บทที่ 1387 ความกังวลของโหรวเอ๋อร์

ในตอนที่หลี่จ้งมองไปทางหลี่เจียงสง ในสายตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง พูดเสียงเย็นชาว่า:"แกคิดว่า ผู้แข็งแกร่งบูโดที่อายุน้อยอย่างหยางเฉิน จะเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งง่ายขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?"

หลี่เจียงสงถึงเข้าใจทันที ในจิ่วโจว ตระกูลบู๊โบราณที่ซ่อนจากโลกภายนอกเหล่านั้น ไม่นับว่าเป็นราชวงศ์ทั้งสี่ที่แข็งแกร่งที่สุด

แม้ว่าผู้แข็งแกร่งที่มีแดนเหนือมนุษย์ อย่างน้อยก็เป็นผู้แข็งแกร่งคนรุ่นก่อนที่ฝึกฝนมาหกสิบเจ็ดสิบปีแล้ว ส่วนในรุ่นหลังนั้น ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่า ภายในสามสิบปี บูโดจะสามารถไปถึงแดนเหนือมนุษย์

ยิ่งกว่านั้น หยางเฉินก็ยังเป็นแค่แดนเหนือมนุษย์ขั้นสอง กลับเป็นบูโดอัจฉริยะที่มีความแข็งแกร่งเปรียบเทียบได้กับแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้า

"ผู้แข็งแกร่งคนใดที่สามารถกลายเป็นแดนเหนือมนุษย์ได้นั้น ต้องมีสายเลือดที่แข็งแรงมาก คนธรรมดาอยากก้าวเข้าสู่แดนเหนือมนุษย์ นั้นยากมากๆ แม้แต่ในราชวงศ์ทั้งสี่แห่งจิ่วโจว ผู้แข็งแกร่งที่มีคุณสมบัติที่จะก้าวเข้าสู่แดนเหนือมนุษย์ ก็มีไม่กี่คน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชายหนุ่มที่อายุไม่ถึงสามสิบปี"

หลี่จ้งพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม:"ชาติกำเนิดของหยางเฉิน คาดว่าจะธรรมดาเลยสักนิด แต่สิ่งที่แน่นอนได้คือ สายเลือดของหยางเฉินจะต้องเป็นสายเลือดของตระกูลบู๊โบราณแน่ๆ และยังเป็นตระกูลบู๊โบราณที่มีการสืบทอดพลังมหาศาลแบบนั้น"

เมื่อได้ยินสิ่งที่หลี่จ้งพูด ดวงตาของหลี่เจียงสงก็เบิกกว้าง ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความตกใจ:"พ่อ สิ่งที่ผมไม่เข้าใจก็คือ ในเมื่อหยางเฉินมีภูมิหลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ทำไมเขาถึงมีวัยเด็กที่น่าสังเวชเช่นนี้ล่ะ?"

"จากการสืบสวนของฉัน หยางเฉินเติบโตขึ้นมาในตระกูลอวี๋เหวิน ซึ่งเป็นหนึ่งในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูจริงๆ และก่อนที่เขาจบมหาวิทยาลัย ยังเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่มีการฝึกฝนวิถีบู๊"

"ตอนนี้นับๆดูแล้ว ก็แค่เวลาหกปีสั้นๆ เขาจะเติบโตจากคนธรรมดาไปสู่ผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ในตอนนี้ได้อย่างไร?"

"แม้ว่าในร่างกายของเขาจะมีสายเลือดของตระกูลบู๊โบราณ ก็ไม่มีทางที่จะมีความสำเร็จของบูโดในช่วงเวลาสั้น ๆ ใช่ไหม?"

