บทที่482 เขารู้เรื่องเด็กๆสองคนแล้ว (6)

ถังหลินขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายบางๆขึ้นมา เรื่องนี้สามารถเชื่อมโยงกันได้แล้ว

แต่เมื่อครู่นี้เขาเองก็สับสนเช่นกัน หลังจากที่ฉิงฉิงหย่ากับเย่ซือเฉินแล้วก็กลับไปอยู่ที่ประเทศM ลูกก็จะต้องตามฉิงฉิงกลับไปที่ประเทศMอย่างแน่นอน

ไม่ ไม่ใช่สิ เขามั่นใจ ว่าตอนนี้เย่ซือเฉินยังไม่รู้เรื่องเด็ก มิเช่นนั้นแล้ว เย่ซือเฉินจะต้องมาทำเป็นอวดดีต่อหน้าเขาไปตั้งนานแล้ว

แน่นอนว่าถ้าหากเย่ซือเฉินรู้เรื่องเด็กตั้งแต่แรกแล้วนั้น จะต้องไม่ยอมให้เวินลั่วฉิงพาเด็กสองคนไปอเมริกาอย่างแน่นอน

ถ้าหากเด็กตามฉิงฉิงกลับไปที่ประเทศM เป็นไปไม่ได้ที่เย่ซือเฉินจะไม่รู้เรื่องของเด็ก ตอนนั้นฉิงฉิงนั่งเครื่องบินธรรมดาออกไปจากเมือง A เย่ซือเฉินจะต้องหาได้อย่างแน่นอน ถ้าหากตอนนั้นฉิงฉิงพาเด็กสองคนนั้นไปด้วย เย่ซือเฉินต้องการจะหาก็สามารถหาตัวเจอได้อยู่แล้ว

ดังนั้น เด็กๆจะต้องไม่ได้กลับประเทศMไปกับฉิงฉิงอย่างแน่นอน

จะต้องเป็นถังไป๋เชียนที่เล่นอะไรบ้าๆอีกแน่ๆ!!!

จะต้องเป็นถังไป๋เชียนที่พาตัวเด็กออกไปก่อน เพราะฉะนั้นเย่ซือเฉินถึงได้หาไม่เจอ

ใบหน้าของถังหลินแฝงความเย็นชาเอาไว้ ดังนั้นถังไป๋เชียนคงจะคิดพยายามปิดบังเรื่องเด็กสองคนนี้เอาไว้

แน่นอนว่าในใจของถังหลินนั้นรู้ดี ที่ถังไป๋เชียนสามารถปิดบังเย่ซือเฉินได้นั้น นั่นเป็นเพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเย่ซือเฉินไม่เคยคิดถึงเรื่องที่ฉิงฉิงจะมีลูกอยู่แล้ว ความคิดทุกอย่างของเย่ซือเฉินนั้นอยู่ที่เวินลั่วฉิงเท่านั้น เพราะฉะนั้นจึงมองข้ามเรื่องอื่นๆไป

“พี่ใหญ่ พี่มีอะไรหรือเปล่า?” จี้หซีเห็นว่าถังหลินไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมาเป็นเวลานานแล้ว จึงอดที่จะเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้

“มีรูปถ่ายของเด็กไหม? ส่งมาให้ฉันรูปนึง” ถังหลินดึงสติกลับมาแล้ว จึงเอ่ยพูดขึ้นมา ถึงแม้จะไม่ได้เจอกับเด็ก แต่ได้เห็นรูปก็ยังดี

“พี่ใหญ่ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม? ทำไมจู่ๆพี่ก็มาสนใจเรื่องเด็กสองคนนั้นขนาดนี้?” จี้หซีรู้สึกว่าเรื่องนี้ยิ่งดูมีอะไรแปลกๆมากกว่าเดิม

นิสัยของพี่ใหญ่เขารู้ดีที่สุด เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องจะไม่มีทางสนใจโดยเด็ดขาด และยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ตระกูลถังก็มีเรื่องมากมาย แต่พี่ใหญ่กลับโทรมาถามเรื่องเด็กโดยเฉพาะอีกต่างหาก

