บทที่ 131 ทำได้ดีมาก

ติงลู่ได้รับข้อความแจ้งเตือนที่ดังมาก ในขณะนั้น และทุกคนก็ได้ยิน

ทันใดนั้นในใจของเขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี บนใบหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย: “คาดว่าเป็นข้อความสแปมอีกแล้ว!”

เพียงแต่ทันทีที่เสียงของเขาลดลง จ้องมองไปที่เลขศูนย์ที่ต่อเนื่องกันบนหน้าจอโทรศัพท์ ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างทันที

“บัญชีบัตรออมทรัพย์ของคุณที่ลงท้ายด้วย8067ได้รับโอนเงินจำนวนหนึ่งร้อยล้านหยวน และยอดคงเหลือปัจจุบันคือห้าหมื่นสี่พันสองร้อยห้าสิบหยวน【ธนาคารจิ่วโจว】”

เขานับสามครั้งติดต่อกัน ถึงได้แน่ใจว่ามีศูนย์อยู่ด้านหลังแปดตัว ซึ่งก็บอกได้ว่า ภายในเวลาไม่ถึงสองนาที หยางเฉินได้โอนเงินหนึ่งร้อยล้านให้เขาจริงๆ

ทั้งเจียงโจว ผู้คนมากมายที่มีหนึ่งร้อยล้าน แต่ว่าสามารถที่จะโอนเงินจำนวนมากมายขนาดนี้มาได้ภายในเวลาอันสั้น ถ้าหากไม่มีการนัดหมายล่วงหน้า โดยพื้นฐานแล้วเป็นไปไม่ได้

แต่ถ้าหากเงินในบัญชีเกินหนึ่งร้อยล้าน อย่าว่าแต่การโอนเงินหนึ่งร้อยล้าน ต่อให้เป็นเงินสดหนึ่งร้อยล้าน เกรงว่าก็คงจะหาวิธีสมทบเงินให้คุณได้อย่างแน่นอน

แม้แต่หวังเฉียงก็เรียกหยางเฉินว่าคุณ หรือว่า ชายหนุ่มคนนี้ จะมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่จริงๆเหรอ?

ในเวลานี้ หญิงสาวที่ใส่เครื่องแบบรัดรูป ก็เดินเข้าไปในล็อบบี้อย่างกะทันหัน

ภายใต้การจับจ้องของทุกคน เธอเดินตรงไปยังข้างกายของหยางเฉิน ยื่นเอกสารข้อมูลให้เขาด้วยมือทั้งสองข้าง และพูดอย่างนอบน้อมว่า: “คุณหยาง นี่เป็นขั้นตอนการโอนของหวงเหอบาธ เพียงแค่คุณและเจ้านายติงเซ็นชื่อยืนยัน ก็จะมีผลบังคับใช้ได้ในทันทีค่ะ”

ตอนที่หยางเฉินตั้งใจจะซื้อหวงเหอบาธ ก็ได้ส่งข้อความออกไปหนึ่งข้อความ และจัดเตรียมการให้คนเริ่มเตรียมตัว

เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว ติงลู่ก็ดูเฉื่อยชา เขาเป็นเพียงแค่เจ้านายในนามเฉยๆ หวงเหอบาธไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่สตางค์เดียว และเขาจะมีสิทธิ์ซื้อขายที่ไหนกัน?

“เจ้านายติง เงินน่าจะได้รับแล้วใช่มั้ย? นี่เป็นขั้นตอนการโอน คุณดูก่อน ถ้าหากไม่มีปัญหาอะไร ก็เซ็นชื่อเถอะ!”

หยางเฉินมองไปที่ติงลู่ด้วยใบหน้าที่เยือกเย็น

จนถึงขณะนี้ ทุกคนถึงได้เข้าใจ ข้อความที่ติงลู่เพิ่งได้รับนั้น เป็นการแจ้งเตือนการโอนเงินหนึ่งร้อยล้านจริงๆ ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของทุกคนที่มองไปที่หยางเฉินก็เปลี่ยนไป

ฉินซีและฉินยีเดิมทีก็รู้ฐานะของหยางเฉินอยู่แล้ว ไม่ค่อยแปลกที่เขาจะโอนเงินหนึ่งร้อยล้านได้ในทันที

แต่ว่าฉินต้าหย่งไม่รู้!

