บทที่ 1176 จินกางจู่โจม

“เมื่อมองไปที่จิ่วโจว คาดว่าผู้แข็งแกร่งที่ถึงแดนราชานั้น น่าจะหลายหมื่นคน ผู้แข็งแกร่งที่สามารถมาเข้าร่วมการแข่งขันในเยี่ยนตู อย่างน้อยก็หลายพันคน”

“ทุกคนมาเพื่อตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตู แน่นอนว่า ยังมีคนที่มาดูความสนุกและแค่อยากจะมีส่วนร่วมด้วยเท่านั้น”

“ไม่ว่ามันจะเป็นใคร เมื่อพวกเขากล้าที่จะขัดขวางการแข่งขันแย่งชิงในเวลานี้ มันจะทำให้เกิดความโกลาหลแน่นอน”

หยางเฉินพยักหน้า “ถูกต้อง ถ้าผมเดาไม่ผิด อีกฝ่ายน่าจะส่งการ์ดเชิญไปให้ผู้แข็งแกร่งต่างแดน และจากนั้นค่อยส่งการ์ดเชิญไปยังผู้แข็งแกร่งในเยี่ยนตู”

“พวกเขาทำเช่นนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงให้เราเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า และมาหยุดการแข่งขันครั้งนี้”

หม่าชาวตระหนักในทันใด พยักหน้าและกล่าวว่า “พี่เฉิน อย่างที่คุณคาดไว้ ผู้แข็งแกร่งจากที่อื่นได้รับการ์ดเชิญก่อน”

"ในเมื่อไม่สามารถหยุดมันได้ ก็ทำได้แค่เผชิญหน้ากับมัน"

สีหน้าของหยางเฉินเคร่งขรึมอย่างยิ่ง และเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “สามารถควบคุมตี้ชุนได้หรือไม่นั้น ไม่มีใครรู้ แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คราวนี้ เราต้องชนะการแข่งขันชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตู!”

“ครับพี่เฉิน!”

หม่าชาวตอบอย่างรวดเร็ว

เขารู้ว่า นี่เป็นคำสั่งที่หยางเฉินมอบให้เขา

การตู่สู้แย่งชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตู ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อแย่งเยี่ยนตูเท่านั้น แต่ยังเป็นการต่อสู้เพื่อตี้ชุนด้วย ซึ่งมีความสำคัญอย่างมากต่อทั้งจิ่วโจว

ในเวลาเดียวกัน ที่สนามบินนานาชาติเยี่ยนตู เครื่องบินสำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศลงจอดอย่างช้าๆ

ชายชราในชุดจีนโบราณก้าวลงจากเครื่องบิน โดยได้รับการติดตามจากกลุ่มคน

“หลายปีแล้ว ไม่ได้กลับจีนเลย!”

ชายชรามีท่าทางหวนคิดถึงอดีต และแววตาที่เฉียบคมนั้นก็ดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย

“หัวหน้าสมาคม จริงๆแล้ว ท่านน่าจะไม่ได้หลับมาที่เยี่ยนตูเกือบยี่สิบปีแล้ว”

ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนก็รีบพูดออกมา

“ยี่สิบปีแล้วเหรอ?คิดไม่ถึงว่า ผมหวาอิงเจี๋ยจะจากบ้านเกิดไปนานขนาดนี้ สมาคมบูโดในประเทศ ไม่รู้ว่ามีพัฒนาการไปถึงไหนแล้ว?”

หวาอิงเจี๋ยเอ่ยถาม

“หัวหน้าสมาคม ให้หัวหน้าสาขาจินรายงานให้ท่านเถอะ!”

ในขณะนี้ ชายผู้แข็งแกร่งหลายคนในชุดเครื่องแบบบูโดก้าวไปข้างหน้า

“สมาคมบูโด หัวหน้าสาขาจิ่วโจว จินกางยินดีต้อนรับหัวหน้าสมาคม!”

เห็นเพียงชายวัยกลางคนที่เป็นผู้นำ คุกเข่าข้างหนึ่งลงทันทีต่อหน้าหวาอิงเจี๋ย

ชายผู้แข็งแกร่งสองสามคนข้างหลังเขาก็คุกเข่าข้างหนึ่ง และกล่าวอย่างสุภาพว่า "ยินดีต้อนรับหัวหน้าสมาคม!"

"ลุกขึ้นเถอะ!"

หวาอิงเจี๋ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ จากนั้น พลังอันนุ่มนวลก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา จินกางและคนอื่นๆถูกพยุงขึ้นมาด้วยพลังอันนุ่มนวลนี้

ในฐานะสมาคมบูโด จินกางในฐานะหัวหน้าสาขาหลักในจิ่วโจว รู้สึกตกใจอย่างมาก

จากร่างกายของหวาอิงเจี๋ย เขารู้สึกถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวที่ไม่มีใครเทียบได้ ซึ่งเขาไม่สามารถต้านทานได้เลย

ในขณะนี้ เขามีความรู้สึกว่า แม้ว่าหวาอิงเจี๋ยไม่ได้เคลื่อนไหว และด้วยแรงกดบนร่างกายของเขา ก็สามารถทำให้เขาคุกเข่าลงกับพื้นได้

“หัวหน้าจิน การพัฒนาของสมาคมบูโดในจิ่วโจวเป็นอย่างไร?”

หวาอิงเจี๋ยถามทันที