ตอนที่ 26 เจอแล้ว

ตอนที่ 26 เจอแล้ว

เมื่อเธอนึกถึงภาพตัวเองที่ปลอมตัว เวินลั่วฉิงก็ถอนหายใจเบาๆ ยังโชคดีที่วันนั้นเธอได้ปลอมตัวเอาไว้ เขาถึงไม่เคยเห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอ

ย้อนไปสมัยเด็ก แม่ของเธอก็จับเธอแต่งตัวให้ดูขี้เหร่ เพราะเธอหน้าตางดงามตั้งแต่เด็ก แม่ของเธอเคยบอกว่า เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง หากว่าสวยเด่นเกินไป จะทำให้โดนทำร้ายอย่างไม่ทันตั้งตัวได้

ในอดีต แม่ของเธอเคยโดนทำร้าย เรื่องราวในตอนนั้นทำให้แม่ของเธอจำฝังใจ แม่ไม่อยากให้โศกนาฏกรรมของตนในวันนั้น เกิดขึ้นซ้ำกับลูกสาวของเธอ

ตั้งแต่เล็กจนโต เวินลั่วฉิงก็เลยแต่งตัวอำพรางตัวตนที่แท้จริงของเธอมาตลอด เมื่อกลับเข้ามาในตระกูลเวิน เธอก็ยังคงทำเช่นนั้น ดังนั้น แม้กระทั่งคนในตระกูลเวินก็ยังไม่มีใครเคยเห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอ

ยิ่งเป็นคนนอก ก็ยิ่งไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอแน่นอน

“คุณดูแน่ชัดแล้วใช่มั้ย ว่าไม่ใช่เธอคนนั้นจริงๆ?” เมื่อเห็นหัวหน้าของเขามาถึง เลขาอู๋ก็เอารูปถ่ายของเวินลั่วฉิงทีละรูปวางไว้ต่อหน้าคนขับแท็กซี่ แล้วถามเขาอีกครั้ง

“ไม่ใช่” คนขับส่ายหัวยืนยัน “ในตอนนั้นผู้หญิงคนนั้นไม่มีเงินจ่ายค่าแท็กซี่ หลังจากลงรถ เธอก็เดินมาปรึกษากับผม ตอนนั้นเธอยืนอยู่ใกล้ผมมาก ผมเห็นหน้าเธอชัดเจน ไม่มีทางผิดแน่นอน”

“ผู้หญิงคนนั้นสวยมากๆ สวยชนิดที่ว่า ผมไม่เคยเห็นใครสวยเท่านี้มาก่อน สวยราวกับนางฟ้า ผิวของเธอนั้นดีมากๆ ทั้งขาวทั้งใส ผิวหน้าของเธอนั้นสว่างไสว ไม่เห็นแม้กระทั่งรอยจุดด่างพร้อยใดใด เทียบกับคนในรูปนี้แล้ว ไม่มีตรงไหนที่เหมือนเลย คนในรูปขี้เหร่มากๆ ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว....”

คำพูดของคนขับนั้นยืนยันอย่างหนักแน่น ยิ่งพอได้อธิบายถึงความแตกต่างของหญิงสาวคนนั้นกับเวินลั่วฉิงแล้ว มันช่างไม่เหมือนกันแม้แต่เสี้ยวเดียว

“เธอได้พูดอะไรบ้าง?” เลขาอู๋พูดแทรกตัดบทพรรณนาของคนขับที่เหมือนกำลังลุ่มหลงจินตนาการถึงหญิงสาวคนนั้นอย่างถอนตัวไม่ออก สีหน้าของเลขาอู๋นั้นมืดมน

“ไม่ได้พูดอะไรนะ เพียงแต่ว่า ตอนที่เธอนั่งอยู่บนรถ เธอได้ยืมมือถือของผมโทรออกสายหนึ่ง โทรให้เพื่อนของเธอช่วยเหลือ เหมือนได้ยินเกี่ยวกับกล้องวงจรปิดอะไรทำนองนั้น เสียงของเธอเบา ผมได้ยินไม่ค่อยถนัด”