บทที่ 1200 การจากไปของหม่าชาว

อย่างไรก็ตาม ผู้แข็งแกร่งแดนราชาทั้งสิบได้พุ่งไปยังหยางเฉินแล้ว และก็ได้โจมตีหยางเฉาพร้อมกัน หม่าชาวและหวางจ้านต้องการที่จะหยุดมัน แต่มันก็สายเกินไป

เห็นเพียงการโจมตีของผู้แข็งแกร่งทั้งสิบที่ตกลงมาบนร่างของหยางเฉินด้วยกัน

“ปังปังปัง!”

การโจมตีของผู้แข็งแกร่งแดนราชาทั้งสิบคน ตกลงบนร่างของหยางเฉินพร้อมกัน

“บูม!”

ในขณะนี้ รัศมีความรุนแรงที่น่าสะพรึงกลัวและบีบคั้นหัวใจได้ปะทุออกมาจากร่างกายของหยางเฉิน

เห็นพื้นใต้เท้าของเขากลายเป็นผงในทันที และพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวก็กวาดไปทุกทิศทุกทาง

“ฟู่ๆๆๆ!”

ผู้แข็งแกร่งแดนราชาทั้งสิบ กลายเป็นหมอกโลหิตทันที

ห้องโถงศิลปะการต่อสู้เยี่ยนตูทั้งหมด เต็มไปด้วยกลิ่นเลือด

บูม!

ในห้องศิลปะการต่อสู้ขนาดใหญ่ จู่ๆก็เงียบลง แม้แต่ผู้แข็งแกร่งแดนเทพที่กำลังต่อสู้อยู่ในเวลานี้ ก็ยังหยุดโจมตีโดยไม่รู้ตัว

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หยางเฉิน

ในเวลานี้ หยางเฉินเป็นเหมือนก้อนเลือด เสื้อผ้าของเขาถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเลือดพร่างพราย ซึ่งเป็นเลือดของผู้แข็งแกร่งแดนราชาทั้งสิบ

ในสายตาของเขา มีแสงเป็นสีแดงเลือด ออร่าที่น่าสะพรึงกลัวอยู่เหนือแดนเทพชั้นยอด แทรกซึมจากเขา

แม้แต่หัวยินเจ๋ที่แข็งแกร่งมากที่สุดในบรรดาผู้แข็งแกร่งแดนเทพ ก็รู้สึกกดดันอย่างมาก และการแสดงออกของเขาก็เคร่งขรึมอย่างยิ่ง

สำหรับผู้แข็งแกร่งแดนราชารอบๆ พวกเขาเพียงรู้สึกว่ามีภูเขายักษ์อยู่บนร่างกาย ทำให้ไม่สามารถหายใจได้

ร่างกายของพวกเขาก็สั่นเทาอยู่ตลอดเวลา และรูม่านตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความกลัว

เมื่อกี้ พวกเขาเห็นด้วยตาของพวกเขาเองว่า ผู้แข็งแกร่งแดนราชาทั้งสิบได้รุมล้อมหยางเฉิน และกลายเป็นหมอกเลือดทันที พวกเขาไม่ทันเห็นว่าหยางเฉินทำได้อย่างไร

ในบรรดาผู้แข็งแกร่งแดนราชาเหล่านี้ ยังมีผู้แข็งแกร่งแดนราชาสูงสุดและกึ่งแดนเทพด้วย!

กลับถูกฆ่าตายในไม่กี่วินาที!

หลิวเหล่าก้วยที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลก็เบิกตากว้างในขณะนี้ นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและพูดอย่างสั่นเทา “เขา เขาได้เข้าสู่แดนเหนือธรรมชาติแล้วจริงๆเหรอ!”

“พี่เฉิน!”

หม่าชาวเป็นคนแรกที่ฟื้นจากอาการช็อก และตะโกนไปทางหยางเฉิน

แต่เสียงของเขาไม่มีผลใดๆเลย หยางเฉินยืนอยู่ที่เดิม และในดวงตาสีแดงเลือดของเขา มีเพียงเจตนาฆ่าเท่านั้น

ไม่เพียงเท่านั้น ออร่าที่รุนแรงบนร่างกายของเขายังคงพุ่งทะยานอย่างดุเดือด

“ทุกคน ออกจากโรงยิมศิลปะการต่อสู้เยี่ยนตูเดี๋ยวนี้!”

ซ่านกวนหรัวตะโกนทันที

จนกระทั่งถึงเวลานี้เองที่กองกำลังระดับสูงอื่นๆเพิ่งเข้าใจว่า ทำไมหม่าชาวและคนอื่นๆต้องการให้ทุกคนออกจากที่นี่ เพราะหลังจากที่หยางเฉินระเบิดนั้น มันน่ากลัวมาก

“ทุกคนในราชวงศ์เย่ ออกจากโรงยิมศิลปะการต่อสู้เยี่ยนตูเดี๋ยวนี้!”

เย่ชงออกคำสั่ง และเป็นผู้นำในการวิ่งออกจากโรงยิมศิลปะการต่อสู้เยี่ยนตูพร้อมกับผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์เย่

เมื่อเห็นว่าผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์เย่หนีออกไปไปได้ ผู้แข็งแกร่งแดนราชาที่อยู่รอบที่นั่งจึงตระหนักได้ว่า การอยู่ที่นี่จะอันตรายเพียงใด

“ราชวงศ์ต้วน ออกไป!”

“ราชวงศ์หลง ออกไป!”

“สมาคมบูโด ออกไป!”

นอกจากราชวงศ์ซ่านกวนแล้ว กองกำลังระดับสูงอีกสี่กองกำลังต่างก็ได้พาผู้แข็งแกร่งของตนออกไป

“คุณหนู เราก็ออกไปกันเถอะ!”

ในทิศทางของราชวงศ์ซ่านกวน ชายที่แข็งแกร่งแดนเทพ ได้ชักชวนซ่านกวนหรัว

ใบหน้าของซ่านกวนหรัวเต็มไปด้วยความกังวล ทันใดนั้นเธอก็มองไปที่หม่าชาวและถามว่า “เราสามารถช่วยอะไรไหม?”

ตาของหม่าชาวเป็นสีแดง เขากัดฟันและพูดว่า “ตอนนี้ ไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้นอกจากพี่เฉินเอง คุณควรไปโดยเร็วที่สุดในขณะที่พี่ชายเฉินยังคงมีสติเล็กน้อย!”

"แล้วพวกคุณล่ะ?"

ซ่านกวนหรัวถามอีกครั้ง