บทที่959 นี่มันคือความจริง ท่าทีของหัวหน้า（1）

แน่นอน ว่าเธอคาดหวังกับหัวหน้าน้อยเป็นอย่างมาก แววตาที่เธอมองหัวหน้าน้อยนั้นเต็มไปด้วยความดื้อดึงเพราะความต้องการของตัวเองจนเกือบจะปรี่เข้าไปหาเพื่อให้หัวหน้าน้อยแต่งงานกับเธอแล้วล่ะ！！

“หัวหน้าน้อย ต้องเป็นคำพูดหน่อยสิ คุณไม่ได้ลืมคำที่คุณเพิ่งพูดไปใช่ไหม？” คุณชายหานเองก็ชอบที่จะหาเรื่องไปทั่ว เลยไม่ลืมที่จะจุดไฟขึ้นมาในเวลาที่สำคัญที่สุด

ทุกๆ คนต่างไม่ได้ลืมสิ่งที่หัวหน้าน้อยได้ให้ ‘สัญญา’ เอาไว้ ถึงแม้ว่าทุกคนที่อยู่ตรงนั้นจะไม่ได้ชอบเฉิงโหรวโหรวเท่าไหร่ แต่ว่ากลับไม่มีใครเห็นใจหัวหน้าน้อย หัวหน้าน้อยทำตัวเองแท้ๆ เลยโทษคนอื่นไม่ได้

ดังนั้นทุกคนเลยรอดูหัวหน้าน้อยอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น

หัวหน้าน้อยเอาแต่กวนประสาทคนอื่นตลอดมา วันนี้ได้เห็นเรื่องสนุกๆ เกิดกับหัวหน้าน้อยแบบนี้ จะพลาดได้อย่างไร

หัวหน้าน้อยหน้าด้านยิ่งกว่าอะไร ตอนนี้เองก็ยังเหมือนเดิม สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย แววตาของเขานั้นค่อยๆ มองไปทางเฉิงโหรวโหรว มุมปากก็ขยับเล็กน้อย สิ่งที่พูดนั้นทำให้ทุกคน สีหน้าเปลี่ยนไป

“ถ้าหัวหน้ายอมรับ ฉันก็จะยอมแต่ง” หัวหน้าน้อยมองเฉิงโหรวโหรวแบบนั้น จากนั้นก็หันไปอย่างรวดเร็ว เหมือนเสียดายที่จะต้องมองให้นานกว่านี้

ตอนที่เขาพูดคำนี้ออกมา ดูแน่วแน่เป็นอย่างมาก เขาไม่มีความรู้สึกกลัวอะไรเลย และก็ไม่มีความไม่เป็นตัวเองเลย หัวหน้าน้อยหน้าด้านเหมือนที่ว่ากันจริงๆ ด้วย

“ชิ” คุณชายหานแสดงความหน้าด้านของตัวเองออกมาอย่างเปิดเผย หัวหน้าน้อยไม่ได้พูดแบบนี้ในตอนแรก หัวหน้าน้อยไม่อยากแต่งก็พูดออกมาตรงๆ แต่การเอาหัวหน้ามาเกี่ยวนั้นมันหมายความว่าอย่างไรกัน

ผู้ดูแลจ้งชินกับความหน้าด้านของหัวหน้าน้อยอยู่แล้ว ดังนั้นเลยไม่แปลกใจเลย แต่ผู้ดูแลจ้งกลับรู้สึกว่ามันปกติไม่ได้

“แต่ว่า แต่เมื่อครู่เขาเพิ่งพูดไปเองนะ ฉัน จากนี้ฉันเป็นเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้” เฉิงโหรวโหรวร้อนใจ ก่อนจะชี้ไปทางผู้ดูแลจ้ง ผู้ดูแลจ้งเพิ่งพูดไปว่าตอนนี้เธอเป็นเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้

เธอในตอนนี้ไม่สนใจการเขินอายแล้ว ก่อนจะพูดคำนี้ออกมาตรงๆ

เมื่อทุกคนได้ยินเฉิงโหรวโหรวพูดก็แปลกใจไป เมื่อครู่ที่เฉิงโหรวโหรวนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความกลัว ไม่ขยับไปไหน และไม่กล้าพูดกับหัวหน้า แต่ตอนนี้กลับมีความกล้าเป็นอย่างมาก จนกล้าพูดคำนี้ออกมาต่อหน้าทุกคน

อีกอย่างทุกคนก็ฟังออก ว่าตอนที่เฉิงโหรวโหรวบอกว่าตัวเองกลายเป็นเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้นั้น เสียงมันดังมากขึ้นแค่ไหนแล้ว แล้วเห็นว่าเธอพอใจกับฐานะนี้มาก และก็หยิ่งยโสเป็นอย่างมาก จนแทบจะเปล่งประกายออกมา

“ฉันบอกว่าจะแต่งงานกับเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้เหรอ？” หัวหน้าน้อยมีแววตาสั่นไหวนิดหน่อยพลางมองเธอ ซึ่งคำตอบนี้มันแน่วแน่เป็นอย่างมาก

ทุกคนต่างอึ้งไป แต่เมื่อคิดดีๆ หัวหน้าน้อยพูดไม่มีผิดเลย หัวหน้าน้อยไม่ได้บอกว่าจะแต่งกับเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ หัวหน้าน้อยบอกอย่างชัดเจนว่าจะแต่งงานกับลูกสาวที่หัวหน้ายอมรับ

แต่ตอนนี้หัวหน้ายังไม่ยอมรับเฉิงโหรวโหรว หัวหน้าเพียงแค่บอกให้ผู้ดูแลจ้งจัดการเท่านั้นเอง

“ทำไมคุณเป็นแบบนี้ได้ล่ะ？” เฉิงโหรวโหรวโกรธขึ้นมาเล็กน้อย หน้าก็แดงขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าโกรธ หรือว่าร้อนใจ บางทีอาจจะเป็นทั้งสองอย่างนั้นเลย

ครั้งนี้ หัวหน้าน้อยไม่สนใจเธอเลย สำหรับเขานั้นก็ไม่สนใจคนพวกนั้นอยู่แล้ว เขาไม่เคยเสียเวลากับอะไรเลย และจะไม่เสียแรงอะไรเลยด้วย

“ไม่ใช่สิ？หัวหน้าน้อย เมื่อครู่คุณพูดว่าจะแต่งด้วยแต่ไม่มีใครบังคับขู่เข็ญคุณ อีกอย่างคุณพูดอย่างแน่วแน่ และเต็มใจ ดังนั้น คุณจะแต่งกับใคร？หรือฉันควรถามคุณ ว่าคุณคิดว่าลูกสาวของหัวหน้าเป็นใคร？” คุณชายหานมองดูจนคิดว่ามันมากเกินไปเรื่อยๆ ดังนั้นเขาเลยใส่ไฟเข้าไปอีก

ใช่ หัวหน้าน้อยไม่ได้พูดว่าจะแต่งงานกับเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ สิ่งที่หัวหน้าน้อยพูดมันเป็นเรื่องๆ หนึ่ง แต่ว่าถ้าเกิดตั้งใจคิดจริงๆ กลับรู้สึกว่าไม่ค่อยดี

เมื่อคุณชายหานพูดออกไป แววตาของทุกคนก็มองไปทางหัวหน้าน้อยอย่างรวดเร็ว รวมไปถึงซ่างกวนหงเองก็รีบมองไปทางหัวหน้าน้อย