บทที่512 ถังจื่อโม่เหมือนคุณชายสามเย่ตอนเด็กอย่างกะแกะ(2)

“เด็กสองคนของพวกเราไม่ใช่แพะนะ” เยว่หงหลิงใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม อดไม่ได้ที่จะแซวเวินลั่วฉิงเวินลั่วฉิง “...........”

“ทำไมเหรอ ฉันพูดตรงจุดพอดีใช่ไหม อย่างฉันเหรอจะไม่เข้าใจคุณ ถึงแม้คุณจะหาพ่อผู้ให้กำเนิดเด็กสองคนเจอ แต่ด้วยนิสัยของคุณ ก็คงให้เด็กทั้งสองได้เจอกันพ่อและยอมรับพ่อของพวกเขา แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะบังคับตัวเองให้แต่งงานกับผู้ชายคนนั้นเพื่อเด็กสองคน ตอนนี้มีการหย่าร้างกันมากขึ้น ใครกำหนดว่าพ่อแม่ของเด็กจะต้องอยู่ด้วยกันเสมอ บางครั้งฝืนอยู่ด้วยกัน ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีสำหรับเด็กเสมอไป ฉันคิดว่าคุณเข้าใจเรื่องนี้ดีกว่าฉัน” ในเวลานี้ใบหน้าเยว่หงหลิงยิ้มอย่างเย็นชา

เธอก็รู้แค่ว่าเย่ซือเฉินมีเงิน เป็นไปตามที่เธอคิด ดูท่า ฉิงฉิงของเธอหวั่นไหวแล้ว

เวินลั่วฉิงขมวดคิ้ว เป็นเช่นนี้เหรอ”

“ฉัน ฉันขอคุยกับเด็กทั้งสองคนหน่อย” เวินลั่วฉิงก็ไม่รู้เป็นอะไร ทันใดนั้นก็มีความรู้สึกแปลกๆในใจ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สำลักน้ำลายตัวเองขณะพูด

“ไอ๊หยา ฉิงฉิงที่พูดเก่งของพวกเราทำไมพูดติดอ่างแล้วล่ะ” เยว่หงหลิงหัวเราะออกมาเสียงดัง “อย่าเอาเด็กทั้งสองคนมาเบี่ยงเบนความสนใจ ตอบมาดีๆ คุณหวั่นไหวกับคุณชายสามเย่ตั้งแต่เมื่อไหร่ อยากจะเป็นเจ้าของ”

“ฉัน ฉันไม่มี........” เวินลั่วฉิงตอบโดยไม่รู้ตัว แต่ครั้งนี้พูดติดอ่างจริงๆ และยังเสียงก็เบาลงเล็กน้อย”

อะไรคือการเรียกว่า เธออยากจะเป็นเจ้าของเย่ซือเฉิน เธอไม่เคยคิดเช่นนี้เลย

“ไอ๊หยา คุณพูดติดอ่าง พูดไม่ชัดเจน คุณตื่นเต้นใช่ไหมหรือว่าตึงเครียด” เยว่หงหลิงหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม

เวินลั่วฉิงเม้มปากเล็กน้อย ไม่พูดอะไรอีก เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็ผิดอยู่ดี น่าจะเป็นเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอน ตอนนี้การประมวลผลของสมองก็เลยช้าๆ

“โอเคๆ ฉันไม่แกล้งคุณแล้ว พี่ดีใจแทนคุณ เด็กทั้งสองคนกำลังเล่นชิงช้าสวรรค์ คุณรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันบอกให้พวกเขารับสาย” เยว่หงหลิงเห็นว่าเธอเงียบ ก็เลยไม่พูดอะไรอีก

“คุณกู้ให้ฉันมาแจ้งคุณถังว่า ตอนนี้เธอกำลังรอคุณถังอยู่ ให้คุณถังรีบไปหา” ในขณะนี้ เสียงของบอดี้การ์ดดังเข้ามาจากด้านนอก

“พี่หงหลิง ทางฉันมีเรื่องด่วน สองวันนี้ฉันน่าจะไม่มีเวลาติดต่อพวกคุณ เด็กสองคนต้องขอรบกวนพี่หงหลิงดูแลให้ด้วย” ดวงตาเวินลั่วฉิงจมลงเล็กน้อยเธอรู้ว่าต่อไปนี้ เธอจะต้องได้รับศึกหนัก

“ได้ คุณไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะดูแลเด็กสองคนเป็นอย่างดี” เยว่หงหลิงไม่ได้ถามต่อ กฎบางอย่าง เธอก็เข้าใจ

เวินลั่วฉิงวางสาย แล้วเดินออกจากห้องไป เห็นบอดี้การ์ดคนที่อยู่ข้างกายกู้หนานเมื่อวานคนนั้น

“ไปเถอะ” เวินลั่วฉิงไม่ได้พูดอะไร เดินตรงออกไป

ถังหยุนเฉิงเป็นคนจัดเตรียมรถให้ ในรถนอกจากคนขับรถ ครั้งนี้ยังมีบอดี้การ์ดตามมาอีกสองคน ดูออกว่าบอดี้การ์ดสองคนได้รับการคัดเลือกมาอย่างดี คิดว่าถังหยุนเฉิงก็รู้ว่าครั้งนี้คงไม่ราบรื่นเหมือนครั้งแรก

หลังจากเยว่หงหลิงวางสายเวินลั่วฉิง ก็ไม่ได้คิดอะไร หลังจากนั้นสายตาคู่นั้นก็มองหาเด็กสองคน มุมปากอดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อย อีกไม่นานเด็กสองคนก็จะได้พบพ่อผู้ให้กำเนิดแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาทั้งครอบครัวอยู่ด้วยกัน จะต้องมีความสุขมากๆ

เธอหวังว่าเด็กทั้งสองจะมีความสุข

“ฉันอายุขนาดนี้ คุณพาฉันมาเล่นที่นี่ เหมาะสมเหรอ” ในขณะนี้ ผู้หญิงวัยห้าสิบเดินผ่านมาอย่างช้าๆ ใบหน้าของผู้หญิงมีความเงียบสงบและเฉยเมยในความเฉยเมยนั้นมีเสน่ห์ที่ไม่อาจบรรยายได้ทุกท่วงท่าอ่อนโยนและสง่างามแต่ยังแทรกซึมความสง่างามและความหรูหราจากภายในสู่ภายนอก

“หม่ามี๊ คุณไม่เห็นแก่เลย ไม่เชื่อลองถามคุณอาเหลยเห้อดูสิ” เมิ่งโร่ถิงยิ้ม ไม่ง่ายเลยที่เธอจะชวนแม่ออกมาเที่ยวได้ แน่นอนว่าจะต้องเล่นที่น่าตื่นเต้นและสนุกสนาน

ความคิดเห็น