หลี่จ้งเหลือบมองหลี่เจียงสงนิ่งๆ แล้วพูดว่า:"ฉันบอกแกได้แค่ว่า ขนาดของโลกนั้น อยู่ไกลเกินจินตนาการของแก ในสายตาของแก ฉันมีพลังของแดนเหนือมนุษย์ขั้นสี่ มันเป็นชีวิตที่มีแข็งแกร่งมากแล้ว แต่สิ่งที่ฉันบอกแกได้ก็คือ ในตระกูลบู๊โบราณ ผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นสี่นั้นมีอยู่มากมาย"

"แม้แต่ในสองราชวงศ์โบราณ ก็มีผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นสี่อยู่ไม่น้อย ถึงจะเป็นฉัน ก็แค่กบในกะลา"

หัวใจของหลี่เจียงสงเต็มไปด้วยความตกตะลึง ด้วยสถานะตัวตนของเขา รู้หลายสิ่งหลายอย่างมากจริง แต่วันนี้หลังจากฟังคำพูดของหลี่จ้งแล้ว เขาจึงตระหนักได้ว่า สิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับการฝึกฝนบูโดนั้น แค่ผิวเผินจริงๆ

"แค่ความสัมพันธ์ระหว่างซ่านกวนโหรวกับหยางเฉิน ตราบใดที่หยางเฉินยังมีชีวิตอยู่ ทั้งชีวิตนี้เราอย่าแม้แต่จะคิดที่จะอยากได้ราชบัลลังก์ของราชวงศ์ซ่านกวนเลย"

หลี่จ้งพูดต่อ:"แน่นอน เรื่องที่อยากได้ราชบัลลังก์ ต่อไปก็อย่าไปคิดเลย สำหรับหลี่ซื่อกรุ๊ปแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการผูกมิตรกับหยางเฉิน หลังจากที่ตัวตนที่แท้จริงของหยางเฉินถูกเปิดเผยในอนาคต ถ้าหลี่ซื่อกรุ๊ปสามารถผูกมิตรกับเขาได้ แค่ความสัมพันธ์นี้ แม้ว่าหลี่ซื่อกรุ๊ปจะไม่สามารถกลายเป็นราชวงศ์ได้ แต่สถานะในจิ่วโจว ก็อาจจะไม่ด้อยกว่าราชวงศ์"

"พ่อไม่ต้องเป็นห่วง ผมรู้ว่าต้องทำยังไงแล้ว"หลี่เจียงสงรีบพูดขึ้น

หลี่จ้งเยาะเย้ย:"แค่แก ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าหาหยางเฉิน เขาบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? จะให้ฉันยอมจำนนต่อเขา อนาคตฉันจะต้องติดตามเขาไป ฉันหวังว่าเขาจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง!"

พูดจบ ทันใดนั้นหลี่จ้งก็ออกมาจากที่ซ่อนในห้องลับ หยิบขวดหยกออกมา แล้วยื่นให้หลี่เจียงสงอย่างระมัดระวัง ในดวงตาของเขา ยังมีความเสียดายอยู่บ้าง

"เอายารักษานี้ไปให้หยางเฉิน มันจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่ออาการบาดเจ็บของเขา"หลี่จ้งกล่าว

ใบหน้าของหลี่เจียงสงเต็มไปด้วยความตกตะลึง และพูดอย่างเหลือเชื่อ:"พ่อ นี่คือสมบัติที่กว่าพ่อจะได้มา ก็เกือบตายในหลุมฝังศพนั้น แล้วจะให้กับหยางเฉิน?"

หลี่จ้งเหลือบมองหลี่เจียงสงนิ่งๆ:"อย่ามองโลกแคบขนาดนั้นสิ แม้ว่ายารักษานี้จะมีค่า แต่ถ้ามอบให้หยางเฉิน ก็จะมีโอกาสมากที่จะได้รับมิตรภาพของหยางเฉิน คุณค่าของหยางเฉินนั้น ห่างไกลกับคุณค่าของยารักษาเม็ดเดียว"

คนอื่นอาจจะไม่ทราบคุณค่าของยารักษาในขวดหยกนี้ แต่หลี่เจียงสงกลับรู้ดีมาก

ตอนนั้นหลี่จ้งรอดปากเหยี่ยวปากกา ถึงได้สมบัติบางส่วนจากสุสานโบราณนั้น และยารักษานี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ตามบันทึกในสุสาน ยารักษานี้มีผลในการชุบชีวิต และเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์

หลายปีที่ผ่านมา หลี่จ้งเองก็กินยารักษาเม็ดนี้ไม่ลง แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะเอาออกมาให้คนอื่น