ตอนที่ 1324
บทที่ 1325 จลาจลในราชวงศ์หลง
October 21, 2026
หลงเสียงกับหลงเทียนหยู่สองพ่อลูกตื่นตกใจจนงง พวกเขาเดิมยังห่วงในเรื่องที่หลงจิ้นไปเยี่ยนตู จะลงมือสังหารคนรอบข้างหยางเฉิน คิดไม่ถึงว่าหลงจิ้นกลับยืนเลือกอยู่ตรงข้ามกับกษัตริย์หลง อีกยังจะให้หลงเสียงรับสืบทอดบัลลังก์
ความโกรธในแววตากษัตริย์หลงยิ่งทวีความรุนแรง สายตาที่มองไปที่หลงจิ้น เหมือนมองศพ
“ในเมื่อแกจะรนหาที่ตาย งั้นข้าก็จะให้เจ้าได้สมปรารถนา！”
กษัตริย์หลงพูดเน้นทีละคำ
ตามหลังจากที่เขาพูดจบ ผู้แข็งแกร่งสี่นายที่ล้อมหลงจิ้นอยู่ ครุกรุ่นการทำศึกขึ้นมารอบตัว
ศึกใหญ่ รอการจุดชนวน！
“เสด็จพ่อ ขอได้โปรดกรุณา！”
หลงเสียงร้องตะโกนทัก คุกเข่าลงแทบเท้ากษัตริย์หลง พูดด้วยสีหน้าร้อนรน “คุณท่านจิ้นไม่ได้คิดจะล่วงเกินท่าน แต่ห่วงเรื่องหยางจิ้นจะมาทำลายล้างราชวงศ์หลง”
“คุณท่านจิ้นเป็นกำลังหลักของราชวงศ์ เคยมีวีรกรรมในการสร้างราชวงศ์ ขอเสด็จพ่อได้โปรดระงับความกริ้วโกรธ ละเว้นโทษให้คุณท่านจิ้นด้วย！”
หลงเทียนหยู่ก็รีบคุกเข่าลงแทบเท้ากษัตริย์จิ้น ร้องวอนขอไม่หยุด “เสด็จปู่ โปรดระงับกวามโกรธด้วย！”
“เสด็จพ่อ ท่านอย่าได้ไปเชื่อคำพูดไอ้พวกนี้ที่พยายามวอนขอให้ท่านปล่อยหลงจิ้นเชียว ข้อเท็จจริงเห็นชัดอยู่แล้วว่า หลงจิ้นแอบสวามิภักดิ์หลงเสียงแล้ว วันนี้จึงได้มาบังคับให้ท่านสละราชบัลลังก์”
ขณะนั้นเอง ข้างหลังกษัตริย์หลง เงาร่างชายหนุ่มวัยกลางคนเดินขึ้นหน้ามา ชิงพูดขึ้นมา “หม่อมฉันอยากบอกนะ อย่าว่าแต่หลงจิ้น เป็นไปได้ว่าแม้หลงเสียงและหลงเทียนหยู่ ต่างก็ไปสวามิภักดิ์กับหยางเฉินแล้ว”
หลงเสียงระเบิดโทสะขึ้นมาในฉับพลัน ตวาดใส่ไปว่า “หลงหนิง เจ้าอย่าพูดพล่อยไร้สาระไป！”
หลงหนิงเป็นโอรสองค์ที่สี่ของกษัตริย์หลง หลังจากหลงเคอตายแล้ว ผู้ที่มีคุณสมบัติสืบทอดบัลลังก์ราชวงศ์ตระกูลหลงก็คือหลงเสียง ให้ต่อไป ก็คือหลงหนิง
เวลานี้ เพียงถ้าได้ขจัดหลงเสียงทิ้ง หลงหนิงก็จะได้เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์สืบไป
หลงหนิงหัวเราะหนาวเยือก “พี่รอง ข้าไม่ได้พูดอะไรพล่อย ๆ ไร้สาระนะ ก็ดูนะ เสด็จพ่อต้องการจัดการเก็บคนรอบข้างของหยางเฉิน พี่กับหลงเทียนหยู่ทำไมยืนกรานขัดขวาง？”
“มาตอนนี้ แม้กระทั่งหลงจิ้น ก็ยังประกาศขอให้เสด็จพ่อสละราชบัลลังก์ หวังยกบัลลังก์ให้เจ้า นี่ไม่ใช่เพราะพวกเจ้าไปสวามิภักดิ์กับหยางเฉินกันแล้วหรือ？”
สีหน้ากษัตริย์หลงยิ่งดูยิ่งดูไม่ได้ เขาไม่เพียงนิสัยโหดเหี้ยม ความขี้ระแวงยิ่งมีหนัก
เดิมยังไม่ได้คิดมาถึงขั้นนี้ มาตอนนี้มีหลงหนิงมาพูดตอกย้ำเข้า เขาจึงนึกขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน ในเรื่องที่พวกหลงเสียงไปสวามิภักดิ์กับหยางเฉินแล้ว มีความเป็นไปได้สูงมาก
“หลงหนิง........”
หลงเสียงกำลังคิดจะโต้กลับ ก็ถูกกษัตริย์หลงตวาดใส่ “หุบปาก！”
“ถ้าพวกแกยังขืนกล้าพูดเรื่องพล่อย ๆ อีก ข้าจะให้เจ้าทั้งสองพ่อลูกรับโทษเดียวกันกับหลงจิ้น ตายสถานเดียว！”
พูดจบคำนี้ หลงเสียงกับหลงเทียนหยู่หน้าซีดเป็นขี้เถ้า
ไม่ต้องสงสัย กษัตริย์หลงตั้งใจฆ่าหลงจิ้นอย่างแน่ชัดแล้ว
นัยน์ตาหลงจิ้นพบแต่ความสิ้นหวัง แววตาที่สงบนิ่งตั้งแต่ต้นมา ค่อย ๆ เพิ่มความหนาวเยือกลงไป
“หลงจิ้น เจ้าลักลอบสมคบคิดกับอริราชศัตรูราชวงศ์หลง โทษต้องตาย！”
กษัตริย์หลงตวาดเสียงออกไป ยกมือที่หนาใหญ่ขึ้น ออกคำสั่ง “ฆ่า！”
ติดตามกับเสียงคำสั่งลงมา สี่ผู้แข็งแกร่งที่ล้อมหลงจิ้นอยู่ ใช้พลังเต็มที่ในทันทีนั้น พุ่งลงมือใส่หลงจิ้น
แววตาหลงจิ้นทอประกายจ้าหนาวเยือก “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะต้องลงมือ ก็เพื่อขจัดภัยอันตรายให้กับราชวงศ์ตระกูลหลงละ！ ”
สิ้นเสียงพูด กระแสพลังบูโดกึ่งแดนเหนือมนุษย์ แผ่กระจายออกจากตัวเขา
สี่ผู้แข็งแกร่งแดนเทพที่จู่โจมใส่เขา ความหวาดหวั่นแสดงออกเต็มหน้า พวกเขารู้สึกได้ถึงตัวเองถูกครอบงำด้วยกระแสถูกฆ่าตายอย่างน่ากลัว คิดอยากจะถอยออกจากการต่อสู้ แต่ก็สายไปแล้ว
“ปึง ปึง ปึง ปึง！”
ท่านกลางการตะลึงพรั่นกลัวของบรรดาคนในราชวงศ์หลง สี่ผู้แข็งแกร่งแดนเทพ เหมือนว่าวสายป่านขาด ลอยปลิวออกไปรอบข้าง ในขณะที่ยังไม่ทันได้แตะถูกตัวหลงจิ้นเลย