บทที่ 1321 หลงจิ้นมาถึง

“หยางเฉิน ข้าก็เป็นพี่ชายคนโตของแกนะ พี่รู้ผิดแล้ว แกช่วยขอร้องคุณพ่อให้หน่อย ขอให้ปล่อยพี่เถอะ ต่อไปพี่จะไม่ไปกวนใจแกอีกแล้ว”

“หยางเฉิน แกรีบช่วยขอร้องคุณพ่อให้หน่อยสิ！”

“หยางเฉิน พี่ขอร้องละ พี่ผิดไปแล้ว พี่ยอมรับว่าผิดไปแล้วจริง ๆ ขอละ....อ๊าก ก ก.......”

ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกหักดังมา สองขาของอวี๋เหวินปิงถูกผู้แข็งแกร่งในตระกูลอวี๋เหวินบดขยี้จนแหลก เสียงสุดเจ็บปวดของอวี๋เหวินปิง ดังระงมไปทั่วตระกูลอวี๋เหวิน

ครู่เดียว เสียงแผดร้องเงียบลง อวี๋เหวินปิงเจ็บร้าวจนสลบไป

“หยางเฉิน เจ้าวางใจได้ ต่อไปข้าจะไม่ปล่อยให้อวี๋เหวินปิงไปกวนใจเจ้าอีกอย่างแน่นอน”

อวี๋เหวินเกาหยางมองหน้าหยางเฉิน พูดด้วยสีหน้ามั่นเหมาะ

หยางเฉินผงกหัวเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ต่อไปมีอะไร ติดต่อหาผมเลยนะครับ ผมต้องไปก่อนละ！”

วันนี้ที่เขามา ก็จะมาดูให้เห็นว่าอวี๋เหวินเกาหยางสบายดี

ตั้งแต่รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ว่าอวี๋เหวินเกาหยางไม่ใช่พ่อแท้ ๆ ของตน ปีนั้นที่เขาไล่พวกเขาสองแม่ลูกออกจากเยี่ยนตูไป ก็เป็นการช่วยชีวิตเขาสองแม่ลูก บุญคุณความแค้น ทุกอย่างลงเอยที่เข้าใจกันอย่างดีแล้ว

ในสายตาของหยางเฉิน อวี๋เหวินเกาหยางก็คือคุณพ่อของเขาคนหนึ่ง

“ถ้าตระกูลอวี๋เหวินมีเรื่อง ข้าก็จะหาเจ้าเป็นแน่ และแน่นอน เจ้าต้องจำไว้นะ ตระกูลอวี๋เหวิน เป็นบ้านของเจ้าตลอด！”

อวี๋เหวินเกาหยางพูดอย่างจริงใจ

หยางเฉินผงกหัวรับ “ครับคุณพ่อ ผมไปละ！”

“ได้！”

อวี๋เหวินเกาหยางพูดตอบตาแดง ๆ

ทั้งสองคนไม่รู้ได้เลย การพบกันครั้งนี้ จะเป็นการบอกลากันไปตลอด

ออกจากบ้านตระกูลอวี๋เหวิน หยางเฉินก็ตรงไปที่บ้านตระกูลเย่

“หยางเฉิน เจ้าไม่เป็นไรนะ ดีจัง！”

เย่ม่านพอได้เห็นหยางเฉิน ให้รู้สึกดีใจอย่างมาก

กับเย่ม่านแล้ว หยางเฉินยังรุ้สึกไม่สบายใจอยู่ เพราะเหตุเนื่องมาจากตัวเขา นำพาซึ่งความยุ่งยากแก่ตระกูลเย่ไม่น้อย

“ตระกูลเย่ไม่เป็นไรก็ดีละ”

หยางเฉินเอ่ยปากพูด แล้วเปลี่ยนสีหน้าจริงจังว่า “ผมอาจจะยังไม่สามารถให้เสี่ยวซีมาพบกับท่านได้ ผมขอเวลาอีกสักหน่อย รอให้ผมจัดการเรื่องรอบตัวผมให้เรียบร้อย แล้วจะพาเธอมาพบกับท่านแน่นอน”

ได้ยินดังนั้น นัยน์ตาเย่ม่านเริ่มแดง เธอเพิ่งได้รับการยอมรับชึ่งกันและกันกับฉินซีได้ไม่นาน สองแม่ลูกกว่าจะอยู่กันอย่างอบอุ่นได้ คิดไม่ถึงเลย ไม่ทันรัย ทั้งคู่ก็ต้องจากกันอีก

แน่นอน หล่อนเข้าใจสถานกาณ์ปัจจุบันของหยางเฉินดี ถ้าฉินซีไม่ได้อยู่ข้างตัว เขาก็จะสามารถลงมือจัดการกับเรื่องราวต่าง ๆ ได้เต็มที่

“ฉันเชื่อในตัวเจ้านะ เจ้าจะต้องสามารถจัดการกับเรื่องราวในมือได้อย่างราบรื่น！”ความเข้าใจของเย่ม่านกับลูกเขยคนนี้ มีเต็มร้อยในความมั่นใจ

ในเวลาเดียวกันนั้น ที่บ้านตระกูลอวี๋เหวิน

มีผู้เฒ่าในชุดขาวร่างหนึ่ง ปรากฏขึ้นในบัดดล

“เจ้าเป็นใครกัน！”

พอได้เห็นผู้เฒ่านั้น อวี๋เหวินเกาหยางสีหน้าเครียดลง

จากผู้เฒ่าคนนี้ เขาได้สัมผัสถึงพลังกดดันที่ใหญ่มาก

“หลงจิ้น ในตระกูลราชวงศ์หลง！”

หลงจิ้นในสีหน้าที่เรียบสงบ ถามไปว่า “แกก็คือผู้นำตระกูลอวี๋เหวิน อวี๋เหวินเกาหยาง พ่อเลี้ยงของหยางเฉิน ใช่ไหม？”

ตอนนี้ได้รู้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามมาจากตระกูลราชวงศ์หลง ความตระหนักถึงอันตรายของอวี๋เหวินเกาหยาง เข้าสู่ขั้นสูงสุดในระดับหนึ่ง

เขาย่อมรู้ดีอยู่ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างหยางเฉินกับราชวงศ์ตระกูลหลง เลวร้ายขนาดไหน

“แกคิดจะทำอะไร？”

อวี๋เหวินเกาหยางจู่ ๆ ก็เกิดรู้สึกเครียดขึ้นมา

ในใจอวี๋เหวินเกาหยางเตรียมพร้อมในการระวังภัยเต็มที่ จากตัวของหลงจิ้น เขารู้สึกอึดอัดแทบจะขาดใจ ฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนภูเขาลูกใหญ่ อัดทับตัวเขาจนหายใจไม่ออก

คนในตระกูลอวี๋เหวินอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าตึงเครียด

“ท่านมาที่ตระกูลอวี๋เหวินของเรา มีธุระอะไรหรือ？”

อวี๋เหวินเกาหยางถามย้ำไปอีกครั้ง น้ำเสียงคงเต็มไปด้วยความกังวล