บทที่ 1146 หม่าชาวโดนลักพาตัว

ความจริงเห็นท่าทางของหลงเทียนหยู่ที่คุกเข่าลงพื้น ในใจเขาก็ไม่ได้รู้สึกดี

โดยเฉพาะเขาเติบโตที่ราชวงศ์หลงมาตั้งแต่เด็ก สามารถพูดได้ว่า มองดูหลงเทียนหยู่เติบโตมา

แม้กระทั่ง เขาสนับสนุนเพราะเห็นว่าหลงเทียนหยู่จะเป็นหลงหวงในอนาคตมาโดยตลอด

แต่นึกไม่ถึงว่า มีวันหนึ่ง ตนเองจะถูกองค์ชายที่เขายินยอมใช้ชีวิตมาปกป้อง ส่งคนตามฆ่า

ถ้าไม่ใช่หยางเฉินช่วยชีวิตเอาไว้ เขาคงตายไปแล้ว

“พอแล้ว สิ่งที่ควรพูดล้วนพูดแล้ว ผมหวังว่าจะสามารถได้รับความเห็นใจของคุณหยาง และได้รับมิตรภาพของคุณหยางเฉินด้วย”

เสียงพูดจบลง หลงเทียนหยู่พวกเขาสามคนลุกขึ้นมาแล้ว

หลงเทียนหยู่โค้งตัวลงเต็มที่ให้หยางเฉินอีกรอบ จากนั้นหมุนตัวออกไป

เป็นการมาที่รวดเร็ว และไปอย่างรวดเร็วจริงๆ ราวกับเพียงแค่มาขอโทษ และไม่ใช่เพื่อขอร้องเฝิงเสียวหว่านให้รักษาอาการ

จนกระทั่งรถด้านนอกออกไป หวางจ้านถึงถอนหายใจเบาๆ ทีหนึ่ง “รู้แบบนี้แต่แรก ทำไมตอนแรกถึงทำแบบนั้น?”

หยางเฉินไม่พูดอะไรอยู่นาน การกระทำของหลงเทียนหยู่ เกินความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง

จากการฝึกวิถีบู๊ของเขา ย่อมมองหลงเทียนหยู่ออกเป็นธรรมดา ถ้าเมื่อสักครู่หลงเทียนหยู่พูดโกหก ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยบางส่วนอยู่

แต่ว่า หยางเฉินสัมผัสไม่ได้เลย นั่นหมายความว่า เมื่อสักครู่นี้หลงเทียนหยู่พกความซื่อสัตย์เข้ามาขอโทษจริงๆ

นึกถึงตรงนี้ หยางเฉินทำหน้าแปลกประหลาด มองทางหวางจ้านพูดว่า “หลงเทียนหยู่คนนี้ ถือว่าเป็นคนสำคัญคนหนึ่ง!”

ถึงแม้จะเป็นหวางจ้าน ก็ต้องยอมรับเหมือนกัน จึงพยักหน้าแล้ว “บรรดารุ่นอายุน้อยในราชวงศ์หลง ความสามารถแต่ละด้านของหลงเทียนหยู่ ล้วนระดับสูงทั้งนั้น”

“เพียงแค่ น่าเสียดาย รากฐานวิถีบู๊โดนทำลาย ไม่อย่างนั้น ตำแหน่งหลงหวงในอนาคต ได้เพียงเป็นของเขา!”

หยางเฉินก็พยักหน้าบอกว่า “ยังมีความอวดดีของเขาอีก และการถือว่าตนถูกต้องในฐานะหลานชายคนโตของราชวงศ์หลง ได้ทำลายเขาแล้ว”

“แต่มีประสบการณ์ในครั้งนี้ เหมือนว่าเขาจะมองอะไรออกมากมาย เมื่อวาน เขายังมีแรงอาฆาตแค้นต่อผมเต็มเปี่ยม แต่ว่าวันนี้ จากบนตัวเขา ผมสัมผัสไม่ถึงแรงอาฆาตแค้นเลยสักนิด”

“ถ้าเกิดรากฐานวิถีบู๊ของเขาฟื้นตัว มุ่งหวังจะยึดชั้นยอดของแดนเทพไว้ ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีความหวัง”

ขอเพียงไม่ว่าใครคนใดสามารถบรรลุแดนเทพชั้นยอดได้ อันดับแรกคืออารมณ์ได้รับการฝึกฝนแล้ว

การฝึกวิถีบู๊ เป็นการฝึกจิตด้วย มีเพียงในใจของผู้แข็งแกร่งยิ่งใหญ่ ถึงสามารถก้าวสู่แดนในวิถีบู๊ได้สูงขึ้น

“คุณหยางครับ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านจะยินยอมให้เสียวหว่านช่วยชีวิตเขาหรือไม่?”

ทันใดนั้นหวางจ้านถามขึ้น ในดวงตายังมีการรอคอยระดับหนึ่ง

หยางเฉินหัวเราะแล้ว “เขาส่งคนมาฆ่าคุณ คุณไม่เกลียดเขา?”

หวางจ้านหัวเราะอย่างขมขื่นส่ายหน้าไป “ผมก็อยากเกลียดครับ แต่โดยเฉพาะผมเติบโตในราชวงศ์หลงมาตั้งแต่เด็ก สามารถพูดได้ว่า ราชวงศ์หลงคือบ้านของผม ส่วนหลงเทียนหยู่ ก็คือคนที่ผมเห็นเขาเติบโตขึ้นมา”

“ในสายตาผม เขาไม่เพียงเป็นแค่หลายชายคนโตของหลงหวง แต่ยังเป็นลูกหลานคนหนึ่ง มีญาติผู้ใหญ่ที่ไหนเคียดแค้นลูกหลานในใจกันบ้าง?”

พบพูดจบลง หวางจ้านคุกเข่าลงบนพื้นทันที พูดแบบท่าทางจริงใจ “คุณหยางครับ หวางจ้านไม่ต้องการศักดิ์ศรีอะไรอีกแล้ว ขอร้องท่านรับปากให้เสียวหว่านช่วยชีวิต ต่อไปหวางจ้านจะยินยอมสาบานติดตามท่าน ขอเพียงท่านไม่รังเกียจ ชาตินี้ขอติดตามท่านเป็นผู้นำครับ!”

เฝิงเสียวหว่านก็ตกใจค้างแล้ว เดิมทีอยากจะพูดจา แต่เธอรู้ชัดดีว่าภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ไม่เหมาะสมให้เธอเอ่ยปาก

หยางเฉินมองทางหวางจ้านด้วยท่าทางชื่นชม คนที่ซื่อสัตย์เช่นนี้ นอกจากที่ชายแดนเหนือแล้ว สถานที่อื่นๆ ล้วนยังไม่เคยพบเจอมาก่อน

ถึงแม้ราชวงศ์หลงโหดร้ายต่อเขาอย่างไร เขาก็ยังคงคิดจากก้นบึ้งหัวใจว่า ตนเองยังเป็นคนของราชวงศ์หลง

คนแบบนี้ ให้ความสำคัญกับความรู้สึกที่มีต่อกัน

ส่วนหยางเฉินก็เชื่อว่า นี่คือหวางจ้านช่วยเหลือหลงเทียนหยู่เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าเกิดวันหลังหลงเทียนหยู่เป็นศัตรูกับหยางเฉินอีก เขาเพียงจะยืนอยู่ข้างตนเองทางนี้อย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“ท่านผู้อาวุโสโปรดลุกขึ้น!”

หยางเฉินเข้ามาด้วยตนเอง ประคองหวางจ้านลุกขึ้นมาแล้ว