ในเวลานี้คำพูดของหยางเฉิน ฟังเหมือนกับฟ้าร้อง และระเบิดอยู่ที่ข้างหูของเขา

เพียงเพื่อให้ตัวเองได้อาบน้ำ เขาจะใช้เงินหนึ่งร้อยล้านซื้อหวงเหอบาธเหรอ?

ในที่สุดติงลู่รู้สึกถึงความหวาดกลัว สีหน้าก็ดูไม่ดีมาก รีบพูดอย่างรวดเร็วว่า: “คุณหยาง ขอโทษด้วย เมื่อกี้นี้ผมก็แค่ล้อเล่นกับคุณ ผมไม่ขายหวงเหอบาธแล้ว”

“ล้อเล่นงั้นเหรอ? ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับคุณ!”

หยางเฉินหรี่ตาทั้งสองเล็กน้อย ในแววตาเกิดรัศมีของความน่ากลัวประกายอยู่: “เงินก็โอนไปแล้ว ใช่ว่าคุณบอกว่าไม่ขายก็จะไม่ขายได้งั้นเหรอ?”

“เงินของคุณ ผมจะโอนคืนให้คุณเดี๋ยวนี้!”

ติงลู่กัดฟันพูด และหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเริ่มโอนเงิน

หยางเฉินมองไปที่ติงลู่อย่างเยือกเย็น จากนั้นรับขั้นตอนการโอน เซ็นชื่อจริงตัวเองลงไปอย่างรวดเร็ว ต่อจากนั้นก็มองไปที่ติงลู่อีกครั้งแล้วพูดว่า: “ฉันเซ็นชื่อแล้ว ตอนนี้ถึงตาคุณแล้ว!”

“ผมบอกแล้วว่าไม่ขายก็คือไม่ขาย! คุณยังจะบังคับการซื้อขายให้สำเร็จงั้นเหรอ?”

ติงลู่ก็ตะคอกขึ้นมาในทันที ถ้าหากให้ตระกูลเว่ยรู้ว่าเขาทำเรื่องโง่แบบนี้ ไม่ฆ่าเขาให้ตายก็แปลกแล้ว

แม้ว่าเขาจะเป็นแค่หุ่นเชิดที่ตระกูลเว่ยสนับสนุนมา แต่ว่าตระกูลเว่ยเพื่อที่จะรักษาความลับ ขั้นตอนของหวงเหอบาธ ก็จัดการด้วยในนามของติงลู่ ตราบใดที่เขาเซ็นชื่อ หวงเหอบาธก็จะโดนโอนออกไปจริงๆ

“เจ้านายติง ฉันคิดว่า พวกเราไปจัดการเรื่องนี้ที่ห้องทำงาน จะเหมาะสมมากกว่า”

ทันใดนั้นหยางเฉินก็เอ่ยปากพูด ส่งสายตาไปแวบหนึ่ง หวังเฉียงก็เข้าใจในทันที ด้วยคำสั่งเดียว บอดี้การ์ดสองคนจับติงลู่ไว้คนละข้าง

“หวังเฉียง นายจะทำอะไร?” ติงลู่กลัวจนหน้าถอดสี

หวังเฉียงยิ้มแฮะๆ: “เจ้านายติง พวกเราไปคุยกันที่ห้องทำงานกันเถอะ!”

“ปล่อยฉันนะ! พวกแกปล่อยฉันนะ!”

ติงลู่โดนบอดี้การ์ดสองคนจับตัวออกไป ก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมาในทันที

“ผมหวังว่าทุกท่านออกจากที่นี่ไป อะไรที่ควรพูดอะไรที่ไม่ควรพูด ก็ต้องคิดให้ดีๆด้วย”