บทที่909 การโจมตีกลับของเทพธิดาเวิน และเจ้าชายน้อยตั้งท้องแล้ว（1）

เวินลั่วฉิงเบ้ปากเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร เธอรู้ว่าตอนนี้คงไม่ต้องการให้เธอพูดอะไร เพราะว่าเด็กผู้หญิงกำลังจะให้คำตอบเอง

“เขา เขาพาฉันกลับไป ไปที่ที่โรงแรมเล็กๆ นั้น……” ระหว่างการไลฟ์ เด็กผู้หญิงปากสั่นเป็นอย่างมาก ฟันที่กัดอยู่ก็สั่นเหมือนกัน ดูเหมือนจะกลัวมาก เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ชะงักไป

มุมปากของเวินลั่วฉิงยกขึ้นเล็กน้อย พลางมีรอยยิ้มเย็นชา การวางแผนในใจนั้น เธอเจอมาไม่น้อยเลย แต่วันนี้ได้เปิดโลก ที่เด็กอายุสิบกว่าขวบนั้น……

เหลือเชื่อจริงๆ ！

“แล้วอย่างไรต่อ？” ระหว่างไลฟ์ก็มีเสียงของเจิ้งเยว่แทรกเข้ามา เสียงของเจิ้งเยว่นั้นมีความระวังอยู่มาก เห็นได้ชัดว่ากลัวจะไปทำให้เด็กตกใจ

“เขาให้คุณป้าคนหนึ่งอาบน้ำให้ฉัน จากนั้นเขาก็ให้ป้าคนนั้นออกไป แล้วก็เหลือเพียงพวกเราสองคน……” เด็กผู้หญิงก้มหน้าลง จากนั้นก็หายใจอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าเพราะคิดถึงเรื่องน่ากลัวอะไรหรือเปล่า ตัวของเธอก็สั่นอย่างเต็มแรง

เด็กผู้หญิงหยุดพูดไปสักพัก การหยุดพูดไปของเด็กผู้หญิง ทำให้คนที่ฟังคิดถึงความกลัวและความเจ็บปวดของเด็กผู้หญิง แต่เวินลั่วฉิงกลับมองความคิดของเด็กผู้หญิงออก

การพูดๆ หยุดๆ ของเด็กผู้หญิงนั้นดูเก่งไม่เบา

น่าจะมีคนสอนมาก่อน แต่ถือว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นทำได้ไม่เลวเลยล่ะ

เวินลั่วฉิงรู้ว่าบางคน บางเหตุการณ์จะสามารถบังคับให้ทำเรื่องแย่ๆ ได้ แต่นั่นก็เพราะว่าคิดร้ายอยู่ในใจอยู่แล้ว ส่วนเด็กผู้หญิงคนนี้ก็ถือว่าเป็นคนที่คิดร้ายที่เห็นได้บ่อย

ถึงเด็กผู้หญิงคนนี้จะอายุเพียงสิบกว่าขวบ แต่จิตใจกลับยากแท้หยั่งถึง อีกฝ่ายน่าจะได้ประโยชน์มากมาย

“เขาทำอะไรคุณ？” เสียงของเจิ้งเยว่นั้นเหมือนจะต่ำลงเล็กน้อย เวินลั่วฉิงดูแล้ว อารมณ์ของเจิ้งเยว่ในตอนนี้หนักใจกว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นอีก

“เขา เขากอดฉัน ลูบคลำฉัน แถมยังจูบฉันด้วย ทำให้ฉันเจ็บอีกต่างหาก” เด็กผู้หญิงก้มหัวลง ก่อนจะเอามือทั้งสองกำชายเสื้อเอาไว้แน่น พลางจิกอย่างเต็มแรง น่ากลัวเป็นอย่างมาก

แต่คำพูดของเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับพูดออกมาอย่างชัดเจน ความหมาย ก็ชัดเจนเช่นกัน

“เขาทำอย่างนั้นกับคุณจริงๆ เหรอ？” เจิ้งเยว่กลับถอนหายใจ เสียงก็ยิ่งแหบแห้งมากกว่าเดิม เจิ้งเยว่เองก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่เด็กผู้หญิงอายุสิบกว่าขวบที่อยู่ตรงหน้านี้ ในตอนนี้ดูกลัวเป็นอย่างมาก และดูกดดันอย่างสุดขีด เลยทำให้เธอไม่เชื่อไม่ได้

“ฉัน ตอนนี้ฉัน……” เด็กผู้หญิงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะมองเจิ้งเยว่ดวงตากลับมองไปที่กล้องพอดี

ดวงตาของเด็กผู้หญิงคนนั้นมน้ำตาออกมา แววตานั้นมีน้ำตาไหลออกมาอย่างไร้เสียง ดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก

ปากของเด็กผู้หญิงคนนั้นมุบมิบอยู่เล็กน้อย จากนั้นก็พูดออกมาด้วยความยากลำบาก： “ร่างกายของฉันเจ็บปวด ข้างบนเจ็บมาก และข้างล่างก็เจ็บเหมือนกัน”

เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ตอบเจิ้งเยว่โดยตรง แต่คำพูดของเด็กผู้หญิงในตอนนั้นกลับทำให้คนตกใจมากกว่าตอบไปตรงๆ เสียอีก ซึ่งผลที่ออกมามันจะดีมากกว่าเดิม

แน่นอน ว่านั่นเป็นผลของอีกฝ่าย เมื่อเด็กผู้หญิงคนนั้นพูดจบ ก็ก้มตัวเล็กน้อย ก่อนจะจับคอเสื้ออย่างไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าของเธอนั้นเผยให้เห็นความตกใจขึ้นมา

เวินลั่วฉิงเห็นได้ชัดผ่านกล้อง ว่าแววตาของเธอนั้นมันเต็มไปด้วยความเย็นชาไร้อารมณ์แค่ไหน

“คุณรู้จักคนนั้นไหม？คุณรู้ว่าเขาคือใครไหม？” ในฐานะที่เจิ้งเยว่เป็นนักข่าว มีบางคำถามที่ต้องถามจริงๆ แต่ตอนที่เธอถามคำถามนั้น ยังมีอะไรบางอย่างที่ยังลังเลไม่น้อย

“ฉันไม่รู้จักเขา ฉันไม่รู้ชื่อของเขา แต่วันนี้ฉันเห็นรูปของเขาในโทรศัพท์” เด็กผู้หญิงไม่ได้พูดชื่อของถังหยุนเฉิงออกไปตรงๆ คำพูดแบบนี้มันยิ่งทำให้ไม่ต้องสงสัยไปใหญ่

“รูปของเขางั้นเหรอ？รูปไหนล่ะ？” เมื่อเจิ้งเยว่ได้ฟังเด็กผู้หญิงพูดแบบนั้น ก็อึ้งไปเล็กน้อย แต่ว่าก็ยังถามเด็กผู้หญิงต่อไป

ร่างกายของเด็กผู้หญิงคนนั้นขยับเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะ อาจจะไปทำให้เจ็บร่างกายได้ เด็กผู้หญิงคนนั้นเลยร้องออกมา มีมือหนึ่งที่กดเอาไว้ตรงหว่างขาพอดีตามสัญชาตญาณ