บทที่ 1448 คุกเข่าลง

หยางเฉินที่กำลังต่อสู้กับหลิวเหล่าก้วย เมื่อได้ยินเสียงของอวี๋เหวินปิงแล้ว สีหนาของเขาเปลี่ยนไปอย่างมากทันที และขณะเดียวกัน ความโกรธที่ไร้ขอบเขตก็ผุดขึ้นจากหัวใจของเขา

เขากำลังจะปล่อยพลังฝ่ามือไปที่หลิวเหล่าก้วย และฝ่ามือนั้นกำลังจะไปถึงศีรษะของหลิวเหล่าก้วย แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินคำพูดของอวี๋เหวินปิง ทำให้เขาจำเป็นต้องหยุดการโจมตี

ฝ่ามือของเขาหยุดกะทันหันขณะที่อยู่ห่างศีรษะของหลิวเหล่าก้วยประมาณหนึ่งเซนติเมตร

ดวงตาของหลิวเหล่าก้วยเบิกกว้าง รูม่านตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และไม่นาน ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสุขหลังจากที่รอดชีวิตจากความตาย

การต่อสู้กับหยางเฉิน ทำให้พลังของเขาลดลงไปเรื่อย ๆ และตอนนี้เขาสามารถระเบิดพลังความแข็งแกร่งของระดับแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้าได้เท่านั้น ในขณะที่หยางเฉินสามารถรักษาสถานะของแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้าได้อย่างเต็มที่

เมื่อสักครู่ถ้าไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของอวี๋เหวินปิง การโจมตีของหยางเฉินนั้น ถึงแม้จะไม่สามารถฆ่าเขาได้ แต่ก็ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

ทุกอย่างเกิดขึ้นชั่วพริบตา และขณะที่หยางเฉินหยุดอย่างกะทันหัน เจตนาฆ่าอย่างบ้าคลั่งประกายอยู่ในดวงตาของหลิวเหล่าก้วย ทันใดนั้นเขาก็ปล่อยพลังหมัดออกไปอย่างรุนแรง

“ปัง!”

เสียงอันสนั่น ทำให้ทุกคนรู้สึกตกใจ ร่างของหยางเฉินกระเด็นออกไปราวกับว่าวที่เชือกขาด

หลังจากกระเด็นออกไปได้ไกลกว่าสิบเมตร หยางเฉินตกลงบนพื้นอย่างแรง พ่นเลือดออกมาเต็มปาก พลังในร่างกายของเขาลดลงทันที

“หยางเฉิน!”

เมื่อเห็นฉากนี้ อวี๋เหวินเกาหยางที่ถูกมัดไว้ คำรามขึ้นมาทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกตำหนิตนเอง

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า……”

อวี๋เหวินปิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หัวเราะจนน้ำตาออกมา และตะโกนด้วยความตื่นเต้น “อวี๋เหวินเกาหยาง คุณเห็นหรือยัง?

“นี่คือทายาทสืบทอดตระกูลที่พ่อต้องการ ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน แล้วยังไงล่ะ? แค่คำพูดของผมประโยคเดียว ก็ทำให้เขาเกือบตายโดยไร้ที่ฝังแล้ว?”

“อวี๋เหวินปิง”

ดวงตาของอวี๋เหวินเกาหยางเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปที่อวี๋เหวินปิงและเสียงคำราม กัดฟันด้วยความแค้นและกล่าวว่า “แกมันเป็นสัตว์เดรัจฉาน! เป็นสัตว์ร้าย!"

“ถ้ารู้แต่แรก พ่อไม่ควรให้กำเนิดสัตว์เดรัจฉานอย่างแก!”

อวี๋เหวินเกาหยางรู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก ถึงแม้อวี๋เหวินปิงจะเป็นลูกชายแท้ ๆ ของเขา และเขาอดทนต่อความผิดพลาดทุกอย่างที่ผ่านมาของอวี๋เหวินปิง

แต่คราวนี้ อวี๋เหวินปิงลักพาตัวเขาเพื่อข่มขู่หยางเฉิน

นี่เป็นการเย้ยหยันอย่างใหญ่หลวง ลูกชายแท้ ๆ ของเขาลักพาตัวเขา เพื่อไปข่มขู่ลูกชายบุญธรรมของเขา

“หุบปากซะ”

อวี๋เหวินปิงคำรามด้วยความโมโห ตอนนี้เขายังคงสะเทือนอารมณ์เป็นอย่างมาก ดวงตาของเขาเป็นสีแดง จ้องไปที่อวี๋เหวินเกาหยางและตะโกนว่า “พ่อมีคุณสมบัติอะไรที่จะมาสั่งสอนผม?”

“ถึงแม้ผมจะเป็นสัตว์ร้าย แต่ก็คือทายาทสัตว์ร้ายของพ่อ นี่คือข้อเท็จจริงที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้!”

“แต่เพื่อคนนอกคนหนึ่งแล้ว พ่อกลับมอบรากฐานที่มีอายุนับร้อยปีของตระกูลอวี๋เหวินให้คนนอก พ่อเคยถือว่าผมเป็นลูกชายหรือไม่?”

“ไม่เลย! ไม่เคยเลย!”

“พ่ออย่าคิดว่าผมไม่รู้ ตอนที่หยางเฉินเพิ่งออกจากกองทัพและกลับมาที่เจียงโจว พ่อให้พ่อบ้านไปตามหาหยางเฉินที่เจียงโจว และต้องการให้เขากลับมาสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูล”

“อวี๋เหวินเกาหยาง บางครั้งผมสงสัยจริง ๆ ว่าผมเป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อ หรือว่าหยางเฉินเป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อ?”