บทที่ 1419 มาหาผมมีธุระอะไร

เช้าตรู่ หยางเฉินได้รับโทรศัพท์จากหลงจิ้น

“คุณหยาง เมื่อกี้ต้วนหวงติดต่อผมมาแล้ว บอกว่าเขารู้สึกขอบคุณในคำเตือนของคุณหยางมาก” หลงจิ้นกล่าว

“เอ๊ะ?”

หยางเฉินแปลกใจเล็กน้อย เขารู้ว่าที่ต้วนหวงพูดกับหลงจิ้นแบบนี้หมายถึงอะไร

“นอกจากนี้ ต้วนหวงยังบอกด้วยว่า เมื่อก่อนเคยมีเรื่องขัดแย้งกับท่าน หวังว่าท่านจะไม่ถือโทษโกรธเคืองคนต่ำต้อยกว่า เขาจะมาเยี่ยมท่านอีกครั้งเมื่อทุกอย่างในเมืองเยี่ยนตูเรียบร้อย”

“ที่ต้วนหวงพูดทั้งหมด ล้วนเป็นความเคารพต่อท่าน” หลงจิ้นกล่าว

แต่หยางเฉินกลับยิ้มอ่อน ความเย็นชาปรากฏขึ้นในส่วนลึกของนัยน์ตา “ต้วนหวงไม่ได้เคารพผม แต่เตรียมพร้อมสำหรับทั้งสองฝ่าย”

เมื่อหลงจิ้นได้ยินสิ่งที่หยางเฉินพูด หลงจิ้นซึ่งเดิมทีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็เข้าใจในทันใด

“ผมเข้าใจแล้ว ถ้าต้วนหวงอยากมาเยี่ยมคุณจริงๆ เขาจะไม่รอจนกว่างานฉลองวันเกิดจะสิ้นสุด แต่จะมาหาคุณในตอนนี้เลย แต่หากเขามาเยี่ยมคุณตอนนี้ ข่าวจะแพร่กระจายไปถึงราชวงศ์เย่อย่างแน่นอน” หลงจิ้นกล่าว

หยางเฉินกล่าวว่า “ถึงได้บอกว่าต้วนหวงทรงเฉลียวฉลาดมาก ถ้าผมกดดันราชวงศ์เย่ เขาจะมาเยี่ยมผมด้วยตัวเอง แต่ถ้าผมถูกราชวงศ์เย่กดดัน เขาจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผมเลย และจะรอดพ้นจากความโกรธของราชวงศ์เย่”

“แต่การคิดคำนวณของเขาไปผิดทาง”

สีหน้าเย็นชาของหยางเฉินปรากฏขึ้น

เขาไม่ชอบเล่นกับคนฉลาด แต่ต้วนหวงชอบทำแบบนี้ เนื่องจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับ หวูหยา หยางเฉินนึกว่าเพราะเรื่องของต้วนหวูหยา จึงมีความขัดแย้งกับราชวงศ์ต้วน สิ่งที่ต้วนหวงทำในครั้งนี้ ทำให้หยางเฉินผิดหวังมาก

“ช่างเหมือนหญ้าริมกำแพงโอนเอนไปมาตามลมอะไรอย่างนี้” หลงจิ้นพูดอย่างเย็นชา

หยางเฉินยกมือขึ้นดูเวลา หรี่ตาลงพลางกล่าวว่า “ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง งานฉลองวันเกิดของเย่หลินก็กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว”

หลังจากวางสาย หยางเฉินก็ยืนอยู่หน้าหน้าต่างของฝรั่งเศสบานใหญ่ ประกายเยือกเย็นแวววับอยู่ในดวงตา

วันนี้เป็นวันที่ความบาดหมางระหว่างเขากับราชวงศ์เย่สงบลง หลังจากเรื่องทุกอย่างสิ้นสุดแล้ว ในที่สุดก็สามารถพาครอบครัวกลับมาได้แล้ว

เมื่อมองดูรูปถ่ายครอบครัวบนโต๊ะข้างเตียง ความเคร่งเครียดในดวงตาของหยางเฉินก็หายไป กลายเป็นความคิดถึงและอ่อนโยน เขาพึมพำว่า “เสี่ยวซี เสี้ยวเสี้ยว รอผมนะ!”

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงดังสนั่นของเครื่องยนต์มาจากด้านนอกอย่างกะทันหัน

ความอ่อนโยนบนใบหน้าของหยางเฉินหายไป ความเยือกเย็นปรากฏขึ้นมาแทน

ยอดเมฆาเป็นอาณาเขตส่วนตัวของเขา หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ใครๆ ก็ห้ามเข้าไป แต่ตอนนี้กลับมีรถแปลกหน้าขับเข้ามาโดยตรง

ที่สำคัญคือ หลายคนที่เดินลงจากรถล้วนเป็นคนแปลกหน้า

เมื่อหยางเฉินเดินมาถึงล็อบบี้ชั้นหนึ่ง กลุ่มคนสามคนได้เข้ามาในล็อบบี้แล้ว

ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้านั่งอยู่บนโซฟาในล็อบบี้ ตามด้วยชายชราสองคนในชุดสามัญชนโบราณ

ลมปราณบูโดระดับแดนเหนือมนุษย์ถูกปล่อยออกมาจากร่างกายของชายชราทั้งสองจางๆ

ชายวัยกลางคนดูราวกับอายุประมาณสี่สิบห้าปี แต่ที่ทำให้หยางเฉินประหลาดใจ ร่างกายของชายวัยกลางคนมีลมปราณบูโดระดับแดนเหนือมนุษย์อยู่ด้วย

ทั่วทั้งจิ่วโจว ผู้แข็งแกร่งที่สามารถทะลวงสู่แดนเหนือมนุษย์ในวัย 45 ปี เพิ่งเห็นหยางเฉินเป็นคนแรก

ประเด็นสำคัญคือมีผู้แข็งแกร่งระดับแดนเหนือมนุษย์สองคนติดตามอยู่ด้วย จะเห็นได้จากตรงนี้ว่า ที่มีของเขานั้นยิ่งใหญ่มาก

ขณะที่หยางเฉินกำลังมองพิจารณาชายวัยกลางคน ชายวัยกลางคนก็มองมาที่หยางเฉินเขาเช่นกัน

ในสายตาของชายวัยกลางคน หยางเฉินยังเด็กมาก เหนือไปจากความคาดหมายของเขา สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากที่สุดคือ เขาสัมผัสได้ถึงลมปราณบูโดของแดนเหนือมนุษย์จากเขา

ด้วยสถานะและตำแหน่งของ เขาเข้าสู่ระดับแดนเหนือมนุษย์ได้ในวัยเพียง 45 ปี เป็นผู้แข็งแกร่งที่มีพรสวรรค์ด้านบูโด สามารถ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับหยางเฉินแล้ว พรสวรรค์ด้านบูโดของเขานั้นยังอ่อนแอ

“คุณคือหยางเฉินใช่ไหม?”

จู่ๆ ชายวัยกลางคนก็ถามขึ้น

นี่คือบ้านของหยางเฉิน แต่ชายวัยกลางคนกลับทำท่าเหมือนเขาเป็นเจ้าของ

หยางเฉินขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชา “คุณเป็นใคร?”

หยางเฉินไม่พอใจอย่างมากที่กล้ามาทำจองหองในดินแดนของตัวเอง