บทที่ 1532 ฉันจะฆ่าแก

หลังจากที่คำพูดนี้ของหลี่จ้งออกมา สีหน้าของซ่านกวนฟู่ไม่พอใจในทันที ตอนที่มองไปทางหยางเฉิน ในสายตาก็เต็มไปด้วยความอาฆาตอย่างรุนแรง

หยางเฉินคาดไม่ถึงด้วยซ้ำ ว่าหลี่จ้งทานยาแดนเหนือมนุษย์ไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นตกอยู่ในสภาวะสูญเสียการควบคุมทั้งหมดแล้ว ยังสามารถมีสติรู้ตัวได้

ถ้าหากรู้เรื่องนี้ก่อนหน้านี้ เขาคงจะไม่มีทางหลอกซ่านกวนฟู่อย่างแน่นอน ตอนนี้คำอธิบายของหลี่จ้ง ทำให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

ตอนนี้เขาแทบจะแน่ใจได้ ไม่ว่าจะเป็นหลี่จ้งก็ดี หรือว่าซ่านกวนฟู่ก็ดี อาการบาดเจ็บของพวกเขาดูเหมือนจะไม่รุนแรงเท่าที่ปรากฏให้เห็นภายนอก

เหตุผลที่พวกเขาสองคนยังไม่ได้ทำอะไรหยางเฉินในตอนนี้ เหตุผลส่วนใหญ่ คือพวกเขาไม่รู้ว่าต่างคนต่างบาดเจ็บสาหัสจนไม่มีพลังการต่อสู้แล้วหรือเปล่า ดังนั้นต้องการจะหยั่งเชิงกันและกัน ผ่านหยางเฉิน

แต่ว่าตอนนี้ หลี่จ้งพูดความจริงหลังจากที่เขาทานยาแดนเหนือมนุษย์ไปแล้ว ก็ย่อมจะก่อให้ซ่านกวนฟู่มีความอาฆาตแค้นอันยิ่งใหญ่ต่อหยางเฉิน

ซ่านกวนฟู่พูดอย่างโกรธเคืองว่า: “หยางเฉิน คาดไม่ถึงจริงๆ แกอายุน้อยๆ จะจอมวางแผนเพทุบายขนาดนี้ กล้าเล่นงานพวกเรา”

หยางเฉินอธิบายอย่างรวดเร็วว่า: “ผู้อาวุโสซ่านกวน ท่านอย่าไปฟังเขา เขาตั้งใจใส่ร้ายผม สำหรับยาแดนเหนือมนุษย์ ผมได้บอกทุกอย่างที่ผมรู้ให้กับท่านแล้ว ตอนนี้ผมก็เป็นแค่เศษสวะ จะกล้าหลอกลวงท่านได้ยังไง? หลี่จ้งไม่สามารถแน่ใจได้ว่าท่านสูญเสียพลังการต่อสู้หรือเปล่า ดังนั้นตั้งใจพูดแบบนี้ เพื่อทำให้ท่านตั้งใจฆ่าผม”

เพียงแค่อธิบายสิ่งเหล่านี้ ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก ซ่านกวนฟู่ก็น่าจะเข้าใจความหมายคำพูดนี้ของหยางเฉิน

แน่นอนว่า ซ่านกวนฟู่ที่เมื่อกี้นี้ยังค่อนข้างสงสัยว่าหยางเฉินหลอกตัวเอง ดวงตาที่แหลมคมคู่นั้นก็จับจ้องมองไปที่บนตัวของหลี่จ้งในทันที

เมื่อเห็นซ่านกวนฟู่มองไปทางตัวเอง หลี่จ้งก็ไม่ตื่นตระหนก แต่เลิกคิ้ว: “ทำไม? แกไม่เชื่อฉันเหรอ แต่กลับเชื่อไอ้หมอนี่เหรอ?”

