บทที่ 1109 แว้งกัด

เฉินจงรู้สึกตื่นตระหนกอย่างอธิบายไม่ถูก เมื่อกี้ ฉินเต๋อเจิ้งบอกว่า เมื่อหกยักษ์ใหญ่ทำคุณงานความดีเพื่อราชวงศ์ฉิน พวกเขาอาจกลับสู่สถานะสูงสุด ถึงตอนนั้น เขารู้สึกถึงวิกฤต

แต่ตอนนี้ ความรู้สึกของวิกฤตได้หายไปแล้ว และเขาพูดอย่างหนักแน่น "ตอนนี้ไม่มีแล้ว!"

“โอ้ ?หมายความว่า เมื่อครู่นี้มี?”

เฉินจงพยักหน้า“เมื่อกี้ ผมเพิ่งรู้สึกถึงวิกฤตโดยไม่รู้ตัว แต่แล้ว ผมก็เข้าใจว่า มันไม่ง่ายเลยที่จะสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้กับเมืองคิงฉิน”

“รอถึงวันนั้นมาถึง สถานะของตระกูลเฉินในเมืองคิงฉินนั้น เหนือกว่าตระกูลที่ร่ำรวยอื่นๆมาก แม้ว่าสถานะของตระกูลที่ร่ำรวยจะสูงขึ้น แต่ก็ยากที่จะแข่งขันกับตระกูลเฉินในอนาคต”

“สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ ก่อนที่พวกเขาจะทำการใหญ่เพื่อเมืองคิงฉิน ผมมีความมั่นใจว่า จะให้ตระกูลเฉินทำคุณประโยชน์ให้กับเมืองคิงฉินก่อน!”

ฉินเต๋อเจิ้งดูออกว่า สิ่งที่เฉินจงพูดเป็นความจริง และทันใดนั้นก็หัวเราะ "ดีๆ! ผมกำลังรอวันที่ตระกูลเฉินจะทำการใหญ่ให้กับเมืองคิงฉิน!"

สักพัก เฉินจงก็จากไป

ชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงหยางเฉินและฉินเต๋อเจิ้งเท่านั้นที่ถูกทิ้งไว้ในห้อง

“หยางเฉิน ต้องขอบคุณคุณในครั้งนี้ ถ้าไม่มีคุณ ผมไม่กล้าคิดจริงๆ บางทีตระกูลฉินในปัจจุบันอาจถูกทำลายไปแล้ว มันจะกลายเป็นราชวงศ์ฉินได้อย่างไร?”

ฉินเต๋อเจิ้งกล่าวขอบคุณ

จนถึงตอนนี้ ฉินเต๋อเจิ้งรู้สึกเหมือนกำลังฝัน

ในตอนเช้า หยางเฉินเพิ่งมาถึงเมืองคิงเฉาที่กษัตริย์เฉาปกครอง เพียงไม่กี่ชั่วโมง และในตอนบ่ายก็กลายเป็นตระกูลฉินที่ปกครองเมืองคิงฉิน

ไม่เพียงเท่านั้น แต่ยังมีแดนเทพที่ทรงพลังอีกสองคน ที่ตายในราชวงศ์ฉิน

ยักษ์ใหญ่ทั้งเจ็ดในเมืองหลวงก็ยอมจำนนต่อเขา หลังจากวันนี้ เมืองคิงฉินจะนำโดยราชวงศ์ฉิน

เมื่อมองไปที่ฉินเต๋อเจิ้งที่ดูซาบซึ้ง หยางเฉินส่ายหัว สีหน้าของเขาเคร่งขรึมเล็กน้อย "ความแข็งแกร่งของผู้แข็งแกร่งเมืองเหมียวนั้น เหนือจินตนาการของผมมาก"

“เดิมที เหมียงหยุนกว่างมีความแข็งแกร่งเพียงแดนเทพชั้นกลางเท่านั้น แต่เขาสามารถใช้วิชากู่เพื่อบังคับพลังของเขาไปสู่แดนเทพชั้นยอด นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินว่ามีวิธีการนี้”

“เหมียวหยุนกว่างแข็งแกร่งขนาดนี้ แล้วอาจารย์ที่อยู่ในเมืองเหมียวของเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด?”

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉิน ฉินเต๋อเจิ้งก็มีสีหน้ากังวลเช่นกัน “ตระกูลฉินนี่แหละที่ทำให้คุณเดือดร้อน!”

หยางเฉินพูดอย่างช่วยไม่ได้ “คุณท่านรอง ถ้าท่านเห็นผมเป็นลูกเขยของตระกูลฉิน อย่าพูดแบบนี้อีกในอนาคต”

ฉินเต๋อเจิ้งหัวเราะ“ผมจะไม่พูดอีก จะไม่พูดอีก คุณเป็นลูกเขยของตระกูลฉินของเรา และเป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลฉินด้วย!”

ในเวลาเดียวกัน ในเมืองเหมียวอันไกลโพ้น ภายในคฤหาสน์

"พู่!"

หลิวเหล่าก้วย อาจารย์ของเหมียวหยุนกว่างกระอักเลือดออกมาเต็มปาก และใบหน้าของเขาก็ซีด

ครั้งที่แล้ว ฉินหรูเฟิงถูกฆ่า และพิษกู่ถูกกำจัด หลิวเหล่าก้วยก็เช่นเดียวกัน

แต่คราวนี้ ปฏิกิริยาของหลิวเหล่าก้วยรุนแรงขึ้น พิษกู่ในใจของเขา ดูเหมือนจะบ้าและแทะอวัยวะภายในของเขาอย่างบ้าคลั่ง

"อาจารย์!"

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก และหยิบเม็ดยาสีดำออกมาอย่างรวดเร็วและส่งให้หลิวเหล่าก้วย

หลิวเหล่าก้วยรีบกินมัน แต่ความเจ็บปวดในร่างกายของเขายังคงดำเนินต่อไปเป็นเวลาห้านาทีก่อนที่เขาจะรู้สึกดีขึ้นมาก

“อาจารย์ เกิดอะไรขึ้น? ท่านถูกพิษโจมตีหรือ!”