บทที่ 1216 ไม่เกินไปใช่ไหม

ซ่างกวนโหรวพูดอย่างประชดประชัน “พวกคุณจะยุบพันธมิตรในระยะเวลาอันสั้นแค่นี้น่ะหรือ?”

“หุบปากซะ!”

หลงเคอคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว

หลังจากต้วนหวูหยากินยาที่หม่าชาวให้แล้ว อาการบาดเจ็บก็ทรงตัว

ในเวลานี้ เขามองไปที่หลงเคอด้วยสายตาอาฆาตและกล่าวว่า “หลงเคอ ราชวงศ์หลงของคุณกล้าดียังไงที่ปล่อยให้ยอดฝีมือมาฆ่าผม คุณคิดว่าราชวงศ์ต้วนของเราเป็นพวกอ่อนแอเหรอ?”

“คุณคอยดูเถอะ ราชวงศ์ต้วนจะเปิดศึกกับราชวงศ์หลงของคุณ!”

สีหน้าของหลงเคอแย่ลงทันที ต้วนหวูหยาเป็นทายาทของราชวงศ์ต้วน เป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่สุดในเรื่องวิถีบู๊ ถ้าตายก็แล้วไป แต่ในเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ ราชวงศ์ต้วนก็ต้องเปิดศึกกับราชวงศ์หลงเพื่อต้วนหวูหยาอย่างแน่นอน

เมื่อครู่เขาสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของต้วนหวูหยามาแล้ว ถ้าจะบอกว่าต้วนหวูหยาในตอนนี้เป็นยอดฝีมือระดับแดนเทพชั้นยอดคนแรกก็ไม่เกินไป

บวกกับกษัตริย์ต้วนแห่งแดนเทพชั้นยอด ความแข็งแกร่งของราชวงศ์ต้วนก็น่ากลัวมากแล้ว

เมื่อเปิดฉากการต่อสู้ ราชวงศ์หลงก็ไม่มีโอกาสชนะแน่นอน

นอกจากราชวงศ์ต้วนแล้ว ยังมีสมาคมบูโดที่คอยจับตาดูราชวงศ์หลงด้วย ถึงอย่างไร ยอดฝีมือของราชวงศ์หลงได้ฆ่ายอดฝีมือแดนเทพชั้นกลางของสมาคมบูโดไปหนึ่งคน

ตอนนี้ ดูเหมือนว่ามีเพียงการสืบทอดตี้ชุนเท่านั้นที่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของราชวงศ์หลงได้

“หัวหน้าหวา ต้องขอโทษจริงๆ ราชวงศ์หลงของเราก็อยากได้ตี้ชุนเหมือนกัน”

หลงเคอมองไปที่หวาอิงเจี๋ย พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา สีหน้าของหวาอิงเจี๋ยก็มืดมนลงอย่างสมบูรณ์ “คุณเคยคิดถึงผลที่จะตามมาเมื่อราชวงศ์หลงพ่ายแพ้หรือไม่?”

หลงเคอพยักหน้า “ผมรู้ดี ดังนั้นจึงต้องแข่งขันกับสมาคมบูโดให้ได้”

“ฮึ่ม!”

หวาอิงเจี๋ยพูดด้วยใบหน้าเย็นชา “คุณนี่มันโง่ พวกเขากำลังยั่วยุคุณ จงใจทำให้ราชวงศ์หลงต่อต้านสมาคมบูโด เช่นนี้จึงจะเห็นการต่อสู้ระหว่างสองกองกำลังของเรา”

“ผมรับรองได้เลยว่าตราบใดที่ราชวงศ์หลงยินดีถอนตัวจากการแข่งขันนี้ หลังจากที่สมาคมบูโดของเราได้สืบทอดตี้ชุน ก็จะร่วมมือกับราชวงศ์หลง”

“แน่นอน ผมก็รู้ว่า คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ ผมให้โอกาสคุณติดต่อหลงหวง”

แม้ว่าหวาอิงเจี๋ยจะมั่นใจว่า ยอดฝีมือของสมาคมบูโดจะสามารถคว้าชัยชนะได้ แต่ยอดฝีมือของราชวงศ์หลงก็อยู่ในระดับแดนเทพขั้นปลายเช่นกัน ความสามารถใกล้เคียงกัน หากพ่ายแพ้ขึ้นมาล่ะ?

หลงเคอพยักหน้า “ตกลง ผมจะติดต่อพ่อเดี๋ยวนี้!”

จากนั้นหลงเคอก็กดโทรหาหลงหวง รายงานสถานการณ์ที่นี่ รวมถึงเรื่องยอดฝีมือของราชวงศ์หลงจะสังหารต้วนหวูหยา แต่พลาดไปสังหารยอดฝีมือของสมาคมบูโดโดยบังเอิญให้ฟังด้วย

“ไอ้เวร! กล้าฆ่าแม้แต่ทายาทของราชวงศ์ต้วน ทำไมถึงกล้าดีขนาดนี้?”

เมื่อหลงหวงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เขาก็คำรามอย่างโกรธจัด “ถ้าฆ่าต้วนหวูหยาได้ก็แล้วไป แต่พวกแกมันไร้ประโยชน์ ปล่อยให้ต้วนหวูหยารอดชีวิต แต่กลับไปฆ่ายอดฝีมือของสมาคมบูโด”

“พวกคุณชอบรนหาที่ตายมากเหรอ?”

หลงเคอคาดการณ์ไว้แล้วว่า หลงหวงจะโกรธมากเมื่อได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เป็นเช่นนั้นจริงๆ

เมื่อหลงหวงได้ระบายออกมาจนพอใจแล้ว หลงเคอจึงพูดอย่างระมัดระวังว่า “พ่อครับ ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้ว ตอนนี้พวกเราควรยุติการต่อสู้ชี้ขาดหรือไม่?”

คราวนี้ หลงหวงไม่ได้โกรธ เขานิ่งเงียบอยู่นานและพูดขึ้นอย่างกะทันหันว่า “ตี้ชุน ต้องเป็นของราชวงศ์หลงเท่านั้น!”

“ครับ!”

หลงเคอเข้าใจแล้ว

“ว่าไง?”

หวาอิงเจี๋ยเห็นหลงเคอวางสายแล้ว จึงถามอย่างเย็นชา

ทันใดนั้น ทุกคนก็มองไปที่หลงเคอ

ภายใต้การจ้องมองของผู้คน หลงเคอส่ายหน้า “หัวหน้าหวา ต้องขอโทษเป็นอย่างมาก พ่อของผมได้ตัดสินใจที่จะต่อสู้ชี้ขาดต่อไป!”

“ในเมื่อราชวงศ์หลงรนหาที่ตาย งั้นผมจะสงเคราะห์ให้!”

สองตาของหวาอิงเจี๋ยเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

ในฐานะหัวหน้าสมาคมบูโด เขาเคยกลัวใครที่ไหน?

เมื่อเขาสามารถสืบทอดตี้ชุนได้ ต่อให้เป็นศัตรูของราชวงศ์ทั้งสี่ในเมืองจิ่วโจวในเวลาเดียวกัน แล้วจะทำไมล่ะ?

หลงเคอดูมีสีหน้าหวาดกลัว แต่หลงหวงออกคำสั่งเขาแล้ว เขาก็ต้องต้องปฏิบัติตาม