บทที่ 1437 บูโดของกษัตริย์เย่ถูกทำลาย

ไม่เพียงกษัตริย์เย่ที่ตกใจเท่านั้น เย่หลินก็ตกใจเช่นกัน เขารู้ว่าหยางเฉินนั้นแข็งแกร่งมาก แต่เขาคิดว่าหยางเฉินที่อยู่ในแดนเหนือมนุษย์ขั้นสอง ถึงแม้เขาจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็สามารถระเบิดพลังความแข็งแกร่งเทียบเท่าแดนเหนือมนุษย์ขั้นสาม และอย่างมากที่สุดก็สามารถระเบิดพลังเทียบเท่าแดนเหนือมนุษย์ขั้นสี่

แต่ตอนนี้ จากพลังฝ่ามือของหยางเฉิน เขารู้สึกถึงพลังความแข็งแกร่งที่เกินกว่าแดนเหนือมนุษย์ขั้นสี่ และมีเพียงผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้าเท่านั้นที่มีพลังเช่นนี้

“นี่.......นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?”

เย่หลินกำลังจะเป็นบ้า พลังของหยางเฉินเกินความคาดหมายของเขาอย่างสมบูรณ์

เขาเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้า และหยุดนิ่งอยู่ในแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้าเป็นเวลาสิบกว่าปีแล้ว ซึ่งเป็นแดนที่เขาเวลาการฝึกฝนยาวนานที่สุด นับตั้งแต่บูโดของเขาเข้าสู่แดนเหนือมนุษย์

กล่าวได้ว่าเขาอยู่ห่างจากแดนเหนือมนุษย์ขั้นหกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น และบางทีวินาทีถัดมาเขาอาจจะทะลวง

แต่มันไม่มีสิ่งที่เรียกว่ากึ่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นหก หากมีเขาเชื่อว่าตนเองเป็นผู้แข็งแกร่งกึ่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นหกแล้ว

เย่หลินที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ตอนนี้เขาถูกผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นสองโจมตี และรู้สึกถึงภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่

“แดนเหนือมนุษย์ขั้นห้า?”

หลังจากโจมตีเย่หลินแล้ว ทำให้หยางเฉินรู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเย่หลิน แล้วความเหยียดหยามก็ประกายขึ้นในแววตาของเขา

“ฮึ่ม! แดนเหนือมนุษย์ขั้นห้าอย่างผม นั้นไม่ใช่แดนเหนือมนุษย์ขั้นสองอย่างคุณจะมีคุณสมบัติมาทำให้ผมสั่นคลอนได้” เย่หลินพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา

ทันใดนั้น พลังที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา แน่นอนว่าตอนนี้เขานั้นมีความจริงจังมาก

หยางเฉินไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย ความมุ่งมั่งต่อสู้ปรากฏอยู่ในแววตาของเขา ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เย่หลินและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “คุณสามารถช่วยเขาได้ชั่วคราว แล้วคิดว่าจะสามารถช่วยเขาได้ตลอดชีวิตหรือ?”

“เว้นเสียแต่ทุกครั้งที่ผมโจมตี แล้วคุณได้เปรียบกว่า หรือแม้แต่สามารถกดดันผมได้ มิเช่นนั้น เมื่อผมหาโอกาสที่จะฆ่าเขาได้ ก็จะสามารถจัดการเขาได้อย่างง่ายดาย”

เย่หลินเข้าใจทันที คำว่าเขาที่หยางเฉินกำลังกล่าวถึงก็คือกษัตริย์เย่

คำพูดของหยางเฉิน สร้างความกดดันให้กษัตริย์เย่เป็นอย่างมาก เขาถอยหลังสองสามก้าวตามสัญชาตญาณ เพราะกลัวว่าหยางเฉินจะโจมตีเขา

“อย่าขยับ!”

ทันใดนั้นสีหน้าของเย่หลินเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างมาก เกือบจะเหมือนการตอบสนองแบบอัตโนมัติ แล้วมายืนขวางอยู่ข้างหน้ากษัตริย์เย่

เขารู้อย่างชัดเจนว่าถ้าหยางเฉินมีโอกาส กษัตริย์เย่จะถูกสังหารทันที แม้กระทั่งขณะที่กษัตริย์เย่กำลังหลบเลี่ยง หยางเฉินอาจจะพบโอกาส

หยางเฉินกล่าวด้วยสีหน้าหยอกล้อว่า “คุณคิดจะปกป้องคนไร้ประโยชน์คนนี้ในขณะที่ต่อสู้กับผมหรือ?”

หลังจากกล่าวจบ เขามองไปที่กษัตริย์เย่อีกครั้งและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เมื่อสักครู่คุณคิดจะร่วมมือกับพ่อของคุณฆ่าผมไม่ใช่หรือ? ทำไมตอนนี้คุณถึงได้กลายเป็นภาระของพ่อของคุณล่ะ?”

กษัตริย์เย่รู้สึกโกรธทันที “หยางเฉิน คุณมันรนหาความตาย!”

“คุณต้องได้รับการปกป้องคุ้มครองจากพ่อของคุณจึงจะมีชีวิตอยู่รอด แล้วกล้าดีอย่างไรมาข่มขู่ผม คุณดื่มด่ำกับช่วงเวลาสุดท้ายที่ถูกพ่อปกป้องคุ้มครองเถอะ!”

หลังจากหยางเฉินกล่าวจบ สายตาของเขาเยือกเย็นลงทันที และใช้เทคนิคการหายใจขั้นห้าในคัมภีร์ต้าเต้าเทียนหยานทันที และทันใดนั้นพลังบูโดก็ระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา

ขณะนี้ สำหรับเย่หลินแล้ว หยางเฉินไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นสอง แต่เป็นผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้าอย่างแท้จริง

“ฆ่า!”

หยางเฉินขยับเท้า แล้วหายตัวไปทันที

ถึงแม้ว่าเย่หลินจะกังวลว่ากษัตริย์เย่จะถูกฆ่าตาย แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถเพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่กษัตริย์เย่ได้ มิฉะนั้นแม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่าหยางเฉิน แต่เขาก็จะถูกหยางเฉินฆ่าตาย

เมื่อเขาตายไปแล้ว เขารู้อย่างชัดเจนว่าราชวงศ์เย่จะต้องเผชิญกับภัยพิบัติอย่างไร

“ปัง ๆ ๆ!”

ทั้งสองคนต่อสู้กันทันที และการโจมตีที่น่าสะพรึงนั้น ทำให้ทุกคนรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก

เดิมทีหลงจิ้น กษัตริย์ซ่านกวนและคนอื่น ๆ ที่ต้องการจะช่วยหยางเฉิน แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะเข้าไปแทรกแซง ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงหลบซ่อนตัวอยู่ในระยะไกลเท่านั้น และเฝ้ามองการต่อสู้ระหว่างหยางเฉินและเย่หลิน รวมทั้งการต่อสู้ระหว่างหลิวเหล่าก้วยกับสองพี่น้องตระกูลซ่ง