บทที่ 1486 เป็นการทดสอบงั้นเหรอ

ในเวลาเดียวกัน ตระกูลหลี่ในเมืองราชวงศ์ซ่านกวน

หยางเฉินอยู่ในคฤหาสน์คนเดียว เขานั่งขัดสมาธิ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เขากำลังใช้เทคนิคการหายใจชั้นแรกของคัมภีร์ต้าเต้าเทียนหยาน เมื่อก่อนเขาเคยใช้เทคนิคการหายใจชั้นหกมาก่อนแล้ว แต่ตอนนี้ แม้แต่เทคนิคการหายใจชั้นแรกสำหรับเขาแล้วมันก็ยังยาก

ทุกครั้งที่จังหวะการหายใจของเขาค่อยๆ กลายเป็นเทคนิคการหายใจชั้นแรก อวัยวะต่างๆ ภายในตัวเขาจะเจ็บปวดรวดร้าวจนแทบทนไม่ไหว

“ฉันจะไม่มีทางยอมเป็นคนไร้ประโยชน์หรอกนะ! ไม่มีทาง!”

หยางเฉินพูดในใจ ใบหน้าของเขาดูมุ่งมั่น แม้ว่าเขาจะไม่สามารถใช้เทคนิคการหายใจชั้นแรกได้ แต่เขาก็ยังดันทุรังเข้าสู่เทคนิคการหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า

คัมภีร์ต้าเต้าเทียนหยานซับซ้อนมาก เมื่อตอนที่หยางเฉินยังเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ เขาสามารถระเบิดพลังจากแดนเหนือมนุษย์ขั้นสามไปยังแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้าได้ ซึ่งมันแสดงให้เห็นถึงพลังของการปฏิบัตินี้

เพียงแต่ว่า ผู้ที่สามารถใช้วิธีนี้ได้ มีเพียงผู้แข็งแกร่งของแดนเหนือมนุษย์เท่านั้น แต่ในตอนนี้ วิถีบู๊ของหยางเฉินถูกทำลายไปแล้ว ดังนั้น ความแข็งแกร่งทางร่างกายจึงถือได้ว่าเป็นความแข็งแกร่งของแดนเหนือมนุษย์ ส่วนจะใช้ได้หรือไม่นั้น หยางเฉินเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือกแล้ว

แต่โชคดีที่ยังเข้าสู่แดนของเทคนิคการหายใจชั้นแรกครั้งแล้วครั้งเล่าได้ แม้ว่าแต่ละครั้งจะทำได้เพียงห้าถึงหกวินาทีเท่านั้น แต่เพราะห้าหกวินาทีของทุกๆ ครั้ง จึงทำให้อาการบาดเจ็บของหยางเฉินค่อยๆ ทุเลาลง

แม้ว่าผลลัพธ์จะเล็กน้อย แต่มีประสิทธิภาพมากกว่ายารักษาทั่วๆ ไปอย่างมาก ในผลลัพธ์นี้ หยางเฉินประมาณการว่า อาการบาดเจ็บของร่างกายเขาจะสามารถฟื้นตัวได้ภายในหนึ่งสัปดาห์

เพียงแต่ว่า ระดับบู๊ของเขาไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เลย ร่างกายว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ออร่าของวิถีบู๊ และไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาทั่วๆ ไป

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังยืนหยัดอดทน เพราะอาจเป็นอาการบาดเจ็บทางกายที่รุนแรงเกินไป จึงไม่สามารถรวบรวมพลังในตัวได้ หรือหากแผลบนร่างกายหายดีแล้ว บางทีเขาอาจสามารถรวบรวมพลังได้อีกครั้งก็เป็นไปได้

ในขณะนั้นเองก็มีเสียงเท้าเดินดังขึ้น จากนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออก และหลี่เป่าจุ้นก็เดินเข้ามา

หยางเฉินเพิกเฉยและยังคงนั่งขัดสมาธิ แต่สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็หายไปกลายเป็นใบหน้าที่เย็นชาทันที ดูแล้วเหมือนผู้แข็งแกร่งวิถีบู๊กำลังฝึกฝนอยู่

เมื่อเห็นหยางเฉินเป็นเช่นนี้ หลี่เป่าจุ้นรู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อย

ทันใดนั้นเขาก็พูดว่า “คุณหยาง ที่ผมมาหาคุณ เพราะผมมีเรื่องจะบอกคุณหนึ่งเรื่องครับ”

หยางเฉินทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด และยังคงหลับต่อไป

หลี่เป่าจุ้นมองหยางเฉินอย่างเย็นชาสักพักแล้วพูดว่า “เมื่อกี้ผู้หญิงคนหนึ่งพยายามหนีขึ้นเครื่องบินโดยไม่ซื้อตั๋ว ถูกทางสนามบินควบคุมตัวไว้แล้ว ที่บังเอิญไปกว่านั้นคือฉันอยู่ที่นั่นพอดี จึงพบว่า ผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนของคุณหยาง เหมือนจะมีชื่อว่าอ้ายหลินอะไรนี่แหละครับ?”

“ใช่ ผู้หญิงคนนี้แหละ ผมเลยพาเธอกลับมาที่ตระกูลหลี่ แต่น่าเสียดายที่เธอได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย แต่คุณหยางสบายใจได้เลยนะครับ ผมได้จัดหมอเทวดาของตระกูลหลี่มารักษาเธอแล้ว เมื่อเธอหายดีผมจะไปหาเธอด้วยตัวเองแล้วพาเธอออกไปจากเมืองราชวงศ์ซ่านกวน”

ทันทีที่พูดเช่นนี้ ความโมโหในใจของหยางเฉินก็ถึงขีดสุด ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นมา พร้อมจ้องไปที่หลี่เป่าจุ้นด้วยสายตาที่เคร่งขรึม

หลี่เป่าจุ้นตกใจจนถอยหลังไปสองสามก้าว พร้อมกับสีหน้าที่หวาดกลัว

เมื่อกี้ สายตาของหยางเฉินน่ากลัวอย่างมาก ดูเหมือนหลี่เป่าจุ้นจะเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยสีดำของหยางเฉิน

“เธอได้รับบาดเจ็บงั้นเหรอ?” หยางเฉินถามพร้อมกับระงับความโมโห

หลี่เป่าจุ้นรีบพยักหน้าและพูดอย่างรวดเร็วว่า “คุณหยาง อย่าเพิ่งเข้าใจผมผิดนะครับ อาการบาดเจ็บของเธอไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย เป็นเพราะเธอเองที่จะหนีขึ้นเครื่องบินโดยไม่ซื้อตั๋วเลยถูกคนที่สนามบินจับตัวไว้ ทีแรกจะส่งตัวให้กับเจ้าหน้าที่ แต่ผมบังเอิญไปเจอ และรู้ว่าเธอเป็นเพื่อนของคุณ ก็เลยพามาที่ตระกูลหลี่”

หยางเฉินหรี่ตาและพูดว่า “อาการบาดเจ็บของเธอเป็นยังไงบ้าง?”

สีหน้าของหลี่เป่าจุ้นดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ และลังเลว่าจะบอกหรือไม่บอกหยางเฉินดี