อีกทั้งยังบอกว่าอยากจะดูรูปเด็กอีกเสียอย่างนั้น

ดวงตาของจี้หซีเป็นประกาย และทันใดนั้นเองก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา เด็กแซ่ถัง พี่ใหญ่เองก็แซ่ถัง

“พี่ใหญ่ เด็กนั่นไม่ใช่ว่าเป็นลูกของพี่ใช่ไหม?” จี้หซีอดที่จะส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจไม่ได้ เวลานี้จี้หซีนึกได้ถึงแต่ความเป็นไปได้นี้เพียงเท่านั้น ถ้าไม่อย่างนั้นทำไมพี่ใหญ่ถึงได้ดูใส่ใจเรื่องเด็กขนาดนี้กัน?

แต่หากเด็กนั่นเป็นลูกของพี่ใหญ่จริง ทำไมพี่ใหญ่เพิ่งจะมาใส่ใจตอนนี้?

หรือว่าเพิ่งจะมารู้ตอนนี้อย่างนั้นหรือ?

ได้ยินคำพูดของจี้หซี มุมปากของถังหลินจึงกระตุกขึ้นมา พลังจินตนาการของจี้หซีนับว่าเก่งมาก

“เดี๋ยวอีกไม่นานนายก็ได้รู้แล้ว” ถังหลินไม่ได้ตอบมาตรงๆ เนื่องจากถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องของฉิงฉิง ฉิงฉิงไม่บอก เขาเองก็ไม่สามารถพูดไปทั่วได้

“พี่ใหญ่ พี่หมายความว่าอะไรน่ะ ไม่ใช่ว่าเป็นอย่างที่ผมพูดมาจริงๆหรอกนะ?” จี้หซีเห็นถังหลินไม่ได้ตอบโต้ คำพูดที่ยิ่งดูคลุมเครือนั้น ทำให้จี้หซีนั้นรู้สึกอึ้งไปแล้ว

ไม่ ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม? เด็กสองคนนั้นเป็นลูกของพี่ใหญ่จริงๆอย่างนั้นหรือ?!

“เรื่องนี้เก็บเอาไว้เป็นความลับก่อนนะ” แล้วถังหลินก็กำชับขึ้นมาอีกครั้ง เรื่องนี้ เขาจะต้องถามฉิงฉิงก่อนถึงจะถูก

“พี่ใหญ่ พี่นี่สุดยอดจริงๆ ไม่คิดว่าเด็กสองคนนั้นจะเป็นหลานคนโตของผมเลยนะเนี่ย พี่ใหญ่ พี่ไม่รู้หรอกว่าเด็กสองคนนั้นน่ารักขนาดไหน ฉลาดขนาดไหน โดยเฉพาะเจ้าเด็กโม่ นั่นเป็นเจ้าเด็กที่ฉลาดมากคนนึงเลยนะ ความฉลาดนี่แม้แต่ผมเองยังนับถือเลย ในที่สุดตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่าทำไมจื่อโม่ถึงได้เก่งขนาดนั้น ต้องเป็นกรรมพันธุ์จากพี่ใหญ่แน่ๆ” จี้หซียิ่งพูดก็ยิ่งดูตื่นเต้น ตอนแรกเขาเคยเข้าใจผิดว่าเด็กสองคนนั้นเป็นลูกของเขา ผลปรากฏว่าดีใจเก้อไปเสียอย่างนั้น

แต่ถ้าหากเป็นลูกของพี่ใหญ่ นั่นก็นับว่าไม่เลวเลยเหมือนกัน

ถังหลินได้ยินแล้วมุมปากก็ขยับขึ้น ถ้าหากจะบอกว่าเป็นเพราะกรรมพันธุ์ของเขาก็คงได้ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคุณอาแท้ๆของเด็กทั้งสองคน เซลล์ที่ถ่ายทอดทางกรรมพันธุ์ของพวกเขาตระกูลถังนั้นก็ดีมาโดยตลอด

ความคิดเห็น