บทที่ 1205 จำเป็นต้องอยู่

แม้ว่าจะอยู่ไกลจากกัน แต่ทุกการเคลื่อนไหวของหยางเฉินก็ยังคงส่งผลกระทบต่อจิตใจของทุกคนที่อยู่ที่นั่น

“เขาจะทำอะไร?”

หลงเคอขมวดคิ้วขึ้นมา สายตามีความหวาดกลัว

เย่ชงก็ดูประหม่าเช่นกัน เขาไม่ได้ตอบตกลงที่ซ่างกวนโหรวเสนอให้ร่วมมือจัดการหลิวเหล่าก้วย

ต้วนหวูหยาก็มีสีหน้ากังวลเช่นกัน แม้ว่าเขาจะเลือกยืนข้างซ่างกวนโหรว ช่วยแก้ต่างให้หยางเฉิน แต่ตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าจากสีหน้าที่เย็นชาเช่นนี้ของหยางเฉิน เขาคิดจะทำอะไร

ทางด้านโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ หวาอิงเจี๋ยก็หน้านิ่วคิ้วขมวดและดูกังวลอยู่บ้าง

“พี่เฉิน คุณคิดจะทำอะไร? อย่าทำให้ผมตกใจสิ!”

หม่าชาวสีหน้าดูประหม่า

ในเวลานี้ดูเหมือนว่าหยางเฉินจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกแปลกหน้าเหลือเกิน

สำหรับซ่างกวนโหรว ใบหน้าอันบอบบางของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ฟิ้ว!”

ภายใต้สายตาของทุกคน จู่ๆ หยางเฉินก็หายตัวไปจากจุดที่ยืนอยู่

“ไปไหนแล้ว?”

ในเวลานี้ทุกคนเบิกตากว้าง

ไม่ว่าคนคนหนึ่งจะมีความเร็วสักแค่ไหน สำหรับยอดฝีมือแดนเทพแล้ว อย่างน้อยก็ต้องรู้สึกได้บ้าง

แต่การหายตัวไปของหยางเฉินมันเหมือนการแว่บอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่รู้สึกว่าหยางเฉินไปไหนเลย

แต่ความน่าสะพรึงกลัวที่หยางเฉินนำมาสู่ทุกคนยังคงอยู่เหมือนเดิม

ทุกคนมีสีหน้ากังวล กลัวว่าเมื่อหยางเฉินปรากฏตัวอีกครั้ง จะปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา

“โครม!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่นขึ้น ร่างหนึ่งถูกโยนเข้ามาเหมือนลูกบอลและตกลงบนพื้นอย่างแรง ร่างนั้นกระอักเลือดออกมาทันที

“หลิวเหล่าก้วย!”

เมื่อทุกคนเห็นร่างที่ถูกโยนลงบนพื้นคือหลิวเหล่าก้วย ดวงตาของทุกคนก็เบิกกว้าง

จนกระทั่งถึงเวลานี้เองที่พวกเขานึกขึ้นได้ว่ายังมีหลิวเหล่าก้วยคนนี้อยู่

ก่อนหน้านี้หลังจากที่หยางเฉินเกิดคลุ้มคลั่งและไร้สติอย่างกะทันหัน พวกเขาทั้งหมดเพิกเฉยต่อการมีตัวตนอยู่ของหลิวเหล่าก้วย แต่ตอนนี้หลิวเหล่าก้วยที่อยู่ระดับสุดยอดแดนเทพ ถูกคนจับโยนลงกับพื้นเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว

“คุณหยางได้โปรดไว้ชีวิตด้วย!”

หลิวเหล่าก้วยคุกเข่าลงบนพื้นร้องขอความเมตตา

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“หยางเฉิน!”

กลุ่มสมาชิกที่มีอำนาจทุกคนรู้ว่าใครกันแน่ที่ตามหาตัวหลิวเหล่าก้วยที่หลบซ่อนอยู่ออกมา และทำร้ายหลิวเหล่าก้วยให้ได้รับบาดเจ็บสาหัส

“โครม!”

วินาทีถัดมา ร่างของหลิวเหล่าก้วยก็พุ่งกระเด็นออกไปราวกับลูกบอลและกระแทกกับซากปรักหักพังของโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เยี่ยนตูอย่างแรง

“โครมๆๆ!”

แต่นี่มันยังไม่จบ จากนั้นร่างของหลิวเหล่าก้วยได้กระแทกกับพื้นอย่างแรงครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่

ไม่มีใครเห็นตัวหยางเฉิน แต่พวกเขารู้ว่าต้องเป็นหยางเฉินที่โจมตีหลิวเหล่าก้วย

ไม่กี่วินาทีต่อมา หลิวเหล่าก้วยก็นอนอยู่บนพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด

และบนพื้นก็มีรอยยุบรูปตัวคนปรากฏขึ้นหลายอัน

ในที่สุดหยางเฉินผมหงอกขาวก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน

เขาก้าวเข้าไปหาหลิวเหล่าก้วยทีละก้าว ใบหน้าคมสันไม่มีความโกรธหลงเหลืออยู่ มีเพียงความสงบนิ่งเท่านั้น

“ตายซะ!”

ทุกคนได้ยินแต่เสียงที่ฟังดูเหมือนเทพแห่งความตาย วินาทีถัดมา หยางเฉินก็ยกเท้าขึ้นเตะศีรษะของหลิวเหล่าก้วยอย่างแรง

ไม่มีใครสงสัยเลยว่า การเตะครั้งนี้จะทำให้หัวสมองของหลิวเหล่าก้วยระเบิดในพริบตา

พอเห็นเท้าหยางเฉินกำลังจะโดน แววตาของหลิวเหล่าก้วยก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ในช่วงเวลาที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนี้ ลมปราณแห่งวิถีบู๊อันน่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ

“ปัง!”

วินาทีถัดมาได้เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น หลังจากหมัดนี้ก็เห็นเท้าของหยางเฉินลื่นไถลไปบนพื้น 3-4 เมตร ก่อนจะหยุดลง

แล้วชายร่างกำยำ สูง 190 เซนติเมตรก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลิวเหล่าก้วย แต่ลมปราณแห่งวิถีบู๊จากตัวเขาช่างน่ากลัวอย่างยิ่ง

“ยอดฝีมือแดนเหนือมนุษย์!”