บทที่395 บิดาผู้ให้กำเนิดของเด็ก（5）

บทที่395 บิดาผู้ให้กำเนิดของเด็ก（5）

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรอให้คุณสามารถติดต่อเธอก่อนแล้วค่อยว่ากัน”อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ สีหน้าของถังไป๋เชียนมืดมนและน่ากลัวมาก และน้ำเสียงของเขาก็เยือกเย็นมากจนทำให้คนฟังรู้สึกตัวสั่น

เขาเองก็รู้ถึงผลที่จะตามมาหากเวินลั่วฉิงรู้เรื่องทั้งหมดนี้แล้ว แต่ว่าเขาก็ไม่อยากให้เธอรู้

และเขาก็จะไม่ให้ถังหลินมีโอกาสได้บอกกับเธอด้วย

“ถังไป๋เชียน อันที่จริงถ้าฉันจะติดต่อฉิงฉิงนั้นง่ายมาก คุณคิดว่าคุณรู้เรื่องทุกอย่างของฉิงฉิง แต่นั่นไม่ใช่อย่างนั้น มีเรื่องมีอีกมากมาย ที่ฉันรู้ดีมากกว่าที่คุณรู้”ถังหลินได้ยินคำพูดของถังไป๋เชียน มุมริมฝีปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

ถังไป๋เชียนมีความมั่นใจเกินไป และบางครั้งถ้ามั่นใจเกินไปก็จะกลายเป็นหยิ่งยโส

อีกอย่างความต้องการควบคุมของถังไป๋เชียนนั้นสูงมากเกินไป

เวินลั่วฉิงเป็นคนที่รักอิสระ เธอมีความคิดของเธอเอง มีชีวิตของเธอเอง และเธอก็มีอดีตของเธอ

ดังนั้น เป็นไปไม่ได้ว่าถังไป๋เชียนจะรู้ทุกเรื่องของเวินลั่วฉิง

ถังหลินเองก็คอยสืบเรื่องของเวินลั่วฉิงอยู่เสมอ และเพราะเป้าหมายไม่เหมือนกัน ดังนั้นการสืบของถังหลินและเย่ซือเฉินนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง

ดังนั้น เรื่องบางเรื่องที่ถังหลินสืบมาได้เย่ซือเฉินก็ไม่รู้ และยังมีอีกหลายอย่างเป็นเรื่องที่ถังไป๋เชียนเองก็ไม่รู้

“คุณรู้อะไร？”ถังไป๋เชียนตะลึง เขารู้ความสัมพันธ์ระหว่างถังหลินและเวินลั่วฉิง และตอนที่ถังหลินสืบเวินลั่วฉิงอยู่เขาก็รู้แล้ว จากนั้นเขาก็ตรวจพบความสัมพันธ์ระหว่างถังหลินและเวินลั่วฉิงได้อย่างรวดเร็ว

แต่ว่าเขานั้นปิดบังเวินลั่วฉิงมาโดยตลอด เขาไม่ต้องการให้เวินลั่วฉิงอยู่กับเย่ซือเฉิน และเขาก็ไม่ต้องการให้เวินลั่วฉิงกลับตระกูลถัง

เขาหวังเพียงให้เวินลั่วฉิงอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป แม้ว่าเวินลั่วฉิงจะไม่ตกลงแต่งงานกับเขาก็ตาม เขาขอแค่ได้อยู่เคียงข้างเธอเขาก็พอใจแล้ว

“ถังไป๋เชียนคุณโง่หรือยังไง คุณคิดว่าฉันจะบอกให้คุณหรือเปล่า？”มุมริมฝีปากของถังหลินยังคงยิ้ม และคำพูดของเขานั้นฟังดูอึดอัดเป็นพิเศษ

เสี่ยวหู่ มองไปที่พี่ใหญ่ของเขาที่กำลังคุยโทรศัพท์อย่างตะลึง โอ๊ย พี่ใหญ่ของเขายังมีด้านนี้ด้วยเหรอ รู้สึกไม่คุ้นเคยจริง ๆ

“เตือนคุณในฐานะเพื่อนนะ อย่าบังคับให้เย่ซือเฉินต้องฆ่า มิฉะนั้น คุณจะแพ้โดยที่ไม่เหลือแม้แต่กางเกง”ถังหลินกล่าวตักเตือนถังไป๋เชียนอย่างหวังดี และรอยยิ้มบนในหน้าของเขาก็กระจายออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน จู่ ๆเขาก็รู้สึกว่า บางครั้งป่วนบ้างหน่อยๆก็ดี ไม่จำเป็นต้องเย็นชาอยู่ตลอด

“ฮ่าฮ่า” เสี่ยวหู่ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาโดยตรง เขาไม่เคยรู้มาก่อน ว่าที่แท้พี่ใหญ่ของเขาเป็นคนแบบนี้

จู่ๆเสี่ยวหู่ ก็รู้สึกว่าพ่ายแพ้จนไม่เหลือแม้แต่กางเกงคำนี้พูดออกมาจากปากพี่ใหญ่ของเขา อันที่จริงมันก็ค่อนข้างกลมกลืนมาก

“ถังหลิน คุณจำเป็นต้องยุ่งเรื่องนี้ด้วยเหรอ？”ทางนั้น เห็นได้ชัดว่าถังไป๋เชียนนั้นมีความกังวลอยู่ และเห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงของเขามีความเหี้ยมโหดอยู่เล็กน้อย

“คุณคิดว่าไงล่ะ ฉิงฉิงเป็นน้องสาวของฉันนะ น้องสาวแท้ๆด้วย เรื่องนี้คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ？”ถังหลินพูดคำนี้ ยังคงมีรอยยิ้มอยู่ และเป็นรอยยิ้มที่น่าภาคภูมิใจมาก

ฉิงฉิงเป็นลูกสาวของป้าเขา ซึ่งก็คือน้องสาวของเขาเอง และน้องสาว（ลูกพี่ลูกน้อง）ก็เหมือนกับน้องสาวแท้ๆของเขานั่นแหละ

ถังไป๋เชียนรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่ว่าถังไป๋เชียนนั้นปิดบังฉิงฉิงมาโดยตลอด ไม่สิ ถังไป๋เชียนยังดักข่าวสารมากมายไว้โดยเจตนาด้วย มิฉะนั้น เวินลั่วฉิงรู้ตัวตนของเธอตั้งนานแล้ว