บทที่429 คุณชายสามเย่อันตรายมาตลอดอยู่แล้ว（1）

บทที่429 คุณชายสามเย่อันตรายมาตลอดอยู่แล้ว（1）

ในขณะนี้ เดิมทีเวินลั่วฉิงต้องการที่จะออกมา แต่เมื่อเธอเปิดประตู แล้วเห็นหลี่ยุ่นจับแขนของเย่ซือเฉิน

ช่วงเวลาต่อจากนั้น การเคลื่อนไหวของเวินลั่วฉิงก็หยุดลง

เวินลั่วฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้หญิงคนเมื่อกี้นี้หายไปก่อน แล้วทำไมจู่ๆก็มาปรากฏขึ้นอีกครั้ง? แล้วเมื่อกี้นี้ผู้หญิงคนนั้นหายไปไหน?

นี่มันอะไรกัน?

เวินลั่วฉิงเห็นว่าเย่ซือเฉินไม่ได้ปฏิเสธหลี่ยุ่น ดวงตาของเธอกะพริบ แล้วผ่านช่องว่างของประตู เธอเห็นคนอื่น ๆ เดินเข้ามา เธอเห็นคนที่กำลังมองไปที่เย่ซือเฉิน ในดวงตาคู่นั้นประกายเจตนาการอยากฆ่า

ดวงตาของเวินลั่วฉิงแคบลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นมองไปที่เย่ซือเฉินอีกครั้ง ดวงตาของเธอจ้องไปแขนของเขาที่หลี่ยุ่นกำลังควงอยู่

ถ้าเมื่อกี้เธอดูไม่ผิด เย่ซือเฉินน่าจะจงใจแสดงต่อชายที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันได้เห็น

เวินลั่วฉิงนึกถึงสถานการณ์ในห้องโถงก่อนหน้านี้ ในเวลานั้น เย่ซือเฉินก็น่าจะจงใจทำให้คนอื่นเห็น

ดังนั้น เย่ซือเฉินน่าจะดูเธอออกได้ตั้งแต่แรก ดังนั้น กับเธอ เย่ซือเฉินน่าจะไม่จีบเล่นๆ

แต่สำหรับผู้หญิงคนที่เย่ซือเฉินจีบนั้น คงจะแค่หลอกตั้งแต่ต้นจนจบ

เวินลั่วฉิงไล่ริมฝีปากเล็กน้อย ทันใดนั้นก็มีความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ เพียงแต่ว่า เธอไม่สามารถบอกได้ว่ารู้สึกอย่างไร

แม้ว่าเย่ซือเฉินจะดูเธอออกได้ตั้งแต่แรก แต่เธอกับเขาหย่ากันแล้ว

เขาทำแบบนั้นกับเธอมันไม่ดีเลย! !

ใช่ ไม่ดีเลย!

เวินลั่วฉิงเห็นเย่ซือเฉินและหลี่ยุ่นเข้ามาในห้องโถงด้วยกัน และคนอื่น ๆ ตามเข้าไปในห้องโถงด้วย

เวินลั่วฉิงดูออก เห็นได้ชัดว่าบุคคลนั้นกับเย่ซือเฉินเป็นศัตรูกัน ดังนั้นที่เย่ซือเฉินจากไปอย่างกะทันหัน และยังให้เธอออกไปจากตรงนี้ คงจะรู้ว่าคน ๆ นั้นกำลังจะมา

เย่ซือเฉินบอกให้เธอออกไป เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เธอเข้าไปเกี่ยวข้อง ดังนั้น หลังจากที่รอทุกคนเข้ามาในห้องโถงแล้ว เวินลั่วฉิงจึงค่อยเดินออกจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

เมื่อถังไป๋เชียนเห็นเย่ซือเฉินและหลี่ยุ่นกลับมาที่ห้องโถง ก็ตกตะลึง เมื่อกี้เห็นเวินลั่วฉิงออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าเย่ซือเฉินไม่ไปหาเวินลั่วฉิง?

จากนั้นถังไป๋เชียนก็เห็นว่าโม่เซินเข้ามาในห้องโถงด้วย มุมริมฝีปากของเขามีความเยาะเย้ยเล็กน้อย ไม่น่าแปลกใจเลย ที่แท้ก็เห็นโม่เซินตอนออกไปนี่เอง

ถังไป๋เชียนคิดอย่างลับๆ หากโม่เซินสามารถช่วยเขากำจัดเย่ซือเฉินได้ เรื่องมันจะดีมากเลย

แต่ เห็นว่าถังไป๋เชียนประเมินความสามารถของเย่ซือเฉินต่ำเกินไปแล้ว ถ้าโม่เซินสามารถกำจัดเขาได้จริงๆ ก็ไม่ต้องรอจนถึงตอนนี้แล้ว

โม่เซินมาแล้วก็จริง แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรผลีผลาม และความสนใจส่วนใหญ่ของเขาอยู่ที่หลี่ยุ่นที่กำลังอยู่กับเย่ซือเฉิน เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถทำอะไรเย่ซือเฉินได้ จึงต้องเริ่มลงมือต่อหลี่ยุ่นก่อน

เย่ซือเฉินคิดว่าเวินลั่วฉิงน่าจะออกไปแล้ว ดังนั้นก็ไม่อยากต้องแสร้งทำเป็นต่อแล้ว เมื่อหลี่ยุ่นเอนตัวพิงเขาอีกครั้ง เย่ซือเฉินก็หลีกไปอีกข้าง หลี่ยุ่นไม่ทันตั้งตัว เกือบจะล้มลงกับพื้น

หลี่ยุ่นยืนตัวตรงแล้ว มองไปที่เขาอย่างรวดเร็ว มีความหวาดกลัวบนใบหน้ามากขึ้น

“หลี่ยุ่น คุณคิดว่าการวางยาให้ผม จะมีผลที่ตามมายังไงบ้าง?”ริมฝีปากของเย่ซือเฉินขยับเล็กน้อย ในเสียงนั้นเดินตรงไปเหมือนกรวยน้ำแข็ง ที่สามารถทุบเธอให้แตกสลายได้