บทที่ 1112 ศัตรูโจมตี

“โดนขโมย?”

หยางเฉินซึ่งอยู่ไกลออกไปในเยี่ยนตู ขมวดคิ้วอย่างกะทันหัน "ใครหรือ? ทำไมถึงเอาศพทั้งสองนี้ไป?"

“ไม่รู้เหมือนกัน อีกฝ่ายเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเทพชุดดำ เป็นสมาชิกของราชวงศ์ฉินไม่เห็นหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เขาเอาศพทั้งสองไปเอง”

เสียงของฉินเต๋อเจิ้งเต็มไปด้วยความกังวล

ในการประชุมครอบครัวก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้แสดงให้เห็น แต่ต่อหน้าหยางเฉิน เขาจะไม่มีอะไรต้องปิดบัง

“ราชวงศ์ฉินมีอะไรเสียหรือไม่?” หยางเฉินถามทันทีหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

ฉินเต๋อเจิ้งกล่าว "นอกจากผู้คุมสองคนที่ปกป้องศพที่หมดสติไป ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ"

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พูดได้อย่างเดียวว่า อีกฝ่ายมาเพื่อศพทั้งสองนี้ หากเป็นเช่นนี้ ก็สบายใจได้ อย่างน้อยก็หมายความว่า อีกฝ่ายไม่ได้มาเพราะราชวงศ์ฉิน”

หยางเฉินรู้สึกโล่งใจมาก ขอเพียงอีกฝ่ายไม่ได้ไปหาเรื่องราชวงศ์ฉิน ก็ไม่เป็นไร

“ผมสบายใจขึ้นมากหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่คุณพูด ผมแค่บอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้ และผมจะไม่รบกวนคุณแล้ว”

ฉินเต๋อเจิ้งวางสายหลังจากที่เขาพูดจบ

หยางเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดกับตัวเองว่า “นั่นใครกัน? ทำไมถึงเอาศพไป 2 ศพไป? อีกฝ่ายยังเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเทพอีกด้วย”

“หรือว่า เขาเป็นอาจารย์ของเหมียวหยุนกว่าง?”

“ไม่น่าจะใช่นะ หากเป็นอาจารย์ของเหมียวหยุนกว่างจริงๆ เขาควรจะเอาแค่ร่างของเหมียวหยุนกว่างไปเท่านั้น และเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยราชวงศ์ฉิน ไปอย่างง่ายดาย และเขาก็ยังเอาร่างของเฉาเยว่ไปด้วย และไม่ทำร้ายใครเลย”

“แต่ถ้าไม่ใช่อาจารย์ของเหมียวหยุนกว่าง แล้วจะเป็นใคร?”

แม้แต่หยางเฉินก็ยังคิดไม่ออกว่าใครเป็นคนพาศพทั้งสองไป

"พ่อ!"

ในเวลานี้ เสียงตะโกนดังขึ้น เสี้ยวเสี้ยวกลับมาแล้ว เหมือนกับนกที่มีความสุข โยนตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของหยางเฉิน

“เสี้ยวเสี้ยวของผม คุณไปไหนมา ทำไมคุณถึงเพิ่งกลับบ้าน?”

รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยางเฉิน เขาอุ้มลูกสาวขึ้นมาและถามด้วยรอยยิ้ม

ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เขาพูดอย่างมีความสุข "แม่พาฉันไปดูหนัง มันคือสโนวไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด สนุกมาก!"

"ใช่เหรอ?"

หยางเฉินจูบหน้าลูกสาวและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เมื่อคุณปิดเทอม พ่อจะพาคุณไปดูหนัง ดีไหม?”

“โอเค ฉันจะไปที่สนามเด็กเล่น ฉันจะไปสวนสัตว์!”

เสี้ยวเสี้ยวกล่าวอย่างมีความสุข

ใบหน้าของหยางเฉินเต็มไปด้วยความเอ็นดู และเขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “โอเคๆ พ่อจะพาคุณไปทุกที่ที่คุณอยากไป”

“สามี นี่คืออาหารที่ฉันแพ็คให้คุณและพ่อจากร้านอาหารนี้ มันยังร้อนอยู่ คุณและพ่อรีบมากินเถอะ ตอนนี้มันยังอุ่นอยู่!”

ฉินซีถือถุงอาหารเดินไปที่ห้องครัวด้วยรอยยิ้มและพูด “เสี่ยวยี่ เสี้ยวเสี้ยและฉันกินข้าวเสร็จแล้ว ฉันจะไปเอาจานมาให้นะ”

“โอเค ขอบคุณภรรยามาก!”

หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ในเวลานี้ หยางเฉินกำลังอุ้มลูกสาวของเขาไว้ในอ้อมแขน ภรรยาของเขากำลังยุ่งอยู่ในครัว ครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

แต่ใครจะรู้ล่ะว่า หยางเฉินแบกรับความกดดันอะไรไว้?

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาในขณะนี้ สามารถเห็นได้เฉพาะต่อหน้าครอบครัวและเพื่อนๆของเขา และต่อหน้าศัตรู เขาทำได้เพียงเป็นชายผู้แข็งแกร่งที่ใบหน้าเย็นชา

หลังจากรับประทานอาหารแล้ว หยางเฉินได้เล่นการสร้างบล็อคกับเสี้ยวเสี้ยว ฉินต้าหย่งหยิบหนังสือพิมพ์และอ่านอีกครั้ง ฉินซีกำลังยุ่งอยู่ในครัว และฉินยีกำลังดูละครโดยใช้แท็บเล็ต

ครอบครัวไม่ได้มีภาพอบอุ่นแบบนี้มานานแล้ว หยางเฉินดูฉากนี้และสาบานในใจว่า "วันหนึ่ง ชีวิตแบบนี้จะกลายเป็นทุกวัน!"

เมื่อครอบครัวของหยางเฉินกำลังมีช่วงเวลาที่ดี ผู้แข็งแกร่งแดนราชาขั้นปลายทั้งสิบคนก็แอบเข้าไปในตระกูลหลงในเยี่ยนตูอย่างเงียบๆ