บทที่601พ่อมาหาพวกเราหรือเปล่า (3)

บทที่ 601 พ่อมาหาพวกเราหรือเปล่า(3)

เย่ซือเฉินหันสายตามามองไปที่เธอ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น “ฉิงฉิง เวลาแบบนี้คุณมาบอกให้หยุด คุณคิดว่าว่ามันจะเป็นไปได้เหรอ?”

เขาจับมือของเวินลั่วฉิงเอาไว้ แล้วจับมือเลื่อนลงไปอย่างรวดเร็ว จนเลื่อนมาถึงตำแหน่งที่เกิดปฏิกิริยาขึ้นมาอย่างชัดเจนของเขา “คุณไม่กลัวว่ามันจะอัดอั้นจนพังเหรอ……”

ดวงตาของเวินลั่วฉิงสั่นไหวเล็กน้อย อยู่ ๆ ก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา ที่มือก็ยิ่งร้อนแรงเป็นอย่างมาก เวินลั่วฉิงอยากจะดึงมือของตัวเองกลับ แต่ว่าเขากลับจับเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“ฉิงฉิง คืนนี้คุณลงมาแล้ว ผมก็ไม่คิดจะปล่อยคุณกลับไปแล้วนะ” เย่ซือเฉินจ้องมองเธอ ดวงตามืดขรึมลง ในน้ำเสียงก็แอบแฝงไว้ด้วยความแหบแห้งอยู่ส่วนหนึ่ง ถ้าเธอไม่ลงมาก็ช่างเถอะ แต่ในเมื่อเธอลงมาแล้ว เขาก็ไม่คิดที่จะปล่อยเธอกลับไปหรอก

เธอลงมาแล้ว ก็ยิ่งแสดงให้เห็นได้ชัดว่าเธอห่วงใยเขา แสดงให้เห็นว่าเธอเองก็คิดถึงเขา

คำพูดของคุณชายสามเย่ในตอนนี้ฟังดูแล้วมีความรู้สึกเหมือนโจรเจ้าถิ่นอยู่บ้าง

ริมฝีปากของเขาชิดเข้ามาใกล้ใบหูของเธอ และจูบบางเบาลงบนติ่งหูของเธอ แล้วค่อย ๆ พูดเสียงต่ำขึ้นอีกครั้ง “เพราะฉะนั้น คุณจะยอมไปกับผมดี ๆ หรือว่าจะให้ผมใช้ความรุนแรงบีบบังคับ?”

คำพูดนี้ของคุณชายสามเย่รู้สึกเหมือนโจรขึ้นมาบ้างแล้ว ที่สำคัญยังเป็นโจรอันธพาลอีกด้วย

เวินลั่วฉิงอึ้งไปเล็กน้อย นี่เธอส่งตัวเองเข้ามาในดงหมาป่าเหรอ? ถ้ารู้อย่างนี้ เธอก็ไม่ควรเห็นใจเขาตั้งแต่แรกแล้ว

ความหมายของเขานี้คือ ถ้าเธอไม่ไปกับเขา เขาก็จะใช้กำลังจับตัวเธอไปเหรอ?

คนคนนี้ตั้งแต่เช้ายันเย็นจะสามารถทำเรื่องที่มันปกติบ้างได้ไหม?

เวินลั่วฉิงรู้จักเขาดี รู้ว่าถ้าเป็นเรื่องที่เขาอยากจะทำจริง ๆ ก็จะไม่มีใครสามารถขัดขวางเขาได้

มีความเป็นไปได้ ที่เขาอาจจะใช้กำลังบังคับให้เธอไปกับเขาจริง ๆ

เพราะฉะนั้น สำหรับเขา เธอจึงได้แต่ต้องใช้วิธีอื่นกับเขาแล้ว

เวินลั่วฉิงมองไปที่เขา แล้วยิ้มขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็โน้มตัวไปข้างหน้า ค่อย ๆ ชิดเข้าไปใกล้เขา ชิดเข้าไปใกล้เขา จากนั้นก็ประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง

คุณชายสามเย่อึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นที่มุมปากก็คลี่ออก “เป็นเด็กดีจริง ๆ”

ดูท่า ผู้หญิงของเขาคงจะเริ่มมีความคิดความอ่านบ้างแล้ว ถึงกับเปลี่ยนเป็นเด็กดีเชื่อฟังขนาดนี้ และที่สำคัญยังเป็นฝ่ายรุกแบบนี้ ช่างดีจริง ๆ เลย

เพียงแต่ว่า วินาทีต่อมา อยู่ ๆ เวินลั่วฉิงก็เปิดประตูรถออก แล้วก็ไม่รอให้เขาตั้งสติได้ ก็รีบลงจากรถไปอย่างรวดเร็วเลย!

“เอาล่ะ ฉันควรกลับไปได้แล้ว” หลังจากที่เวินลั่วฉิงลงจากรถแล้ว ก็ปิดประตูรถเลย “คุณกลับไปได้แล้ว ระหว่างทางก็ระมัดระวังด้วยนะ บาย……”

“เวิน ลั่ว ฉิง……” คุณชายสามเย่เรียกชื่อของเธอออกมาทีละคำทีละคำ ผู้หญิงที่ไร้หัวจิตหัวใจคนนี้ นี่เธอกะว่าจะทิ้งเขาไว้แบบนี้โดยไม่สนใจเลยเหรอ

นี่เธอไม่กลัวว่าจะแกล้งเขาจนพังเลยเหรอ

เวินลั่วฉิงสะบัดมือเล็กน้อย แล้วก็หมุนตัวไปอย่างเร็ว และพุ่งตัวเข้าไปในประตูใหญ่เลย

ความเร็วของเธอนั้นเร็วมาก รอจนถึงตอนที่คุณชายสามเย่ลงมาจากรถได้นั้น เธอก็กลับเข้าไปในบ้านตระกูลถังแล้ว

เวินลั่วฉิงหมุนตัวกลับมาอีกครั้ง มองไปที่เขา ยื่นมือออกไปและโบกมือใส่เขาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าโอ้อวดและได้ใจอยู่เล็กน้อย เหมือนกับเมื่อห้าปีก่อนตอนเธอที่จากไปยังไงอย่างงั้น

คุณชายสามเย่มองไปที่เธอ โมโหจนกัดฟันกรอก แต่ว่าเวลานี้เขาจะพุ่งเข้าไปจับตัวเธอในบ้านตระกูลถังออกมาก็ไม่ได้

และเธอก็ยึดจากจุดนี้ เพราะฉะนั้นถึงได้โอ้อวดและได้ใจขนาดนี้

แต่ว่าพอเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเธอ ในที่สุดแล้วคุณชายสามเย่ก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่เงียบ ๆ ช่างเถอะ สามารถทำให้เธอเล่นได้สนุกสนานขนาดนี้ วันนี้ก็ถือได้ว่าเขาไม่ได้มาเสียเที่ยวแล้ว