บทที่ 1172 ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม

หลงเจียงดูขมขื่น “องค์ชาย ผมไม่ใช่ศัตรูของเขาเลย”

"คุณพูดอะไร?"

หลงเฟยหยางพูดอย่างโกรธเคือง “คุณเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเพทชั้นกลาง คุณบอกผมว่า คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายหนุ่ม?”

“หลงเจียงคุณกลัวหวังจ้านหรือเปล่า?”

“คุณจะกลัวเขาทำไมล่ะ เขาจะกล้าฆ่าคุณเหรอ?”

“วันนี้ ถ้าผมต้องการให้เขาตาย เขาก็ต้องตาย ผมสั่งให้คุณ ไปฆ่าเขาเดี๋ยวนี้!”

สีหน้าของหลงเจียงเต็มไปด้วยความกลัวและความวิตกกังวล ตอนนี้ทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดคือไปจากที่นี่ หลงเฟยหยางไม่อยากมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?

“คุณแน่ใจนะ ว่าต้องการชีวิตของผม?”

ในขณะนี้ หยางเฉินเดินออกจากคลินิกอ้ายหมินและเมื่อเขามองไปที่หลงเฟยหยางสายตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

เมื่อเห็นหยางเฉินเดินออกมา หลงเจียงก็กลัวจนเหงื่อเย็นไหลออกมา และใบหน้าของหลงเฟยหยางเต็มไปด้วยความกลัว แต่เขาก็ยังหยิ่งยโสและพูดอย่างโกรธเคือง:

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นคิงแห่งเยี่ยนตูหรือ?ผมต้องการชีวิตของคุณ คุณกล้าที่จะฆ่าผมเหรอ?”

เมื่อรู้สึกถึงเจตนาฆ่าที่น่าสะพรึงกลัวที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายของหยางเฉิน ใบหน้าของหลงเจียงเต็มไปด้วยความกลัว และเขาก็เกลี้ยกล่อมเขาอย่างรวดเร็ว “องค์ชาย คุณพูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ!”

"หุบปาก!"

หลงเฟยหยางดุอย่างโกรธจัด

หยางเฉินกล้าทุบตีเขา ก็ทำให้เขาโกรธมาก เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า แม้แต่ลูกน้องของเขา ก็กล้าบอกให้เขาว่าพูดน้อยหน่อย

นี่เป็นอัปยศอดสูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเขา มีผู้ดูมากมายมามุมดู หลงเฟยหยางมีความรู้สึกว่า คนเหล่านั้นหัวเราะเยาะเขา

นี่ยิ่งทำให้เขาอายมากขึ้นไปอีก เขาชี้ไปที่จมูกของหลงเจียงแล้วตะโกนอย่างโกรธเคือง“ผมสั่งคุณให้ฆ่าไอ้เด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณกล้าปฏิเสธ ก็อย่าโทษผมที่หยาบคายต่อคุณ”

ในเวลานี้ หวังจ้านก็เดินออกจากคลินิกอ้ายหมินยืนข้างหยางเฉิน และจ้องไปที่หลงเจียงอย่างเฉยเมย

เขาทำเพื่อราชวงศ์หลงมากพอแล้ว หากราชวงศ์หลงยังคงยืนกรานที่จะเป็นศัตรูของหยางเฉิน เขาก็จะเป็นศัตรูของราชวงศ์หลงเท่านั้น

ทันใดนั้น กลิ่นอายบูโดของแดนเทพชั้นกลาง ซึ่งใกล้กับแดนเทพชั้นปลาย ได้แทรกซึมจากร่างกายของหวังจ้าน และมุ่งตรงไปยังหลงเจียง

หลงเจียงเองก็เป็นผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นกลาง แต่ในขณะนี้ เขารู้สึกถึงความกดดันอย่างมาก

เขารู้ว่า ตัวเขาในตอนนี้ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวังจ้านเลย

แต่เขาเป็นสมาชิกของราชวงศ์หลง เขาถูกส่งมาจากราชวงศ์หลงเพื่อปกป้องหลงเฟยหยางตอนนี้เขาถูกหลงเฟยหยางบังคับให้ลงมือ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเขาสู้ไม่ไหว เขาก็ทำได้เพียงสู้เท่านั้น

เห็นเพียงหลงเจียงก้าวไปข้างหน้า มองไปที่หวังจ้านด้วยใบหน้าเคร่งขรึม และพูดจางๆว่า "หวังจ้าน ด้วยแดนบูโดในตอนนี้ของคุณ หากคุณยินดีที่จะยอมรับความผิดของคุณต่อกษัตริย์หลง กษัตริย์หลงจะให้อภัยคุณอย่างแน่นอน จากนี้ไป คุณจะยังคงเป็นคนของราชวงศ์หลง”

หวังจ้านดูเฉยเมยและเยาะเย้ย "สารภาพความผิดของผมต่อกษัตริย์หลง? ผมหวังจ้าน ผิดอะไร?"

“เมื่อหลานชายคนโตของกษัตริย์หลง เกือบถูกฆ่า ผมใช้ร่างกายปกป้องหลานชายคนโตของกษัตริย์หลงจากการโจมตีที่ผมไม่สามารถต้านทานได้ ผิดหรือ?”

“หรือผมผิดเพราะวิ่งหนีจากการถูกไล่ฆ่าของผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์หลงงั้นหรือ?”

“หรือว่า แม้ว่าผมจะถูกกษัตริย์หลงไล่ออกจากราชวงศ์หลง แต่เมื่อลูกหลานของราชวงศ์หลงพบกับผู้แข็งแกร่งที่สู้ไม่ได้ ผมเกลี้ยกล่อมให้เขาออกไป ผิดงั้นหรือ?”

ทุกคำถามจากหวังจ้านทำให้สีหน้าของหลงเจียงซีดเล็กน้อย และแต่ละประโยคก็ดูน่าเกรงขามมากขึ้น

หลังจากคำถามหลายข้อติดต่อกัน หลงเจียงก็เหม่อลอยอยู่กับที่

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหวังจ้าน เขารู้เพียงว่าหวังจ้านทรยศต่อราชวงศ์หลง และถูกไล่ออกจากราชวงศ์หลง

ตอนนี้หวังจ้านพูดแบบนี้ เขาก็ตระหนักได้ว่า เรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ธรรมดา

ถึงตอนนี้แล้ว หวังจ้านจะมาโกหกเขาทำไม?

อีกอย่าง หลานชายคนโตของกษัตริย์หลง หลงเทียนหยู่ตอนนี้เป็นอะไรไป?