บทที่ 1412 ป้ายสัญลักษณ์ผู้นำตระกูล

ต่อจากนั้น หยางเฉินได้พูดบางอย่างกับลั่วปิง แล้วออกจากเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หนึ่งในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู ตระกูลอวี๋เหวิน

“หยางเฉิน!”

ทันทีที่หยางเฉินลงจากรถ เสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้นจากข้างหลังเขา

มันคืออวี๋เหวินปิง แต่ในเวลานี้ เมื่อเขามองไปที่หยางเฉิน เขาไม่ได้ปกปิดถึงความเกลียดชังของเขาที่มีต่อหยางเฉิน

หยางเฉินขมวดคิ้วและมองอวี๋เหวินปิงอย่างเย็นชา "มีธุระอะไร?"

"หึ!"

สิ่งที่ทำให้หยางเฉินประหลาดใจ คืออวี๋เหวินปิงเพียงแค่ส่งเสียงเย็นชา จากนั้นหันหลังและจากไป

ถ้ามันเป็นเมื่อก่อน คงจะพูดคำขู่สองสามคำเมื่อเห็นหยางเฉิน

เกี่ยวกับปฏิกิริยาของอวี๋เหวินปิง หยางเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเท่านั้น

ในไม่ช้า เขาก็มาที่บ้านของอวี๋เหวินเกาหยาง

"พ่อ!"

หยางเฉินตะโกนเรียกก่อน

ก่อนออกจากเยี่ยนตูในครั้งก่อน หยางเฉินเคยตามหาอวี๋เหวินเกาหยาง และได้เรียกอวี๋เหวินเกาหยางว่าพ่อ

แม้ว่าอวี๋เหวินเกาหยางจะเป็นเพียงพ่อบุญธรรม แต่ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็มีบุญคุณต่อหยางเฉิน และเป็นเรื่องปกติที่จะเรียกอวี๋เหวินเกาหยางว่าพ่อ

“แกกลับมาแล้ว รีบมานั่งลงเร็ว!”

อวี๋เหวินเกาหยางซึ่งเดิมกำลังรดน้ำดอกไม้ ได้ยินหยางเฉินเรียกเขาว่าพ่อ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

หยางเฉินพยักหน้า มองไปที่อวี๋เหวินเกาหยางซึ่งผมข้างหูกลายเป็นสีขาวแล้ว หัวใจของเขาซับซ้อนเล็กน้อย

“ตระกูลอวี๋เหวินเป็นไงบ้าง?”

หลังจากที่หยางเฉินนั่งลง เขาก็ถาม

ดูเหมือนอวี๋เหวินเกาหยางจะอารมณ์ดี และพูดด้วยเสียงหัวเราะใหญ่ว่า "ตระกูลอวี๋เหวินในตอนนี้ ได้รับการพัฒนาถึงจุดสูงสุดแล้ว ภายใต้การคุ้มครองของแก ตระกูลอวี๋เหวินได้กลายเป็นตระกูลอันดับหนึ่ง "

ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างหยางเฉินและอวี๋เหวินเกาหยาง แม้แต่กองกำลังระดับสูงที่มายังเยี่ยนตูจากที่อื่น ก็ยังไม่กล้าทำอะไรกับตระกูลอวี๋เหวิน

แน่นอนว่า ยังมีอีกเหตุผลที่สำคัญมาก สำหรับตระกูลเหล่านั้นที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของจิ่วโจว ตระกูลอวี๋เหวินเป็นตระกูลขนาดเล็กมาก และไม่คุ้มที่พวกเขาจะไปรุกรานหยางเฉินเพราะต้องการผลประโยชน์ของตระกูลอวี๋เหวิน

“หลังจากนั้นไม่นาน ตระกูลอวี๋เหวินจะกลายเป็นตระกูลที่ร่ำรวยอันดับหนึ่งในเยี่ยนตุ”หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

อวี๋เหวินเกาหยางตกตะลึงครู่หนึ่ง และตอบสนองอย่างรวดเร็ว การแสดงออกของเขาเคร่งขรึมอย่างมาก เขามองไปที่หยางเฉินและถามว่า "แกกำลังทำอะไรบางอย่างใช่ไหม?"

หยางเฉินไม่ได้ปิดบัง เขาพยักหน้า “อีกสองวัน มันจะเป็นวันเกิดครบรอบ 100 ปีของอดีตฝ่าบาทของราชวงศ์เย่ ซึ่งจะจัดขึ้นที่เยี่ยนตู ได้เวลาต่อสู้กับราชวงศ์เย่แบบตัวต่อตัวแล้ว"

มีเพียงสองวันสุดท้ายก่อนงานเลี้ยงวันเกิดของเย่หลิน ราชวงศ์เย่จะจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้กับเย่หลินในเยี่ยนตู กองกำลังชั้นนำของทั้งจิ่วโจวรู้ และแน่นอนว่าอวี๋เหวินเกาหยางก็รู้เรื่องนี้

หลังจากได้ยินคำพูดของหยางเฉิน ในใจของอวี๋เหวินเกาหยางก็เต็มไปด้วยความกังวล และเขาก็เข้าใจด้วยว่าในเมื่อหยางเฉินตัดสินใจที่จะต่อสู้กับราชวงศ์เย่ ก็จะต้องตัดสินผู้ชนะอย่างแน่นอน

เขาก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อม แต่พูดอย่างจริงจังว่า "ผมรู้ว่าผมไม่สามารถเกลี้ยกล่อมแกได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ตราบใดที่คนยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังมีความหวัง และแกต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้นะ!"

เมื่อรู้สึกถึงความเป็นห่วงของอวี๋เหวินเกาหยางที่มีต่อเขา หัวใจของหยางเฉินก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น

เขาเข้าใจผิดอวี๋เหวินเกาหยางมาหลายปีแล้ว แต่ตอนนี้ เมื่อความเข้าใจผิดได้รับการเข้าใจกันแล้ว หยางเฉินก็แคร์อวี๋เหวินเกาหยางเป็นอย่างมากในใจของเขา