บทที่427 คุณชายสามเย่บอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ（5）

เวินลั่วฉิงตะลึง รีบหลบศีรษะออกไปด้านข้าง หลบจูบของเขาได้ทัน เขาดื่มเหล้ามาเยอะมาก เธอจะให้เขาจูบโดนไม่ได้ ถ้าเธอถูกจูบ ถึงเธอจะไม่เมา ก็อาจทำให้สับสนมึนงงไปหมด

แต่ว่า ตอนนี้เธอถูกเขาทับจนขยับไม่ได้ เธอหลบได้หนึ่งครั้ง สองครั้ง แต่คงจะหลบไม่ได้ถ้าเขายังแบบนี้ทำอีกเรื่อยๆ

นึกถึงเมื่อกี้เธอแกล้งทำเหมือนไม่รู้จักเขา เย่ซือเฉินก็โกรธจนทนไม่ไหว ดังนั้นตอนนี้เขาก็เลยจะจูบปากของเธอ

ดูซิว่าถึงตอนนั้นเธอยังจะแกล้งยังไงอีก？

เย่ซือเฉินคิดว่า ถ้าเธอสลบ เขาก็จะพาเธอกลับไปเลย ก็จะช่วยประหยัดปัญหาอื่นได้มาก

หลังจากที่เธอหลบจูบของเขาทัน เย่ซือเฉินก็ไม่ได้รีบที่จะไปจูบเธอต่อ แต่กลับไปจูบตรงซอกคอของเธอ

เวินลั่วฉิงถอนหายใจทีนึง ถึงแม้ตอนนี้เธอก็ยังผลักเขาไม่ออก แต่แค่เขาไม่จูบปากของเธอ ตราบใดที่เธอยังมีสติอยู่ตลอดเวลา ก็จะต้องมีโอกาสหนีพ้นได้

แต่ว่า ในขณะที่เวินลั่วฉิงแอบดีใจ จู่ๆเย่ซือเฉินก็เงยหน้าขึ้น แล้วก็รีบไปจูบที่ปากของเธอเลยทันที

เวินลั่วฉิงตกใจ ลืมตากลมโตโดยไม่รู้ตัว คนนี้ยังเจ้าเล่ห์กว่านี้ น่ารังเกียจกว่านี้ได้อีกไหม ？

ถึงแม้เวินลั่วฉิงได้ทานยาสร่างเมาก่อนแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เย่ซือเฉินดื่มเหล้ามาเยอะแล้ว และในตอนนี้การจูบที่ลึกซึ้งของเขาก็ทำให้กลิ่นเหล้าที่แรงๆเข้าไปอยู่ในปากของเธอทั้งหมด

เวินลั่วฉิงยิ่งอยู่ก็ยิ่งมึนหัว แต่ว่า เธอได้ทานยาสร่างเมามาก่อนแล้ว ดังนั้นตอนนี้เธอก็เลยยังไม่เมา

แต่ว่า เธอในตอนนี้ การรับรู้ก็ค่อยๆไม่ชัดเจน

เย่ซือเฉินจูบเธอ เขาในตอนนี้ก็ไม่ค่อยปกติอย่างเห็นได้ชัด

เหล้าเมื่อกี้ที่หลี่ยุ่นให้เขา เขาดื่มไปคำนึงต่อหน้าของหลี่ยุ่น เขารู้ว่าเหล้าที่หลี่ยุ่นให้เขาในตอนนั้นมีปัญหา แต่เขาก็ดื่ม เพราะตอนนั้น เขาจะต้องเบี่ยงเบนความสนใจของพวกคนที่อยู่ห้องโถง จำเป็นต้องขจัดความสงสัยในตัวเวินลั่วฉิงของคนพวกนั้น

หลี่ยุ่น เสนอตัวมาเอง และหลี่ยุ่นก็วางยาให้เขา งั้นก็โทษเขาไม่ได้ละ

ตอนนั้นเขาดื่มไปคำนึง ก็เพราะให้หลี่ยุ่นเชื่อ เขารู้ว่าหลี่ยุ่นคิดว่าเขาดื่มเหล้าที่มียา จากนั้นก็จะหาทุกวิถีทางเพื่อจะเข้าใกล้เขา

เพราะ เขารู้ดีว่า แม้เขาจะต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของผู้คนที่สนใจเวินลั่วฉิง ก็ไม่สามารถบังคับตัวเองให้เข้าหาผู้หญิงคนอื่นได้เลย เขาทำได้เพียงยอมให้หลี่ยุ่นเข้าใกล้ เขาทนไว้ไม่ขับไล่เธอไป

ความคิดเห็น