ตอนที่87 บททดสอบความเป็นพ่อ

ตอนที่87 บททดสอบความเป็นพ่อ

เรียกมานานหลายปีแล้ว อยู่ๆทำไมถึงเปลี่ยน

“พี่บอกว่า แม่แต่งงานแล้ว พวกเราก็มีพ่อใหม่แล้ว ถึงแม้ว่าพ่อใหม่จะไม่ใช่พ่อของพวกเรา เป็นแค่พ่อเลี้ยง แต่พี่บอกว่าไม่ควรทำให้พ่อเลี้ยงเข้าใจผิด ดังนั้น ต่อไปพวกเราก็จะมีแค่พ่อใหม่ ไม่มีพ่อเลี้ยงอีกแล้ว” ถังจื่อซีอธิบายให้เวินลั่วฉิงฟังอย่างชัดถ้อยชัดคำ

เวินลั่วฉิง “...”

เด็กโม่ของบ้านเธอคิดมากเกินไปแล้วกระมัง

มีพ่อใหม่ เลยเรียกพ่อเลี้ยงไม่ได้แล้ว เรื่องนี้ถ้าหากว่ารุ่นพี่ได้ยินล่ะก็ ไม่รู้ว่ารุ่นพี่จะรู้สึกอย่างไร

ตอนที่เด็กโม่บอกว่ากลัวเย่ซือเฉินเข้าใจผิด เข้าใจผิดอะไร

เธอและเย่ซือเฉินแค่แต่งงานกันตามข้อตกลง อย่างมากอีกปีหนึ่งก็คงจะหย่ากัน ใจจริงเธอไม่ได้ห่วงว่าเย่ซือเฉินจะเข้าใจผิดอะไร

แต่ว่า ถ้าหากว่าเย่ซือเฉินคือผู้ชายเมื่อห้าปีก่อนจริงๆล่ะก็ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“มามี๊ หนูไม่คุยกับแม่แล้ว หนูจะไปโรงเรียนกับพี่แล้ว” เสียงถังจื่อซีดังแว่วเข้ามาอีกครั้ง สะกดกั้นความคิดของเวินลั่วฉิง

“โอเค” เวินลั่วฉิงตอบเบาๆ เธอขำจนควบคุมตัวเองไม่ได้จนต้องหัวเราะออกมา

จากนั้นทางนั้นก็วางสายไป

เวินลั่วฉิงมองไปยังโทรศัพท์ที่เพิ่งจะวางไป นัยน์ตาสั่นไหว เย่ซือเฉินคือผู้ชายเมื่อห้าปีก่อนจริงรึเปล่า

เป็นเขาใช่รึเปล่า

เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าเรื่องนี้ เธอต้องตรวจสอบให้แน่ชัด ขอเพียงตรวจสอบแน่ชัดแล้ว เธอจะได้รู้ว่าเธอจะเอาอย่างไรต่อไป

แน่นอน ว่าตอนนี้เธอคงจะสืบเรื่องเมื่อห้าปีก่อนตรงๆไม่ได้!

นัยน์ตาเวินลั่วฉิงเปลี่ยนไป อยู่ๆเธอก็เห็นผมสั้นติดอยู่ที่หวี ดวงตาเธอส่องเป็นประกายขึ้นมาในบัดดล

นี่เป็นหวีของเธอ ทุกครั้งที่เธอใช้เสร็จก็มักจะทำความสะอาดให้เรียบร้อย จะไม่ทิ้งเส้นผมเอาไว้

อีกอย่างผมของเธอไม่มีทางสั้นขนาดนี้ ดังนั้นผมสั้นนี่จะต้องเป็นของเย่ซือเฉินแน่

ตอนนี้ มีเรื่องหนึ่งที่ง่ายมาก วิธีที่ตรงไปตรงมา นั่นก็คือนำผมของเย่ซือเฉินไปพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกกับเด็กสองคนนั่น

เย่ซือเฉินใช่ผู้ชายเมื่อห้าปีก่อนรึเปล่า รอแค่ผลออกมา เรื่องทุกอย่างก็กระจ่าง

เวินลั่วฉิงไม่อยากคาดเดาโดยไม่แน่ชัดอีกต่อไป

เวินลั่วฉิงลอบถอนหายใจ เธอค่อยๆยื่นมือออก หยิบหวีข้างหน้าขึ้นมา อาจจะเป็นเพราะว่าตื่นเต้น มือเธอจึงสั่นอยู่เล็กน้อย

“ว่าไง คุยโทรศัพท์เสร็จรึยัง” และในขณะนั้น ที่นอกห้องน้ำ เสียงเย่ซือเฉินก็ดังแว่วมา

เวินลั่วฉิงตกใจผงะ เกือบทำหวีในมือตกลงบนพื้น

จากนั้น เย่ซือเฉินก็เปิดประตูห้องน้ำออก

เวินลั่วฉิงจัดแจงแอบซ่อนหวีเอาไว้ ตอนนี้เย่ซือเฉินอยู่ที่นอกประตู คอยจ้องเธออยู่

เวินลั่วฉิงถอนหายใจอีกครั้ง หลังจากนั้นเธอจึงหยิบหวีขึ้นมาทำท่าจะแปรงไปที่ผมตัวเอง

“คุยเสร็จแล้ว เมื่อครู่ฉันลงไปข้างล่างยังไม่ทันได้ล้างหน้า ก็เลยจะทำซะหน่อย” เวินลั่งฉิงกลอกตา มองไปทางเขา ก่อนจะยิ้มอ่อนๆ

ใจก็รู้สึกผิด แต่ก็ไม่กล้าแสดงความผิดปกติใดบนในหน้า

เย่ซือเฉินจ้องเธอ และไม่ได้พูดอะไร เวินลั่วฉิงแสร้งทำแปรงผมต่อไป ก่อนจะวางหวีไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง