บทที่ 1144 ไปขอโทษถึงที่

เดิมทีก่อนจะมาเมืองเยี่ยนตู เขายังอยากจะแสดงฝีมือ เตรียมพร้อมมาเมืองเยี่ยนตู อยากช่วยเหลือหลงเทียนหยู่ไปล้างแค้นหยางเฉิน

แต่ว่าตอนนี้ เขาถึงรู้ว่า ความคิดของตนเองน่าตลกมากแค่ไหน

จอมพลชายแดนเหนือเป็นใครกัน?

นั่นเป็นถึงการมีตัวตนที่เทียบเท่าผู้นำของราชวงศ์

ถึงแม้เป็นหลงหวงมาถึงด้วยตนเอง ยังไม่แน่ว่าจะกล้าหาเรื่องจอมพลแห่งชายแดนเหนือ

ส่วนหลงเทียนหยู่ ในวินาทีนี้ รู้สึกเพียงว่าพลังทั่วทั้งตัวถูกสูบจนแห้ง ท่าทางเศร้าสร้อย

เขารู้ว่า เขาอยากจะไปแก้แค้นหยางเฉินกับหม่าชาว เกรงว่าชาตินี้คงไม่มีความหวังแล้ว

“ตอนนี้ พวกเราควรทำอย่างไร?”

หลงเฉียนมองทางหลงคุนแล้วถามขึ้น

“รายงานต่อหลงหวง ดูหลงหวงสั่งการแล้วปฏิบัติตาม”

หลงคุนพูดจบ รีบต่อสายไปหาหลงหวงทันที

หลงหวงที่อยู่เมืองราชวงศ์หลงไกลออกไป หลังจากรับสายโทรศัพท์ของหลงคุน ก็รู้ทุกอย่างนี้แล้ว

“เป็นเรื่องเกี่ยวกับหยางเฉินสินะ?”

หลงหวงเอ่ยปากถามโดยตรง

เขาสั่งการลูกน้องไปทำธุระ แต่ไหนแต่ไรจะไม่ติดต่อเขาก่อนเอง โดยเฉพาะเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเทพของราชวงศ์หลง

แต่ครั้งนี้ เขาส่งผู้แข็งแกร่งแดนเทพสองคนออกไปยังเมืองเยี่ยนตู หลงคุนโทรศัพท์มาหา ต้องเป็นเรื่องของเมืองเยี่ยนตูแน่ แต่การเดินทางไปเมืองเยี่ยนตูครั้งนี้ เรื่องที่ทำเขากังวลมากสุด ก็คือหยางเฉิน

หลงคุนพูดด้วยเสียงแข็ง “หลงหวงครับ ผมแน่ใจแล้ว หยางเฉินก็คือจอมพลแห่งชายแดนเหนือ ไม่เพียงแค่นี้ ข้างกายเขายังมีเก้ากษัตริย์แห่งชายแดนเหนือที่ครอบครองกำลังสู้รบแดนเทพชั้นต้นไว้คนหนึ่ง......”

ต่อจากนี้ หลงคุนเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังเขาไปคลินิกอ้ายหมินรอบหนึ่งด้วย

หลงหวงฟังอย่างสงบมาโดยตลอด จนกระทั่งหลงคุนพูดจบ เขาถึงถอนหายใจยาวทีหนึ่ง “ครั้งนี้ การแย่งตี้ชุน ราชวงศ์หลงอยากจะแบ่งมาสักนิด เกรงว่าคงยากไม่น้อย”

“หลงหวง งั้นตอนนี้พวกเรา ควรทำอย่างไรครับ?”

หลงคุนพูดว่า “หยางเฉินไม่ได้ฆ่าผม เพียงแค่ใช้ปากกาด้ามหนึ่งมาขู่ขวัญผมครับ เกรงว่าคงไม่อยากเป็นศัตรูกับราชวงศ์หลง”

หลังจากหลงหวงเงียบงันครู่หนึ่ง พูดเสียงทุ้มว่า “แจ้งตระกูลหลงแห่งเยี่ยนตู บอกว่าราชวงศ์หลงยินยอมรับพวกเขากลับคืน! อีกอย่าง......”

หลังเงียบนิ่งไปอีก หลงหวงก็พูดต่อไป “อีกอย่าง ให้หลงเทียนหยู่ไปหาถึงที่ แล้วขอโทษซะ!”

“อะไรนะ? ให้องค์ชายไปขอโทษถึงที่?”

หลงคุนตกใจค้างเช่นกัน “ไปขอโทษตระกูลหลงเหรอครับ?”

“มีปัญหาอะไรเหรอ?”

หลงหวงถามกลับอย่างสงบนิ่งไร้ที่เปรียบ

“หลงคุนไม่กล้าครับ! ผมจะไปแจ้งให้องค์ชายทราบครับ!” หลงคุนรีบตอบทันที

หลงเทียนหยู่ที่อยู่ด้านข้าง หลังจากได้ยินบทสนทนาระหว่างหลงคุนกับหลงหวง สีหน้าซีดเผือดพักหนึ่ง เขาเป็นรุ่นหลานที่ดีเลิศที่สุดของรุ่นสามแห่งราชวงศ์หลงอันน่าเกรงขาม คาดไม่ถึงต้องไปสาขาย่อยแห่งหนึ่งที่ถูกราชวงศ์เนรเทศไปร้อยปี เพื่อไปขอโทษ?

หลังวางสายโทรศัพท์ หลงคุนไม่รู้ว่าจะพูดกับหลงเทียนหยู่อย่างไร

ผ่านไปตั้งนาน หลงเทียนหยู่ถึงหัวเราะเยาะตัวเองทันใด “สุดท้าย ผมยังทำลายตัวเองแล้วสินะ!”

“องค์ชาย!”

หลงคุนทนไม่ได้เท่าไร

หลงเฉียนสีหน้าอึมครึมอย่างยิ่งเหมือนกัน