บทที่ 1490 ฉันเชื่อในตัวคุณ

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เจียงสง หยางเฉินก็ลืมตาขึ้นทันที

และหลี่เจียงสงที่สบตากับหยางเฉินก็ถึงกับต้องสะดุ้งแล้วก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

หยางเฉินถามขึ้นว่า “คุณแน่ใจใช่ไหมว่ากษัตริย์ซ่านกวนให้คนมาส่งข่าวแบบนี้?”

ในเวลานี้ ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งความรู้สึก ออร่าที่น่าเกรงขามแผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้หลี่เจียงสงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นและได้แต่ตอบด้วยเสียงที่สั่นเท่า “เป็นคำพูดของคนในราชวงศ์ซ่านกวนจริงๆ ครับ ผมแค่เป็นคนส่งข่าว”

“เหอะ!”

หยางเฉินแสยะยิ้มออกมา “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมขอไปพบกษัตริย์ซ่านกวนดูก่อนว่ากษัตริย์ซ่านกวนจะหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ ไหม”

หลังจากนั้น เขาก็ลุกขึ้นเดินไปข้างหน้า กระทั่งก้าวออกจากประตูห้อง แต่ทันใดนั้น เขาหยุดลงแล้วพูดอย่างเย็นชาโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองว่า “เดี๋ยวเพื่อผมฟื้น ช่วยส่งเธอไปที่เมืองเยี่ยนตูที”

“รับทราบครับ!” หลี่เจียงสงรีบตอบทันที

ในขณะนี้ รถโรลส์-รอยซ์คันหนึ่งได้จอดรออยู่ที่ประตูแล้ว ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามันเป็นรถที่ตระกูลหลี่ตั้งใจจะส่งหยางเฉินไปที่ราชวงศ์ซ่านกวน

จากนั้นรถแล่นไปตลอดทาง หยางเฉินก็นั่งอยู่บนที่นั่งอย่างเงียบๆ แม้สองตาของเขาจะหลับลง แต่ในความคิดของเขานั้นกำลังเคลื่อนไหวอย่างดุเดือด

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ กษัตริย์ซ่านกวนยังจะพบเขาอย่างกะทันหันแบบนี้ หยางเฉินรู้สึกว่ามันผิดปกติมาก และหลังจากที่ลองใจเมื่อครู่นี้ เห็นได้ชัดว่าหลี่เจียงสงตื่นเต้นไม่น้อย แต่ไม่รู้ว่าเพราะกลัวเขาหรือกลัวเพราะกำลังโกหกเขาอยู่

แต่เขาเชื่อว่ามีแนวโน้มว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังโกหกเขาอยู่ เพราะในเมื่อกษัตริย์ซ่านกวนตั้งใจจะให้ตระกูลหลี่ปล่อยเขาไปแล้ว คงไม่ออกคำสั่งโดยการเรียกตัวเขาไปพบกษัตริย์ซ่านกวนด้วยน้ำเสียงแบบนี้หรอก

ที่สำคัญตระกูลหลี่ยังไม่รู้ว่าความสามารถในการต่อสู้ของเขาฟื้นตัวแล้วหรือไม่ และถ้าหากตระกูลหลี่รู้ความจริง เกรงว่าคงลงมือกับเขาไปนานแล้ว

ในเมื่อตระกูลหลี่ไม่กล้าแตะต้องเขาในขณะที่ยังไม่รู้ความจริง ราชวงศ์ซ่านกวนก็คงไม่ต่างอะไรกันแน่นอน

รถยังคงแล่นไปตลอดทาง ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น รถก็ค่อยๆ ขับเข้าไปจอดลงตรงหน้าประตูคฤหาสน์ราชวงศ์ซ่านกวน

“คุณหยางครับ เรามาถึงคฤหาสน์ราชวงศ์ซ่านกวนแล้วครับ แต่รถของเขาเข้าไปไม่ได้ คงต้องรบกวนคุณเดินเข้าไปแล้วนะครับ” หลี่เจียงสงพูดอย่างระมัดระวัง

หยางเฉินเหลือบมองไปที่หลี่เจียงสงแล้วย้ำว่า “จำที่ผมบอกด้วยนะ หลังจากอ้ายหลินตื่นแล้วส่งเธอกลับไปที่เมืองเยี่ยนตู”

“รับทราบครับคุณหยาง!” หลี่เจียงสงขานตอบทันที

จากนั้นหยางเฉินก็ลงจากรถและเดินเข้าไปในคฤหาสน์ราชวงศ์ซ่านกวน

อันที่จริง เขาสามารถพาอ้ายหลินมาที่ราชวงศ์ซ่านกวนด้วย เพียงแต่ว่าความสามารถในการต่อสู้ของเขายังไม่ฟื้นตัว และเขาไม่รู้ว่าการมาราชวงศ์ซ่านกวนในครั้งนี้มันจะมีอันตรายหรือไม่ ดังนั้นจึงไม่อยากตกอยู่ในภัยอันตรายเหมือนกับอยู่ในบ้านตระกูลหลี่อีก

“คุณหยางคะ ตระกูลหลี่ปล่อยคุณออกมาแล้วเหรอ?”

ในขณะนั้นเอง ซ่านกวนโหรวก็เดินออกมาอย่างกะทันหัน และเมื่อเห็นหยางเฉิน เธอก็รีบพูดอย่างประหลาดใจ

เมื่อเห็นความประหลาดใจของซ่านกวนโหรว หยางเฉินก็พยักหน้าเบาๆ แล้วยิ้มพูดกับเธอ “ตระกูลหลี่บอกว่ากษัตริย์ซ่านกวนต้องการให้ผมมาพบ ดังนั้นจึงส่งผมมาที่นี่”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ซ่านกวนโหรวก็ขมวดคิ้วพูดขึ้น “นี่ตระกูลหลี่ตั้งใจจะหาเรื่องงั้นเหรอ!”

หยางเฉินที่เห็นสีหน้าความโกรธของซ่านกวนโหรวก็แทบจะมั่นใจได้ว่านี่เป็นการกระทำโดยตั้งใจของตระกูลหลี่

หยางเฉินจึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้นครับ?”

ซ่านกวนโหรวลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงจะตอบเขาว่า “ท่านปู่ของฉันสัญญาว่าจะไปรับคุณที่บ้านตระกูลหลี่ แต่ท่านไม่ได้สั่งให้คุณมาพบทันทีนะ ตอนนั้นฉันอยู่ในวังราชวงศ์เย่ด้วย ฉันรับประกันได้ว่าท่านปู่ไม่ได้พูดแบบนั้นจริงๆ”