ตอนที่85 โทรศัพท์จากลูกน้อย!

ตอนที่85 โทรศัพท์จากลูกน้อย!

อยู่ๆคุณชายห้าฉิงก็รู้สึกเหมือนมีมีดเป็นพันเล่มทิ่มแทงมายังร่าง

เขารึ พูดอะไรผิดไปอีกแล้วล่ะ

ว่าสายตาพี่สามน่ากลัวแล้วนะ พอมาพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ยังจะมองเขาแบบนี้อีกทำไม

ขณะที่เห็นว่าถังหลินเบนสายตาไปมองคุณชายห้าฉิง คุณชายสามเย่ก็ค่อยๆลดสายตาลง

“เมียผมรออยู่น่ะ งั้นผมกลับก่อนนะ” ครู่ถัดไปคุณชายสามเย่ก็หายลับไปจากสายตาอย่างว่องไว เขามองถังหลินปราดหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้น และพุ่งตรงออกไป

“พี่สาม แบบนี้มันใช่หรอ พี่เพิ่งจะมาถึงก็จะไปแล้วหรอ” คุณชายห้าฉิงอึ้งไป นี่มันอะไรกัน พี่สามเพิ่งจะมาถึง นั่งลงก้นยังไม่ทันร้อนก็จะกลับแล้วหรอ

ไม่สิ ที่พี่สามแต่งงานกับเวินลั่วฉิงเดิมก็เพื่อวัตถุประสงค์อื่น ทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่าพี่สามจริงจังกับเรื่องนี้ล่ะ

เย่ซือเฉินไม่ได้ใส่ใจเขา เขาตรงไปที่ประตู และเดินออกไป

ถังหลินก็ลุกขึ้นจากไป คุณชายห้าฉิงอดถอนใจไม่ได้ กลางดึกเช่นนี้ เขาวิ่งมาอยู่เป็นเพื่อนพวกเขา แต่ปรากฏว่าพวกเขาทั้งคู่กลับไปเสีย ทิ้งเขาไว้ที่นี่คนเดียว

เขาโมโหจนไม่รู้จะพูดอะไรอีก! ทำไมเขาต้องซวยอย่างนี้ด้วยนะ

ตอนที่เย่ซือเฉินถึงบ้านก็เป็นเวลาตีสามกว่าแล้ว คฤหาสน์นั้นสงบมาก ไฟในห้องเวินลั่วฉิงก็ปิดลงแล้ว

เย่ซือเฉินเปิดประตูห้องออก เขาเข้าไปในห้อง อาศัยแสงจากดวงจันทร์มองเธอซึ่งอยู่บนเตียง เย่ซือเฉินแอบถอนหายใจเบาๆ

ผู้หญิงหน้าไม่อาย!!

เขาออกไปดึกดื่นขนาดนี้ ไม่ถามสักคำ โทรก็ไม่โทรตาม กลับหลับอุตุเสียอีก

คุณชายสามเย่ทั้งสุขใจทั้งหดหู่ ครั้งนี้ เขาคิดแล้วว่าจะไม่ปลุกเธออีก แต่ว่า เขาก็ไม่ได้ไปไหน แต่กลับขึ้นเตียงไปอีกครั้ง เอนตัวลงข้างเธอ คิดแล้ว ก็สุขใจนัก จากนั้นก็ยื่นมือออกมากอดเธอให้ชิดเขาขึ้นอีกหน่อย

ก็เห็นๆอยู่ว่าเขาแต่งภรรยาแล้ว ทำไมต้องนอนคนเดียวอยู่ทุกคืนด้วย

เวินลั่วฉิงรู้สึกตัวง่ายมาก ดังนั้น ตอนที่เขาขึ้นเตียงมา เธอก็ตื่นแล้ว แต่ พอนึกถึงเรื่องก่อนหน้า เธอจึงไม่กล้าลืมตาขึ้น ได้แต่แกล้งหลับต่อไป

เดิมทีคิดว่าถูกเขาโอบไว้อย่างนี้ เธอกลัวว่าคงจะหลับยากแล้ว แต่พอผ่านไปไม่นาน เธอก็หลับไปเฉยๆ

วันรุ่งขึ้น เวินลั่วฉิงตื่นขึ้นมา พอลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าอันสวยงามไร้ที่ติอยู่ตรงหน้า เธอตกตะลึง และรู้สึกสับสนอยู่เล็กน้อย

เธอหลับตาลง จากนั้นก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง คนตรงหน้าก็ยังอยู่

เวินลั่วฉิงลอบถอนหายใจ สถานการณ์แบบนี้ช่างน่าอึดอัด

เวลานี้เขาควรที่จะไปที่ทำงานแล้วไม่ใช่รึ

เวินลั่งฉิงเห็นว่าเขายังคงหลับอยู่ เธอจึงพลิกตัวเบาๆเพื่อลุกจากเตียง

แต่ว่า วินาทีต่อมา มือของเขาก็ดึงมือเธอไว้ ดึงเธอเข้ามาแนบอก ริมฝีปากเขาอยู่ใกล้กับใบหูของเธอ “นอนต่ออีกหน่อย”

“สามี วันนี้คุณไม่ไปทำงานหรอคะ” โดนเขากอดไว้ ร่างเวินลั่วฉิงก็เกร็งไปหมด เธอไม่ชินกับเรื่องแบบนี้

เธอไม่ชินกับการถูกผู้ชายกอดรัดแบบนี้

“ไม่ไป อยากอยู่บ้านกับคุณ” ริมฝีปากเย่ซือเฉินงุ้มงอขึ้น มือที่โอบรอบหญิงสาวก็กระชับขึ้นอีกเล็กน้อย

เมื่อได้ยินคำพูดเขา เวินลั่วฉิงก็ตกใจยิ่งกว่าเดิม การพรางตัวของเธอเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ไม่สวย ยังดูน่าเกลียดด้วยซ้ำ ใครก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเวินโง่ออกอย่างนั้น แม้ว่าโรคจะหายขาดแล้ว แต่ว่าก็ยังไม่ฉลาดอยู่ดี

แต่ว่าเขาซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของสวรรค์ ไม่มีเหตุมีผลอันใดที่จะทำให้เขามาชอบเธอได้

ถ้าหากเป็นเพราะผลประโยชน์ หรือว่าเป็นเรื่องเมื่อก่อน อย่างไรเสียการแต่งงานกับคนไม่ฉลาดก็ช่วยตัดปัญหาเรื่องต่างๆไปได้ไม่น้อย

แต่ว่าตอนนี้เขาไม่คิดอยากไปทำงาน อยากจะอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอ นี่มันเรื่องอะไรกัน