ตอนที่ 52 เป็นเขาจริง ๆ เหรอ

ตอนที่ 52 เป็นเขาจริง ๆ เหรอ

เย่ซือเฉินหรี่ตาเล็กน้อย เธอจะเป็นฝ่ายรุกจูบเขาขนาดนี้? ทำไมเขาถึงไม่อยากเชื่อนะ? เย่ซือเฉินเม้มปาก ไม่ขยับเขยื้อน มองปากของเธอที่เข้าใกล้เขา เข้าใกล้ เข้าใกล้ทีละนิดทีละนิด

“อึก......” ขณะที่ริมฝีปากของเธอจะทาบกับริมฝีปากของเขา จู่ ๆ เธอก็สะอึกขึ้นมา

เย่ซือเฉินยิ้มเย็นชามุมปากหายไปอย่างรวดเร็ว เขารู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์ต้องเป็นแบบนี้ เพียงแต่ว่าเย่ซือเฉินขณะนี้ก็ยังไม่รู้ตัวเอง ลึกลงไปในสายตาของเขาเมื่อสักครู่ที่มีความผิดหวังอยู่หายไปอย่างรวดเร็ว

“สามีคะ ขอโทษนะคะ ฉันกังวลจนเกินไป พอฉันกังวลฉันก็จะสะอึก” มือของเวินลั่วฉิงม้วนมุมเสื้อเชิ้ตของเธอ ดูเหมือนจะมีความระมัดระวังตัว ความกังวล ใบหน้าเรียวนั้นมองไปที่เขา อย่างประหม่า ลำบากใจและกระวนกระวายใจนิดหน่อย

“งั้นเหรอ?” จู่ ๆ เย่ซือเฉินก็ขยับตัวเข้าไปใกล้เธอ ยิ้มมุมปากอย่างไม่ปกติ เธอเปลืองแรงขนาดนี้ เขาจะไม่ให้ความร่วมมือได้ยังไงหละ?

เวินลั่วฉิงก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตากวาดมองไปที่ท่อนล่างของเขา มองเห็นจุดบางจุดไม่มีการตอบสนองใด ๆ ไม่มีการเปลี่ยนแปงใด ๆ เหมือนกับก่อนหน้านี้ เธอแอบถอนหายใจ เขาไม่มีการตอบสนอง แสดงถึงว่าเขาไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อย ดูแล้วที่เธอค้นพบเมื่อกี้ก็ถูกแล้ว เมื่อกี้เขาไม่ได้อยากจะได้เธอ แต่เพียงแค่อยากจะค้นหาอะไรจริง ๆ ?

เพียงแต่ว่าเขากำลังค้นหาอะไร?

ไม่สนว่าเขากำลังค้นหาอะไรอยู่ เพียงแค่เขาไม่ได้สนใจเธอจริง ๆ ในตอนนี้สิ่งที่เธออยู่ก็ไม่มีอันตรายใด ๆ งั้นเธอก็ไม่ต้องกังวลอะไร

“สามีคะ ไม่อย่งงั้นพวกเราค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปดีกว่านะคะ” เวินลั่วฉิงเม้มปากเล็กน้อย น้ำเสียงประหม่า และลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

“หืม?” เย่ซือเฉินเลิกคิ้ว ค่อยเป็นค่อยไป? เธออยากจะค่อยเป็นค่อยไปยังไง?

เย่ซือเฉินหยุดขยับแล้วมองไปทางเธอ

เวินลั่วฉิงดูเหมือนจะคิดจริงจังเป็นอย่างมาก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น มองเย่ซือเฉินแวบหนึ่ง ดูเหมือนสับสน และดูเหมือนจะมีการตัดสินใจในที่สุด จากนั้นเดิมทีมือที่จับมุมเสื้อของเขาจู่ ๆ ก็ย้ายมาที่เข็มขัดที่อยู่บนเอวของเขา

เย่ซือเฉินกระพริบตาอย่างเร็ว นี่คือสิ่งที่เธอบอกว่าค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป?

เวินลั่วฉิงจับเข็มขัดของเขาไว้แน่น พยายามอยู่สักพัก ในที่สุดก็ถอดเข็มขัดของเขาออกได้ เพียงแต่ว่า หัวเข็มขัดข่วนผิวของเขา จนทิ้งรอยไว้อย่างชัดเจน

เย่ซือเฉินขมวดคิ้วนิดหน่อย ถึงยังไงก็รู้สึกเจ็บนิดหน่อยนะ

“ขอโทษค่ะ สามี ฉันทำให้คุณเจ็บเลย” เมื่อเห็นบาดแผลบนตัวของเขา เวินลั่วฉิงเป็นกังวลมากขึ้น ใบหน้าสับสนและลำบากใจนิดหน่อย “ฉันไม่มีประสบการณ์ด้านนี้ค่ะ”

ไม่มีประสบการณ์? ทำไมเขารู้สึกเหมือนกับเธอตั้งใจมากกว่า แค่ถอดเข็มขัด สามารถข่วนร่างกายของเขาจนเป็นแผลได้ขนาดนี้ นอกจากเธอ เกรงว่าคงไม่มีคนอื่นแล้ว

แต่ว่าเย่ซือเฉินไม่ได้พูดอะไร เขาอยากจะดูว่าเธอจะทำอะไรต่อไป อันที่จริงเข็มขัดนี้ถูกปลดออก ไม่มีความแตกต่างอะไรมากมาย ยังไงซะกางเกงของเขาก็ยังอยู่ดี

เขาอยากจะดูว่า เธอกล้าที่จะทำต่อไปหรือไม่

มือของเวินลั่วฉิงวางลงบนกระดุมกางเกงของเขาจริง ๆ เพียงแต่ว่าเวลานี้มือของเธอสั่นนิดหน่อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตึงเครียดเกินไปหรือเปล่า

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกระดุมแน่นเกินไปไหม เวินลั่วฉิงปลดอยู่ค่อนวัน แน่นอนว่าท้ายที่สุดกระดุมก็ถูกปลดออก เพียงแต่ว่าเล็บของเธอที่ไม่ยาวนั้นข่วนลงบนตัวเขาจนเกิดเป็นรอยแผลขึ้น บาดแผลครั้งนี้ลึกกว่าเมื่อกี้อย่างเห็นได้ชัด มีเลือดออกนิดหน่อย