บทที่ 1024 ความไม่เป็นมิตร

เฝิงเสียวหว่านเหมือนรู้สึกได้ถึงความไม่เป็นมิตรของฉินยีที่มีต่อตนเอง จึงหัวเราะเล็กน้อย มองทางหยางเฉินแล้วบอกว่า “พี่หยาง ถ้าไม่สะดวก ฉันไปหาที่พักข้างนอกได้นะ แต่ว่าพี่วางใจได้ ฉันสามารถไปรับไปส่งเสี้ยวเสี้ยวได้ทุกวัน”

“ดีเลย!”

“ไม่มีอะไรไม่สะดวกเลย!”

เฝิงเสียวหว่านเพิ่งพูดจบ เสียงที่ต่างกันสองเสียง ดังขึ้นในขณะเดียวกัน

เสียงแรกเป็นของฉินยี เสียงด้านหลังเป็นของฉินซี

“พี่ พี่คิดอะไรอยู่? ในบ้านพวกเรา ให้คนนอกมาพัก จะสะดวกได้ยังไง?”

ฉินยีพูดแบบทำหน้าไม่พอใจ

ฉินซีมองเฝิงเสียวหว่านแบบขอโทษอยู่บ้างแวบหนึ่ง จากนั้นพูดกับฉินยีไปว่า “เสียวหว่านเป็นคนที่หยางเฉินพามา งั้นก็ถือว่าเป็นคนกันเอง คนนอกคนในอะไรกัน?”

“ตกลงตามนี้แล้วกัน ให้เสียวหว่านพักอยู่ในบ้าน รอพ่อกลับบ้านแล้ว ไม่ต้องให้เสียวหว่านออกไปหรอก ในเมื่อบ่นพวกเราใหญ่ คนมากก็คึกคักดี”

ได้ยินคำพูดของฉินซี ชั่วขณะนั้นฉินยีถลึงดวงตาโตแล้ว “พี่ พี่บ้าไปแล้วรึไง?”

“เสี่ยวยี!”

ชั่วขณะนั้นบนหน้าฉินซีไม่พอใจพอสมควร

เห็นฉินซีโกรธอยู่บ้าง ฉินยีถึงไม่พูดมากต่ออีก มองหยางเฉินอย่างดุร้ายแวบหนึ่ง หมุนตัวกลับห้องของตนเองอย่างโมโหเดือดดาล

บนหน้าเฝิงเสียวหว่านมีการตำหนิตนเองอยู่บ้าง มองทางหยางเฉินพลันบอกว่า “พี่หยาง พี่ไม่ต้องสนฉันจริงๆ นะ ฉันไปพักข้างนอกคนเดียวได้ สบายมาก”

“เสียวหว่าน เธอเรียกหยางเฉินว่าพี่หยางแล้ว งั้นก็เป็นคนกันเอง ต่อไปพักอยู่ที่นี่ คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองก็พอ”

ฉินซีเดินขึ้นมา จับมือของเฝิงเสียวหว่านอย่างสนิทสนม ยิ้มแย้มพูดขึ้นมา

มองเห็นภรรยาจัดการธุระเช่นนี้ ในใจหยางเฉินเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่น

เฝิงเสียวหว่านรู้สึกประทับใจมาก ทันใดนั้นดวงตาแดงก่ำขึ้นมา หล่อนย่อมรู้ว่าฉินยีคัดค้านให้หล่อนพักอยู่ที่นี่ และสามารถสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ฉินซีมีต่อตนเอง

“เสียวหว่านคนนี้ ก่อนที่หมอเทวดาเฝิงจะตายได้ฝากฝังเธอไว้กับฉัน เขายังช่วยชีวิตหม่าชาวเพื่อนสนิทของฉันไว้ด้วย ที่เมืองกษัตริย์กวนฉันเคยพูดเอาไว้ว่า ต่อไปเธอคือน้องสาวแท้ๆ ของฉัน”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน แน่นอนว่าต้องพักอยู่ด้วยกัน นอกจากมีสักวันหนึ่ง เธอแต่งงานแล้ว พวกเราถึงปล่อยเธอออกไปได้”

เวลานี้หยางเฉินเอ่ยปากพูดขึ้น

ทันใดนั้น ความซาบซึ้งใจในสายตาเฝิงเสียวหว่านยิ่งเพิ่มขึ้น

“พี่หยาง พี่สะใภ้ ขอบคุณพวกพี่นะ! ขอบคุณพวกพี่มากจริงๆ!”

เฝิงเสียวหว่านรีบกล่าวขอบคุณ “พวกพี่สบายใจได้ ฉันจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้พวกพี่แน่”

“พูดอะไรกัน? ฝีมือการรักษาของเธอเก่งกาจขนาดนี้ จะสร้างความเดือดร้อนให้พวกเราได้ยังไงล่ะ?”

ฉินซีทำหน้าอ่อนโยน ดึงมือของเฝิงเสียวหว่านเดินไปยังห้องด้านในก่อนเอง “ไป พี่จะพาเธอไปดูห้องของเธอ!”

“ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้!”

เฝิงเสียวหว่านพูดอย่างซาบซึ้งใจ

มองสองสาวจูงมือกันเดินไป ในใจหยางเฉินเต็มไปด้วยความอบอุ่น มีภรรยาแบบนี้ สามีย่อมพึงพอใจอย่างมาก

เขาเข้าใจแน่นอนว่า ฉินซีทำแบบนี้ นอกจากไม่อยากหักหน้าตนเองแล้ว ยิ่งเชื่อใจต่อเขาอีกด้วย

เพียงแต่ ฉินยีเหมือนจะไม่พอใจอย่างมากต่อเรื่องนี้

แต่ว่าไม่เป็นอะไรหรอก เขารู้ว่าฉินยีเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่จิตใจดีมากแค่ไหน รอหลังจากเขาหาโอกาสบอกฉินยีถึงสถานะของเฝิงเสียวหว่านแล้ว หล่อนจะต้องเข้าใจตนเองแน่

หลังฉินซีจัดเตรียมที่พักของเฝิงเสียวหว่านเสร็จเรียบร้อย ถึงกลับมาที่ห้องนอน หัวเราะแล้วพูดว่า “คุณสบายใจได้ เสียวหว่านทางนั้นฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว”

หยางเฉินเดินเข้ามากะทันหัน กอดฉินซีไว้ อยู่ที่ข้างหูภรรยา กระซิบบอกเบาๆ “ที่รัก ขอบคุณนะ!”