ตอนที่83 มีบางคนหึง

ตอนที่83 มีบางคนหึง

เวินลั่วฉิงจ้องเขา เห็นใบหน้าเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม ริมฝีปากบางอันเซ็กซี่ค่อยๆใกล้เข้ามา ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ…

ลมหายใจของเวินลั่วฉิงสั้นกระชับ จังหวะการเต้นของหัวใจก็เร็วขึ้นจนไม่สามารถควบคุมได้ เขาคงไม่ได้คิดเข้าหอกับเธอจริงหรอกใช่ไหม

จะบอกว่า เขาหล่อ รูปร่างก็ดี ถึงเธอจะไม่ใช่พวกที่หลงใหลใน ‘รูปร่างภายนอก’ แต่ว่าใครบ้างไม่ชอบมองของสวยๆงามๆ พูดตามตรง เขาเช่นนี้ช่างล่อตาล่อใจชะมัด….

แต่ว่า เธอตระหนักถึงอันตรายของเขาดี เธอรู้ว่าด้วยอารมณ์ของเขาแล้ว เธอรู้ถ้าหากว่าทั้งสองพัวพันกันโดยไม่ควรล่ะก็ พอถึงเวลาขึ้นมาเธอก็จากเขาไปลำบาก

ดังนั้น จะทำอย่างนี้ไม่ได้ ไม่ได้เป็นอันขาด

แต่ว่า แล้วเธอจะหยุดมันอย่างไรล่ะ

ณ ขณะนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

"โทรศัพท์ฉัน" เวินลั่วฉิงได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเอง เธอจึงพยายามออกแรงผลักเย่ซือเฉินออกไป

โทรมาได้เวลาเหมาะเสียจริง

เวินลั่วฉิงไม่ได้มองเย่ซือเฉินอีกต่อไป ว่าตามจริง ตอนนี้เธอไม่กล้าจ้องเขา เธอรีบพลิกตัวไป เพื่อหยิบโทรศัพท์ที่ข้างเตียง

เมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ ตัวเธอก็แข็งทื่อ เธอเอียงหลบไปด้านข้างเล็กน้อยก่อนจะรับสาย

เย่ซือเฉินถูกเธอผลักออก สีหน้าเขาก็เครียดจนดูน่ากลัว ตอนที่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สายตาเขาเหลือบไปเห็นบนหน้าจอปรากฏชื่อว่า รุ่นพี่--

รุ่นพี่รึ

รุ่นพี่อะไรกัน

พอเห็นเธอเอียงตัวไปรับสาย สายตาเย่ซือเฉินก็ค่อยๆหรี่ลง

"ฉิงฉิง" เมื่อเวินลั่วฉิงรับสาย เสียงชายหนุ่มที่ปลายสายก็ลอดผ่านเข้ามา

"อื้อ" เพราะว่าเย่ซือเฉินอยู่ข้างๆ เวินลั่วฉิงได้แต่ตอบอย่างแผ่วเบา และไม่ได้พูดอะไรมาก

รุ่นพี่อะไรช่างลึบลับ มีเรื่องอะไรเป็นความลับนักหนา

เวินลั่วฉิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะลุกจากเตียงไป ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์เมื่อครู่ เธอคงไม่รับสายรุ่นพี่ต่อหน้าเย่ซือเฉินแน่

แต่พอรับ ตอนนี้ก็วางไม่ได้แล้ว

"โทรหาคุณดึกขนาดนี้ รบกวนคุณนอนหลับรึเปล่า" เสียงที่ปลายสายฟังดูอ่อนโยนขึ้นมา

เวินลั่วฉิงเมื่อได้ยินคำพูดเขา เธอก็นึกถึงฉากเมื่อครู่ นึกถึงเรื่องที่เย่ซือเฉินทำกับเธอ สีหน้าเธอก็แดงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

เย่ซือเฉินพิงเตียง นัยน์ตาทั้งคู่จับจ้องไปที่เธอ เมื่อเห็นเธอจงใจลงจากเตียง ดวงตาอันโค้งมนของเขาก็เยือกเย็นลงหลายส่วน

ตอนนี้ เห็นหน้าเธออยู่ๆก็แดงขึ้นมา สายตาเขาเยือกเย็นขึ้นจนสุดขั้ว ความโกรธแผ่กระจายไปทั่วทั้งร่าง ลมหายใจอันอันตรายจนเกือบทำคนหายใจไม่ออก

เมื่อครู่ที่เขาปฏิบัติต่อเธอ ก็ไม่เห็นว่าเธอจะหน้าแดง แต่พอตอนนี้คุยโทรศัพท์กับไอ้รุ่นพี่ หน้าเธอกลับแดงขึ้นมา

เธอหน้าแดงอะไรกัน

“เปล่านี่” เวินลั่วฉิงไม่ได้มองเย่ซือเฉิน แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาดั่งคันธนูที่พุ่งตรงมา ไม่รู้ทำไม จู่ๆเธอก็รู้สึกขาอ่อนขึ้นมา น้ำเสียงล่องลอย

เมื่อได้ยินเสียงอันอบอุ่นและแผ่วเบาของเธอ นัยน์ตาเย่ซือเฉินก็ค่อยๆหรี่ลง…

เธอก็เหลือเกินจริงๆ เขาแต่งงานกับเธอมาตั้งนานแล้ว เวลาคุยกับเขาก็ไม่เห็นทำเสียงอ่อนเสียงหวานอย่างนี้ ตอนนี้คุยกับไอ้รุ่นพี่กลับทำเสียงอ่อนขนาดนี้