บทที่ 1082 กล่าวขอโทษ

“เสียวหว่าน!”

ฉินยีก็เดินไปด้วย และเมื่อเธอมองไปที่เฝิงเสียวหว่าน ดวงตาของเธอก็ยังมีความชื่นชมอยู่บ้าง

“พี่เสี่ยวยี!”

“ลุงฉิน!”

เฝิงเสียวหว่านกล่าวทักทายฉินต้าหย่งและฉินยีอีกครั้ง จากนั้นมองไปที่หยางเฉิน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "พี่เฉิน ฉันมากินข้าวฟรีแล้ว!"

เมื่อมองไปที่ฉากตรงหน้า หยางเฉินก็เดาได้คร่าวๆว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นได้ชัดว่าฉินซีและฉินยีต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อขอโทษเฝิงเสียวหว่านอย่างจริงจัง

เพราะก่อนหน้านี้ สองพี่น้องได้เข้าใจผิดเฝิงเสียวหว่าน และไม่เป็นมิตรกับเฝิงเสียวหว่านเลย

ทั้งครอบครัวดูมีความสุข และเห็นได้ชัดว่าฉินซีและฉินยีใช้ความพยายามอย่างมากในการทำอาหารดังกล่าว

เห็นได้ชัดว่าเป็นมือใหม่ในการทำอาหาร รสชาติของอาหารไม่มั่นคงอย่างมาก บางจานรสเค็ม บางจานรสจืด แต่โดยรวมแล้วก็ไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่ถึงขั้นกินไม่ได้

หลังอาหาร เฝิงเสียวหว่านทำการรักษาให้ฉินต้าหย่งอีกครั้ง เป็นผลให้ฉินต้าหย่งซึ่งอยู่ในรถเข็นมาเกือบครึ่งเดือน ลุกขึ้นยืนตรงจุดนั้นและเดินไปได้หลายก้าว

แม้จะเดินได้ไม่ดี แต่อย่างน้อยก็ไปได้

“หมอเทวดา! เป็นหมอเทวดาจริงๆ!”

ใบหน้าของฉินต้าหย่งเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และเขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนแรกผมคิดว่าจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งหรือสองเดือนในการเดินได้ แต่คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ก็เดินได้แล้ว”

ดวงตาของฉินซีและฉินยีก็เต็มไปด้วยความตกใจ จนถึงตอนนี้ พวกเธอจึงได้ตระหนักว่าทักษะทางการแพทย์ของเฝิงเสียวหว่านยอดเยี่ยมเพียงใด

“เสียวหว่าน ทักษะทางการแพทย์ของคุณดีกว่าผู้เชี่ยวชาญในโรงพยาบาลเหล่านั้นมาก!”

ฉินยีมองไปที่เฝิงเสียวหว่านด้วยความชื่นชมและกล่าวว่า "ประเด็นคือ ผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้น ล้วนแก่แล้วและอายุเจ็ดสิบแปดสิบปี ส่วนคุณยังเด็กมาก!"

ฉินซีก็อุทานว่า"ด้วยทักษะทางการแพทย์ของคุณ คุณสมควรที่จะได้รับนามเป็นหมอเทวดา!"

เฝิงเสียวหว่านโดนชมจนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำเล็กน้อย และเธอพูดอย่างถ่อมตน "คุณปู่มักบอกว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน ทักษะการแพทย์ของฉัน ยังคงมีช่องว่างอยู่มากกับแพทย์อัจฉริยะตัวจริง”

“เสียวหว่าน ถ้าคุณพูดอย่างนั้น โลกนี้คงไม่มีหมอเทวดาแล้ว”

“ใช่ๆ อย่าถ่อมตัวไปเลย ต่อให้มีหมอที่เก่งกว่า ยังไงฉันก็ไม่เคยเห็น เคยเห็นแต่หมอเทวดาอย่างคุณเท่านั้น”

“ยิ่งไปกว่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่หมอเทวดาคนอื่นๆจะอายุน้อยกว่าคุณ”

ฉินซีและฉินยีสองพี่น้องยังคงชมเฝิงเสียวหว่านไม่หยุด และใบหน้าของเฝิงเสียวหว่านก็แดงขึ้น เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

สุดท้ายคือหยางเฉินที่เดินออกมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "พวกคุณพอเถอะ ขืนพูดต่อไป เกรงว่าเสียวหว่านจะหาข้ออ้างที่จะไปจากที่นี่แล้ว"

"ฮ่าๆๆๆ……"

ฉินต้าหย่งก็หัวเราะเช่นกัน

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ รักษาให้ฉินต้าหย่งและพูดคุยกันสักพัก เกือบเที่ยงคืน

“ลุงฉิน พี่หยาง พี่สะใภ้ พี่เสี่ยวยี ฉันควรกลับบ้านแล้ว ไว้เจอกันใหม่วันหน้า!”

เฝิงเสียวหว่านลุกขึ้นยืนและกล่าว

“เสียวหว่าน!”

ฉินซีและฉินยีลุกขึ้นยืน ผู้หญิงสองคนก้าวไปข้างหน้าด้วยกัน และคนหนึ่งจับมือเฝิงเสียวหว่านไว้

“เสียวหว่าน ก่อนหน้านี้เราทำผิดไป พวกเราสองคน ขอโทษคุณณ ที่นี้อย่างจริงใจ หวังว่าคุณจะยกโทษให้เรานะ!”

สองพี่น้องแสดงสีหน้าจริงใจ น้ำตาคลอเบ้า

เมื่อได้ยินคำพูดของสองพี่น้อง ดวงตาของเฝิงเสียวหว่านก็เปลี่ยนเป็นสีแดงในทันใด