ซ่านกวนฟู่พูดอย่างเย็นชาว่า: “ฉันไม่เชื่อใครทั้งนั้น แต่สิ่งที่หยางเฉินพูดนั้นก็มีเหตุผล ยังไงซะเขาบอกฉันก่อนหน้านี้ว่าอาการหลังจากที่ทานยาแดนเหนือมนุษย์ โดยพื้นฐานแล้วเหมือนกับของแก เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าแกจะฟื้นคืนมีสติรู้ตัวได้”

หลี่จ้งแสยะยิ้ม: “คาดไม่ถึงว่า ฝ่ายบาทคนก่อนของราชวงศ์ซ่านกวนที่สง่าผ่าเผย จะเป็นลูกไก่ในกำมือของคนรุ่นหลัง น่าเยาะเย้ยจริงๆ!”

หยางเฉินก็พูดออกมาว่า: “หลี่จ้ง แกจะเอายังไงกันแน่ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ตอนนั้นแกคิดว่าตามอยู่ข้างกายของฉันมีผลประโยชน์ ดังนั้นเลือกที่จะทำงานให้กับฉัน ฉันปฏิบัติต่อแกยังไง? แกรู้ดีกว่าคนอื่นนะ? ฉันถึงกับเสี่ยงชีวิต พาผู้แข็งแกร่งของตระกูลหลี่ไปเมืองราชวงศ์เย่ ถ้าหากไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของเมืองราชวงศ์เย่ปรากฏตัว ตระกูลหลี่ก็เข้ามาแทนที่ของราชวงศ์เย่แล้วนะ?”

“แต่กลับเป็นแก หลังจากที่ฉันได้รับบาดเจ็บสาหัส กักขังฉันไว้ และหยั่งเชิงดูว่าฉันถูกกำจัดวิถีบู๊ไปจริงหรือเปล่าอย่างต่อเนื่อง แกเป็นไอ้สารเลวที่ไม่ยึดมั่นในคำมั่นสัญญา ยังมีความเชื่อมั่นอีกมั้ย?”

หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปทางซ่านกวนฟู่แล้วพูดว่า: “ผู้อาวุโสซ่านกวน ผมเป็นคนยังไง ท่านน่าจะรู้ดี เปรียบกับหลี่จ้ง คำพูดของใครน่าเชื่อถือกว่า ท่านน่าจะมีคำตอบอยู่ในใจใช่มั้ย?”

คำพูดของหยางเฉิน ทำให้ความสงสัยของซ่านกวนฟู่ที่มีต่อเขาลดลงเป็นอย่างมาก แต่ก็เป็นเพียงว่าความสงสัยนั้นลดลง ซ่านกวนฟู่ในฐานะฝ่าบาทคนก่อน เขาก็ย่อมไม่มีทางเชื่อใจคนนอกทั้งหมด

แน่นอนว่า หยางเฉินก็ไม่ต้องการให้ซ่านกวนฟู่เชื่อใจตัวเองทั้งหมด ตราบใดที่สามารถเพิ่มความสงสัยต่อหลี่จ้งได้ ก็เพียงพอแล้ว

“หลี่จ้ง หยางเฉินพูดได้ไม่มีผิดเลยสักนิด คนไม่ยึดมั่นในคำมั่นสัญญาอย่างแก ไม่มีความน่าเชื่อถือเลย ยิ่งไปกว่านั้นแอบฝึกฝนผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ทั้งเก้าคน ถ้าหากไม่ใช่ว่าหยางเฉินค้นพบ เกรงว่าใช้เวลาไม่นาน ตระกูลหลี่ก็จะลงมือต่อราชวงศ์ซ่านกวนใช่มั้ย?”

ซ่านกวนฟู่พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ดูอาฆาตแค้น ดูเหมือนจะไม่ลังเลอีกเลย ว่าจะลงมือกับหลี่จ้งหรือเปล่า

หลี่จ้งมองไปทางซ่านกวนฟู่อย่างเฉยเมย: “ซ่านกวนฟู่ มาถึงขั้นนี้แล้ว ใครก็ไม่ต้องว่าใคร ราชวงศ์ซ่านกวนได้กดขี่ตระกูลหลี่ของพวกเรามากี่ปี แกรู้ดีแก่ใจ?”