนี้แล้วละ

จื่อซีสุดที่รักบอกเขาว่าไม่ต้องให้คุณแม่รู้ แต่ตอนนี้คงปิดไม่มิดแล้ว เขาก็ไม่อยากปิดด้วย วันนั้นจื่อซีสุดที่รักโทรหาเขาต่อหน้าคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เขาก็เริ่มทำกรรมสิทธิ์โอนย้ายบริษัทตระกูลเย่กรุ้ปเป็นชื่อของจื่อซี ไม่กี่วันก็จะได้เซ็นชื่อกันแล้ว ตอนนั้นเวินลั่วฉิงต้องรู้แน่ๆ

เวินลั่วฉิงเลิกคิ้ว ไม่เข้าใจความหมายของเขา แต่บัดนี้คุณชายสามเย่คิดจะอธิบาย เธอจึงตั้งใจฟัง

อันที่จริงในใจเธอยังเชื่อมั่นใจตัวเย่ซือเฉิน เธอรู้ความรู้สึกที่เย่ซือเฉินมีต่อเธอดี

เย่ซือเฉินพูดถูก เมื่อกี้เธอหึง และเป็นเพราะหึงเธอจึงโกรธ วู่วาม ดังนั้นเมื่อกี้เธอเหมือนจะโวยวายโดยไร้เหตุผลจริงๆ

แน่นอน เธอก็แค่อยากให้เขาอธิบายเท่านั้น

“ฉิงฉิง เธอเป็นสุดที่รักของผม”เย่ซือเฉินยื่นมือถือไปยังด้านหน้าเวินลั่วฉิง“เธอก็เป็นสุดที่รักของคุณด้วย”

คุณชายสามเย่รู้ว่าหากหดตัวก็เจอมีด ยื่นหัวออกมาก็เจอมีดเช่นกัน สถานการณ์ตอนนี้ไม่มีทางให้ถอยหลังเลย

เดิมทีเธอปิดบังเรื่องลูกกับเขา ถือเป็นความผิดเธอ ทว่าตอนนี้เพราะเขาปิดบังเรื่องเขากับจื่อซีสุดที่รักนับพ่อนับลูกกันแล้ว เขาจึงกลายเป็นคนพูดเหตุผลได้ไม่เต็มปาก

ทันใดนั้นคุณชายสามเย่รู้สึกว่าลูกสาวผู้เข้าอกเข้าใจตนได้ขุดหลุมให้เขาอีกครั้ง

ลูกสาวผู้ที่เป็นห่วงเขาชอบขุดหลุมให้เขาเป็นประจำ

คุณชายสามเย่แอบถอนหายใจ จากนั้นก็รายชื่อ สุดที่รัก เจอ จากนั้นก็กดเข้าไป “คุณดูเบอร์นี้สิ คุ้นไหม？”

เวินลั่วฉิงมองตามที่เขาบอก ตอนสายเข้าเมื่อกี้ปรากฏแค่ชื่อ สุดที่รัก ไม่ได้แสดงเบอร์โทรศัพท์ ตอนนี้เวินลั่วฉิงเห็นเบอร์ก็ต้องเบิกตากว้าง

เธอต้องคุ้นกับเบอร์นี้อยู่แล้ว ไม่ใช่เบอร์ของจื่อซีสุดที่รักหรอกหรือ？

เย่ซือเฉินมีเบอร์โทรของจื่อซีสุดที่รักได้อย่างไร？

คุณชายสามเย่ยังบันทึกเบอร์ของจื่อซีว่าสุดที่รักอีก？

ดังนั้น……

เวินลั่วฉิงเป็นคนฉลาด เมื่อกี้เธอใจร้อนไม่ได้คิดให้ละเอียด ตอนนี้เข้าใจหมดแล้ว เพียงแต่เย่ซือเฉินรู้เรื่องจื่อซีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？

เย่ซือเฉินรู้เรื่องจื่อซี แล้วจื่อโม่ล่ะ？