บทที่ 1453 ปลุกสำเร็จ

เมื่อเห็นว่าซ่งจั่วกำลังจะถูกฝ่ามือของหยางเฉินฆ่าตาย ซ่งโหย่วตะโกนออกมาทันที “ไม่!”

เนื่องจากสองพี่น้องนั้นมีความเข้าใจซึ่งกันและกัน และตั้งแต่เกิดมาพวกเขาก็ไม่เคยแยกจากกัน ทั้งสองคนฝึกบูโดและท่องยุทธจักรไปด้วยกัน

เดิมทีพวกเขาคิดว่าชีวิตนี้ไม่มีความหวังที่จะแก้แค้นแล้ว จนกระทั่งพวกเขาได้พบหยางเฉิน และตอนนี้พบว่าหยางเฉินกำลังปลุกสายเลือดคลั่ง ทำให้พวกเขามีความหวังที่จะแก้แค้น

การพบความหวังนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ และมันจะกลายเป็นความสิ้นหวังทันที

หยางเฉินที่มีดวงตาสีแดงเลือดและท่าทางเฉื่อยชา และขณะที่ซ่งโหย่วตะโกนเสียงดัง หยางเฉินหยุดอย่างกะทันหัน ตำแหน่งที่เขาหยุดอยู่ห่างจากศีรษะของซ่งจั่วเพียงนิ้วเดียว

ชั่วขณะหนึ่ง เหมือนว่าโลกหยุดนิ่ง ซ่งจั่วกลั้นหายใจ ความสิ้นหวังบนใบหน้ายังคงอยู่ เขาแค่จ้องไปที่หยางเฉินด้วยความอึ้ง

ซ่งโหย่วหยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน และไม่กล้าเคลื่อนไหว เพราะกลัวว่าปฏิกิริยาของตนเอง จะไปกระตุ้นหยางเฉิน

“ไป!”

ทันใดนั้น หยางเฉินเปล่งเสียงออกมาจากส่วนลึกของลำคอ

สีหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นน่ากลัวขึ้นมา และดูเหมือนว่าดวงตาสีเลือดคู่นั้นจะมีชีวิตชีวาขึ้น

“คุณหยาง นี่คือยาผนึกจิต ซึ่งสามารถเติมพลังจิตวิญญาณของคุณได้อย่างรวดเร็ว”

เสียงคำรามของหยางเฉิน ทำให้ซ่งจั่วได้สติกลับมาทันที และเขากล่าวอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ หยางเฉินไม่ได้รับยาผนึกจิตเม็ดนั้นไว้ และคำรามอีกครั้ง “ไป!”

“พี่ใหญ่ ในเมื่อคุณหยางสามารถพูดออกมาได้ นั่นหมายความว่าเขากำลังจะตื่นแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ!”

ตอนนี้ซ่งโหย่วกล่าวเร่งเร้า เพราะกลัวว่าหยางเฉินอดไม่ได้จนฆ่าซ่งจั่วทันที

เห็นดวงตาสีแดงของหยางเฉิน ทำให้ซ่งจั่วไม่กล้าอยู่ต่อ เขาล้มเลิกความคิดที่จะมอบยาผนึกจิตให้หยางเฉิน และจากไปพร้อมกับซ่งโหย่วทันที

เมื่อไม่มีสองพี่น้องตระกูลซ่งอยู่ที่นี่แล้ว ท่าทางของหยางเฉินก็กลับเข้าสู่สภาวะเฉื่อยชาอีกครั้ง ราวกับว่าเขาสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม ขณะนี้หยางเฉินพยายามระงับเลือดที่เดือดพล่านในร่างกายตนเอง ดูเหมือนว่าความคลุ้มคลั่งที่ควบคุมยากนั้น จะทำลายร่างกายของเขา

ตอนนี้เขาใช้คัมภีร์ต้าเต้าเทียนหยานอย่างบ้าคลั่ง เติมพลังจิตวิญญาณของตนเองอย่างต่อเนื่อง ถึงจะสามารถปราบพลังที่รุนแรงในร่างกายของตนเองได้

สิ่งที่สองพี่น้องตระกูลซ่งไม่รู้คือไม่ใช่เป็นเพราะว่าหยางเฉินใช้พลังจิตวิญญาณในการปลุกมากเกิน จนทำให้เขาตกอยู่ในสภาวะเฉื่อยชา แต่เป็นเพราะว่าเขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อระงับความคลุ้มคลั่งในร่างกาย

เขาได้ยินการสนทนาก่อนหน้านี้ของสองพี่น้องตระกูลซ่งทั้งหมด และรู้ว่าสองพี่น้องตระกูลซ่งจะมอบยาผนึกจิตที่ล้ำค่าให้ตนเอง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รับน้ำใจไมตรี แต่เขามั่นใจว่าสามารถอาศัยพลังของตนเองระงับความคลุ้มคลั่งได้

เมื่อสักครู่ตอนที่ซ่งจั่วเดินเข้ามายาป้อนยาผนึกจิตให้เขา แล้วเขาผ่อนคลายสักครู่ สติสัมปชัญญะของเขาจึงถูกความคลุ้มคลั่งพรากไป ทำให้เขาเกือบจะฆ่าซ่งจั่ว

โชคดีเมื่อก่อนเขาเคยฉีดยาสมบูรณ์แบบเหนือชั้นของดอกเตอร์แบล็ก เขาใช้พลังของตนเองระงับความคลุ้มคลั่งในร่างกายที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

นึกไม่ถึงว่าคราวนี้เขาตกอยู่ในสภาพเช่นนั้นอีกครั้ง

แต่หยางเฉินรู้อย่างชัดเจนว่าสภาวะคลุ้มคลั่งครั้งนี้ แตกต่างจากความรู้สึกตอนที่ดอกเตอร์แบล็กฉีดยาสมบูรณ์แบบเหนือชั้นให้เขาอย่างสิ้นเชิง

ยาสมบูรณ์แบบเหนือชั้น เป็นวัตถุแปลกปลอม ทำให้สติสัมปชัญญะของตนเองค่อย ๆ หมดไป แล้วเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่ง

แต่คราวนี้มันเหมือนเลือดมีการเปลี่ยนแปลง และเขารู้สึกว่าเลือดของตนเองกำลังเดือด

ความรู้สึกแบบนี้สบายใจกว่าความรู้สึกจากผลกระทบของยาสมบูรณ์แบบเหนือชั้น เพียงแต่ความคลุ้มคลั่งที่ขีดสุดเช่นนี้ มันรุนแรงกว่าผลกระทบของยาสมบูรณ์แบบเหนือชั้น

ขณะที่หยางเฉินพยายามระงับความคลุ้มคลั่งในร่างกายตนเอง และพยายามทำลายความคลุ้มคลั่งที่เขาควบคุมอยู่ตลอดเวลา เขายังคงใช้คัมภีร์ต้าเต้าเทียนหยานและใช้เทคนิคการหายใจเพื่อฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณของตนเองโดยเร็วที่สุด เพื่อที่จะสามารถควบคุมความคลุ้มคลั่งได้ดีขึ้น

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ และเมื่อเวลาผ่านไป หยางเฉินรู้สึกว่าความคลุ้มคลั่งในร่างกายเริ่มอ่อนลงเรื่อย ๆ

กระทั่งเขาเริ่มเลิกระงับความคลุ้มคลั่ง