บทที่ 1052 เกล็ดมังกร

“พี่เฉิน!”

เมื่อเห็นหยางเฉินกลับมาแล้ว หม่าชาวที่กำลังเดินไปมาอยู่ในห้องก็รีบก้าวออกมารับ

“ไม่เลว ดูท่าทางจะฟื้นตัวได้ดีมาก ด้วยความเร็วของการฟื้นตัวนี้ ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก็น่าจะหายดีแล้ว”

เมื่อไม่กี่วันก่อน หม่าชาวยังเดินไม่ได้เลย ต้องนอนติดเตียงทุกวัน

ในเวลานี้เฝิงเสียวหว่านก็เดินออกมาเช่นกัน เธอยิ้มและพูดว่า “ไม่เกินสัปดาห์ อย่างมากที่สุดก็สามวัน หม่าชาวก็จะหายดีแล้ว”

หม่าชาวยิ้มร่า “เรื่องนี้ต้องขอบคุณเสียวหว่าน ถ้าไม่อย่างนั้นแม้ว่าผมจะไม่ตาย แต่ก็ต้องถูกถลกหนังแน่นอน”

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาปลดล็อคความสามารถระดับกึ่งแดนเทพและต่อสู้กับนักฆ่าหงเฉินระดับกึ่งแดนเทพ เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นหลังจากการต่อสู้เพื่อปลดล็อคความสามารถ มันได้สร้างความเสียหายมากมายให้กับร่างกายของเขา

เดิมทีเขาได้เตรียมใจที่จะเป็นคนพิการตลอดชีวิตที่เหลือของเขา แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะค่อยๆ ฟื้นตัวภายใต้การดูแลของเฝิงเสียวหว่าน

แม้แต่อ้ายหลินซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ก็ยังตกใจ เธอเริ่มเรียนแพทย์แผนจีนจากเฝิงเสียวหว่านแล้ว

“เสียวเสวี่ยล่ะ? ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

จู่ๆ หยางเฉินก็ถามขึ้นอีกครั้ง

เมื่อกล่าวถึงหมีเสวี่ย รอยยิ้มบนใบหน้าของหม่าชาวก็หายไป สีหน้าอ่อนโยนลงทันที เขามองไปทางห้องของหมีเสวี่ยโดยไม่รู้ตัวและบอกว่า “ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เสียวหว่านให้การรักษามานานแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ฟื้น ผมเกรงว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป”

“พี่หม่า พี่ไม่ต้องห่วง ฉันรักษาเสียวเสวี่ยได้แน่นอน ขอเวลาฉันอีกหนึ่งเดือน เสียวเสวี่ยจะต้องฟื้นขึ้นมาแน่ๆ!”

เฝิงเสียวหว่านกล่าวด้วยสีหน้าหนักแน่น

“ขอบคุณนะเสียวหว่าน ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงตายไปนานแล้ว ถ้าเธอรักษาเสียวเสวี่ยจนหายดี เราสองพี่น้องก็เป็นหนี้ชีวิตเธอแล้วล่ะ!”

หม่าชาวกล่าวขอบคุณด้วยสีหน้าจริงใจ

เฝิงเสียวหว่านส่ายหน้าและรีบพูดว่า “พี่หม่า อย่าพูดอย่างนั้น ในใจฉันพี่กับพี่หยางล้วนเป็นเหมือนพี่ชายแท้ๆ ของฉัน”

“ฮ่าฮ่า ดี เธอก็เป็นน้องสาวที่ดีของเราเหมือนกันนะ!”

หม่าชาวหัวเราะลั่น

รอยยิ้มที่รู้ใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยางเฉิน เดิมทีเขากังวลว่าการปลดล็อคความสามารถของหม่าชาวในครั้งนี้จะส่งผลเส้นทางวิถีบู๊ของหม่าชาว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าหากมีเสียวหว่านอยู่ เขาก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว

เฝิงเสียวหว่านยังบอกด้วยว่า ภายในหนึ่งเดือนหมีเสวี่ยจะฟื้นขึ้นมา

ในเวลาเดียวกัน ภายในคฤหาสน์ตระกูลซุน เมืองเยี่ยนตู

ชายวัยกลางคนกำลังเดินไปมาในห้องด้วยสีหน้ากังวล

เพราะเขาขาดการติดต่อกับเฉาจื้อผู้เป็นลูกชายของเขา

ชายวัยกลางคนคือเฉาเจิ้งหยาง หัวหน้าสามแห่งตระกูลคิงเฉา และเป็นพ่อของเฉาจื้อด้วย

เขาเพิ่งมาถึงเมืองเยี่ยนตูได้หนึ่งสัปดาห์ เขาสบายใจมากที่มีเฉาจื้อลูกชายคนนี้อยู่

แต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เขามีเรื่องจะคุยกับเฉาจื้อ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถติดต่อได้

มันทำให้เขามีลางสังหรณ์ไม่สู้ดีนัก

“เด็กๆ ตามหาเฉาจื้อให้เจอ ให้เขากลับมาหาฉันทันที!”

ทันทีที่เฉาเจิ้งหยางออกคำสั่ง องครักษ์ของตระกูลเฉาหลายคนก็รับคำสั่งและออกไปทันที

แต่ในเวลานี้ได้มีเสียงดังขึ้นที่ด้านนอกประตู รถจี๊ปสีเขียวทหารคันหนึ่งได้ขับตรงเข้ามา

“ใครกัน?”

ทันใดนั้น สมาชิกทุกคนของตระกูลซุนก็หน้าถอดสี

ตอนนี้คนของตระกูลคิงเฉาได้เข้ามาอาศัยอยู่ในตระกูลซุนแล้ว จะมีใครกล้ามารังแกตระกูลซุนอีก?

แต่เมื่อพวกเขาเห็นหมายเลขทะเบียนรถสีขาว สีหน้าของแต่ละคนก็เปลี่ยนไปทันที เพราะรถคันนี้มาจากกองยุทธการเมืองเยี่ยนตู

“ตุ้บ!”

จากนั้นศพศพหนึ่งก็ถูกโยนลงมาจากรถ