บทที่ 1241 เจ้ากำลังรนหาที่ตาย

เมื่อเกิดการต่อสู้กัน ก็ไม่มีทางให้ย้อนกลับแล้ว

“ใครกล้าขวางทาง มีโทษสถานเดียว ประหาร!”

สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจก็คือ กษัตริย์ต้วนฆ่าได้แม้แต่ต้วนหวูหยา

ต้วนหวูหยาไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาสะดุดโซเซถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “เสด็จพ่อ ท่านจะฆ่าข้าหรือ?”

“เจ้าสมคบกับคนนอก ตอนฆ่าเหยียนเอ๋อร์ก็น่าจะรู้ว่า เจ้าต้องเผชิญหน้ากับการลงโทษแบบไหน!”

กษัตริย์ต้วนกล่าวอย่างเย็นชา

ทันใดนั้นเขาก็หลับตาลงเหมือนทนดูไม่ได้ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาของเขาก็ไม่มีความสงสารอีกต่อไป เหลือเพียงความอาฆาตเท่านั้น

“ฆ่ามัน!”

ทันทีที่กษัตริย์ต้วนออกคำสั่ง ไม่ได้มีแต่ยอดฝีมือระดับแดนเทพชั้นยอดสองคนเท่านั้น แต่ยังมียอดฝีมือระดับแดนเทพชั้นปลายและยอดฝีมือชั้นกลางอีกสี่คน รวมถึงยอดฝีมือกึ่งแดนเทพอีกสิบกว่าคน ปรี่เข้าหาหยางเฉินและต้วนหวูหยาพร้อมกัน

จนกระทั่งในตอนนี้เอง ต้วนหวูหยาถึงตระหนักได้ว่ากษัตริย์ต้วนกำลังจะฆ่าเขาจริงๆ

“ตู๋โยว พาหยู่เยียนออกไป!”

ทันใดนั้นต้วนหวูหยาก็รู้สึกเสียใจอย่างมาก ทำไมเมื่อครู่เขาไม่ฟังลูกสาวและพาเธอออกไปจากราชวงศ์ต้วน?

หากต้องการไปตั้งแต่เมื่อครู่ ด้วยความสามารถระดับแดนเทพชั้นยอด รวมถึงความสามารถระดับแดนเทพชั้นปลายของตู๋โยวอีก บวกกับหยางเฉินที่อาจจะก้าวเข้าสู่ระดับแดนเหนือมนุษย์แล้ว ลำพังความสามารถของพวกเขาทั้งสาม ยอดฝีมือระดับแดนเทพชั้นยอดสองคนจะเอาพวกเขาไม่อยู่เลย

แต่เขากลับยังมีความหวังริบหรี่กับกษัตริย์ต้วน คิดไม่ถึงว่ากษัตริย์ต้วนจะไม่ฟังคำอธิบาย หรือไม่มีความคิดที่จะปล่อยเขาไป แต่กลับต้องการฆ่าเขาด้วยซ้ำ

“คุณหนู ไป!”

ลมปราณแห่งวิถีบู๊ระดับแดนเทพชั้นปลายของตู๋โยวพุ่งทะยานขึ้นมา ทั้งปกป้องต้วนหยู่เยียน และโจมตีใส่อย่างบ้าคลั่ง

“ผัวะ!”

เขาฟาดฝ่ามือลงไป ยอดฝีมือระดับกึ่งแดนเทพคนหนึ่งถูกฆ่าตายภายในเสี้ยววินาที

ต้วนหยู่เยียนไม่มีความสามารถทางวิถีบู๊เลยแม้แต่นิดเดียว ในเวลาเธอมีสีหน้าหวาดกลัว เธอไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน และคิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งปู่ของตนจะฆ่าพ่อของตน

แม้ว่าตู๋โยวไม่เต็มใจที่จะจากไป แต่ก็รู้ดีว่าในหัวใจของต้วนหวูหยา ต้วนหยู่เยียนนั้นสำคัญที่สุด สำคัญกว่าชีวิตของตัวเธอเองเสียอีก

เขาต้องพยายามสุดกำลัง เพื่อหาวิธีช่วยต้วนหยู่เยียนออกไป

ความสามารถระดับแดนเทพชั้นยอดของต้วนหวูหยาได้ระเบิดออกมาในทันที เขาคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว “เสด็จพ่อ ท่านบีบบังคับข้าทำไม?”

หลังจากคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวก็กระทืบเท้าลงกับพื้นอย่างแรง พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของเขากลายเป็นฝุ่นผงในชั่วพริบตา เงาร่างของเขาก็หายไป

“พลั่ก!”

เขาพุ่งเข้าหายอดฝีมือระดับแดนเทพชั้นยอดคนหนึ่ง โจมตีด้วยกำลังทั้งหมดที่มี

ทุกคนได้ยินแต่เสียงดังสนั่น ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคน ยอดฝีมือระดับแดนเทพชั้นยอดคนนั้น ถูกต้วนหวูหยาบังคับให้ก้าวถอยออกไป 5-6 ก้าวจากการโจมตีของต้วนหวูหยา

กษัตริย์ต้วนก็มีสีหน้าตกใจเช่นกัน “คุณ คุณฟันฝ่าไปถึงระดับแดนเทพชั้นยอดแล้วเหรอ?”

ก่อนหน้านี้ตอนที่ผู้ใต้บัญชามารายงานว่าต้วนหวูหยาฆ่าหลัวซิว เพราะการตายของต้วนหวูเหยียน เขาจึงไม่ได้คิดมาก จนกระทั่งถึงเวลานี้เองถึงได้เข้าใจ ต้วนหวูหยาได้ฟันฝ่าเข้าสู่ระดับแดนเทพชั้นยอดแล้ว

เขากระจ่างแจ้งอยู่ในใจว่า ราชวงศ์ต้วนในเวลานี้ ต้วนหวูหยาต่างหากที่เป็นบุคคลที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดในการสืบทอดราชบัลลังก์ แต่ต้วนหวูเหยียนตายแล้ว ต้วยหวูหยาก็ต้องตายเท่านั้น!

“พลั่กๆๆ!!”

ในเวลานี้ต้วนหวูหยาโกรธจัดจนหาที่เปรียบมิได้ การโจมตีทุกครั้งดูเหมือนจะระเบิดพลังทั้งหมดของเขาออกมาแล้ว

ยอดฝีมือระดับแดนเทพชั้นยอดที่ต่อสู้กับเขา กลับถูกเขาควบคุมอยู่หมัดอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่สามารถแสดงความสามารถออกมาได้อย่างเต็มที่

ตู๋โยวก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน ด้านหนึ่งต้องปกป้องต้วนหยู่เยียน อีกด้านหนึ่งต้องจัดการกับยอดฝีมือของราชวงศ์ต้วน

ตรงกันข้ามทางด้านหยางเฉิน ไม่มีใครลงมือโจมตีเขาสักคน ไม่รู้ว่ามองข้ามเขา หรือว่าหวาดกลัวเขา?

“ท่านผู้เฒ่า ผมจะให้โอกาสคุณ เป็นครั้งสุดท้าย บอกให้ทุกคนวางมือ แล้วฟังคำชี้แจงของต้วนหวูหยา ถ้าไม่เช่นนั้น ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจคุณ!”

หยางเฉินเงยหน้าขึ้นมองกษัตริย์ต้วนที่นั่งอยู่บนราชบัลลังก์ และพูดจาข่มขู่