ตอนที่71 เขาเข้าใจผิดแล้ว

ตอนที่71 เขาเข้าใจผิดแล้ว

“......”ปลายสายได้เงียบลงอีกครั้ง ครั้งนี้เงียบลงนานกว่าครั้งก่อน เสียงลมหายใจนั้นก็ได้เบา

“มันเป็นแค่การแต่งงานตามสัญญา ระยะเวลาแค่หนึ่งปี”เวินลั่วฉิงไม่ได้ปิดบังอะไร บางเรื่องที่เธอไม่ได้พูดออกไปนั้น แต่ถ้ารุ่นพี่อยากรู้ เขาก็คงสืบจนรู้เรื่องแน่นอน แต่ถ้ารุ่นพี่คิดจะสืบขึ้นมาจริงๆแล้วละก็ เธอกลัวว่าเย่ซือเฉินจะเจอพิรุธ สู้เธอพูดออกไปให้ชัดเจอตอนนี้เลยดีกว่า ยังไงแล้วเธอก็ไม่คิดจะปิดบังรุ่นพี่เกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่แล้ว

เธอกับรุ่นพี่รู้จักกันเมื่อสิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นเขาได้รับบาดเจ็บ และถูกคนไล่ล่า ในสถานการณ์ที่อันตรายขนาดนั้น เธอได้พาเขาหลบหนีพวกคนเหล่านั้นออกมาได้

หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้น เขาได้หาเธอจนเจอ แล้วก็เริ่มสอนเธอในหลายๆสิ่ง สอนในสิ่งที่คนอื่นๆเข้าถึงได้ยาก

เพราะแม่ก็เคยลำบากและผ่านเรื่องเลวร้ายมามาก และเพราะเธอกับแม่ก็ถูกรังแกและต้องประคับประคองกันมาแค่สองคนแม่ลูก เธอจึงรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็ง

เพราะฉะนั้น เธอจึงไม่บ่ายเบี่ยงที่จะเรียนรู้สิ่งเหล่านั้น และเธอก็ตั้งใจและขยันที่จะเรียนรู้เป็นอย่างมาก

หลังจากที่แม่ของเธอเสียชีวิต เธอก็ได้กลับไปที่บ้านตระกูลเวิน รุ่นพี่ก็ยังคงมาช่วยสอนและฝึกฝนให้เธอ แต่รุ่นพี่ก็ดูลึกลับมาก ในตอนนั้นเธอเองก็ไม่รู้ว่ารุ่นพี่เป็นใคร

แม่ของเธอเป็นนักจิตวิทยา เธอจึงคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก บวกกับที่รุ่นพี่ให้เธอดูหนังสือแนวนี้บ่อยๆแล้วนั้น เธอจึงเรียนอาชญากรรมจิตวิทยาที่ประเทศM

พอเปิดเรียนได้ไม่นาน รุ่นพี่ก็ได้หาเธอเจอ ตอนนั้นเธอไม่เพียงแต่เรียนสิ่งที่โรงเรียนสอนเท่านั้น แต่ยังต้องเรียนรู้สิ่งที่รุ่นพี่ได้ถ่ายทอดและฝึกฝนให้เป็นพิเศษอีกด้วย

ตอนนี้ รุ่นพี่เป็นหัวหน้าของเธอ แต่สำหรับเธอแล้ว รุ่นพี่เป็นเหมือนพี่น้องของเธอมากกว่า

“อืม เข้าใจแล้ว”ถึงแม้ว่าเสียงของชายหนุ่มจะยังคงเบาอยู่ แต่น้ำเสียงก็กลับมาเป็นปกติแล้ว

พอวางสายแล้ว เวินลั่วฉิงก็จัดการข้อมูลทั้งหมดของคดีให้เรียบร้อย แล้วส่งให้รุ่นพี่ หลังจากนั้นเธอก็ไปดูเด็กโม่ พอเห็นเขาหลับสนิท เวินลั่วฉิงก็ค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมา แล้วจูบลงบนใบหน้าของเขาเบาๆ

เด็กซีนั้นติดเธอมาก ส่วนเด็กโม่ตั้งแต่หนึ่งขวบนั้นก็นอนหลับได้เอง ไม่ต้องให้เธออยู่เป็นเพื่อน

แต่ว่า เด็กทั้งสองคนนั้นเชื่อฟังและรู้เรื่องมากๆ

เด็กสองคนนี้เป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่ฟ้าประทานมาให้เธอ

พอเย่ซือเฉินลงจากเครื่อง และเปิดโทรศัพท์ดู ก็ได้เห็นการแจ้งเตือนสายโทรเข้าจากเบอร์ของเธอ เขากระพริบตาเบาๆ และยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะเป็นฝ่ายที่โทรหาเขาก่อน

ตอนนี้ฝั่งของเธอก็เช้าแล้ว เย่ซือเฉินก็โทรกลับในทันที

“ฮัลโหล”ที่เมืองA เป็นเวลาหกโมงเช้า เวินลั่วฉิงที่กำลังนอนอย่างสลบไสลอยู่นั้น ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ก็ใช้มือคลำหาอยู่นาน ถึงจะได้รับสาย

“มีอะไรหรือเปล่า？”เย่ซือเฉินรู้นิสัยของเธอดีว่า ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็จะไม่เป็นฝ่ายโทรหาเขาก่อน แต่ในใจลึกๆก็ยังคงมีความหวัง ส่วนหวังว่าอะไรนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลย

“ห้ะ？อะไรนะ？”เวินลั่วฉิงที่พึ่งตื่นนั้นก็งงไปชั่วขณะ แถมเขาเป็นคนโทรหาเธอแท้ๆ ทำไมถึงถามว่าเธอมีธุระอะไรหรือเปล่าด้วยล่ะ？

พอได้ยินเสียงที่ฟังดูงงๆของเธอเล็กน้อยแล้วนั้น เย่ซือเฉินก็อึ้งไปครู่หนึ่ง หรือว่า ที่เธอโทรมาจะไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นจะต้องโทรหาเขา หรือเธอแค่อยากโทรหาเขาเฉยๆ ไม่อย่างนั้นปฏิกิริยาของเธอคงไม่ดูสับสนงุนงงอย่างนี้หรอก พอนึกถึงความเป็นไปได้นี้ เย่ซือเฉินก็ค่อยๆเผยยิ้มแบบเกร็งๆออกมา