บทที่ 1544 คำอธิบาย

การปรากฏตัวของหยางเฉินทำให้ราชวงศ์ซ่านกวนตกตะลึงกันหมด ขณะนี้ เขายืนอยู่ตรงนั้นราวกับมีดที่แข็งแกร่งที่ไม่สามารถทำลายได้

กษัตริย์ซ่านกวนยืนอยู่ตรงหน้าหยางเฉิน เพียงแค่รู้สึกถึงศิลปะการต่อสู้ที่รุนแรงกำลังมาเยือนเขา

หยางเฉินมองไปที่กษัตริย์ซ่านกวน หรี่ตายิ้มและพูด"ฝ่าบาทคงตกใจมากที่ได้เห็นผมใช่ไหมครับ?"

กษัตริย์ซ่านกวนยิ้มอย่างไม่เต็มใจ แล้วเขาก็พูด"ก็ตกใจครับ รู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้เจอคุณหยางอีกครั้ง"

หยางเฉินถามด้วยรอยยิ้ม “จริงเหรอครับ?”

กษัตริย์ซ่านกวนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว: “แน่นอนครับ ผมรอคุณหยางมาที่ราชวงศ์ซ่านกวนมาตลอดเลยครับ”

หยางเฉินยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นสายตาของเขาก็กวาดผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์ซ่านกวน แต่บรรดาราชวงศ์ที่สบตากับเขาก้มหน้าลงทีละคน ไม่มีใครกล้าสบตากับเขาเลยสักคน

“คิดไม่ถึงจริงๆเลยนะครับ คนของราชวงศ์ซ่านกวนจะเป็นพวกเนรคุณ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าฉันใช้ชีวิตสู้เพื่อพวกนาย พวกนายยังจะมีชีวิตอยู่ไหม?”

หยางเฉินถามอย่างเคร่งขรึม ผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์แต่ละคนรู้สึกว่าใบหน้าของพวกเขาร้อนผ่าว โดยเฉพาะผู้แข็งแกร่งแดนเทพเหล่านั้น พวกเขาเกือบจะถูกฆ่าโดยหลี่จ้งที่เสียการควบคุม เป็นหยางเฉินที่สู้ด้วยตนเอง ถึงจะช่วยพวกเขาไว้ได้

แต่ว่า พวกเขากลับไปที่สวนราชวงศ์ค้าหาหยางเฉินเป็นเวลาสามวันสามคืน

แม้ว่าหยางเฉินจะอยู่ในอาการสลบเป็นเวลาสามวันสามคืน แต่เขารู้สึกคลุมเครือว่าผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์เย่ตามหาเขาในสวนหลายวัน

ถ้าในตอนนั้นราชวงศ์ค้นเจอเขา เขาก็รู้ดีว่าเขาจะเผชิญกับอันตรายอย่างใด

ในเวลานี้ กษัตริย์ซ่านกวนอยู่ตตรงหน้าหยางเฉิน รู้สึกได้ถึงความกลัวที่ดูเหมือนจะมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขา จากหัวใจของเขามีเพียงความรู้สึกสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง

ตราบใดที่ราชวงศ์ซ่านกวนไว้วางใจหยางเฉินเสมอ และไม่เคยโลภความลับของหยางเฉิน บัดนี้ราชวงศ์ซ่านกวนก็คงมีผีแข็งแกร่งยอดฝีมือเพิ่มอีกคน

เมื่อคิดถึงเช่นนี้ กษัตริย์ซ่านกวนก็ดูเหมือนอายุแก่ขึ้นมาหลายปี และทันใดนั้นก็พูด: “ทุกอย่างเป็นคำสั่งของฉัน ถ้ามีอะไรไม่ดีตรงไหน มาลงที่ฉัน ฉันรับผิดชอบเองทั้งหมด!”

"ฝ่าบาท!"

ผู้คนในราชวงศ์ซ่านกวนรู้สึกประทับใจเมื่อได้ยินคำพูดของกษัตริย์ซ่านกวน

หยางเฉินมองไปที่กษัตริย์ซ่านกวน ทันใดนั้นก็หัวเราะเยาะเย้ย: "นายรับผิดชอบไหวหรือไง? ถ้าไม่ใช่เพราะดวงของฉันแข็ง ฉันว่าฉันคงตายในมือนายไปหลายครั้งแล้ว แต่ตอนนี้นายมาบอกฉันว่า นายจะรับผิดชอบมันเอง?"

กษัตริย์ซ่านกวนกัดฟันแน่น จ้องไปที่หยางเฉินด้วยสายตาที่จ้องเขม็งและพูดว่า “แล้วนายต้องการอะไร?”

“มาถึงจุดนี้แล้ว นายยังต้องการถือตัวตนฝ่าบาทของนายอยู่หรือไง?”

หยางเฉินตะโกนอย่างโกรธจัด ทันใดนั้น แรงกดดันของศิลปะการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งออกมาจากเขา ครอบคลุมทั้งกษัตริย์ซ่านกวนทันที

สมาชิกในราชวงศ์ต่างก็หวาดกลัว ในขณะนี้พวกเขารู้สึกว่าพวกเขาเผชิญหน้ากับมนุษย์คนหนึ่งแต่เป็นพระนาย

กษัตริย์ซ่านกวนผู้แข็งแกร่ง หลังจากสัมผัสพลังอันแข็งแกร่งนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกลัว เขาไม่รู้ว่าตอนนี้หยางเฉินมีศิลปะการต่อสู้ถึงแดนอะไร แต่ที่แน่ชัดคือหยางเฉินต้องกลับสู่สถานะยอดสุดแน่นอน หรือแข็งแกร่งกว่านั้น.

เขารู้ว่าเมื่อก่อนหยางเฉินก็สามารถต่อสู้กับผู้รักษาของราชวงศ์เย่แล้ว แม้ว่าตอนสุดท้ายเขาถูกล้มล้างศิลปะการต่อสู้ของเขา แต่อย่างน้อยสู้กับผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเจ็ดได้ไม่แพ้เลยเลย

ตอนนี้ความแข็งแกร่งของหยางเฉินแข็งแกร่งขึ้นมากกว่าเดิม ถึงจะต้องสู้กับแดนเหนือมนุษย์ขั้นเจ็ดของผู้รักษาราชวงศ์หยางเฉิน หยางเฉินก็มีคุณสมบัติที่จะสู้ได้?

“คุณหยางครับ ผมขอโทษด้วยนะครับ ผมผิดไปแล้วครับ!”

ด้วยความตกใจของทุกคน กษัตริย์ซ่านกวนก็คุกเข่าลงและก้มศีรษะที่จองหองลงต่อหน้า หยางเฉิน

ฉากนี้ช็อคหัวใจของทุกคนที่อยู่อย่างสุดซึ้ง

แม้แต่หยางเฉินเองก็ยังรู้สึกอึ้งเล็กน้อย เขาคิดว่ากษัตริย์ซ่านกวนผู้ยิ่งใหญ่จะยอมคุกเข่าลงตรงเท้าของเขา และยอมรับความผิดพลาดของเขาอีกด้วย

เขาไม่พอใจกับราชวงศ์ซ่านกวนอย่างมาก และถึงกับต้องการล้มล้างราชวงศ์ แต่เมื่อนึกถึงซ่านกวนโหรว เขาก็ยอมแพ้อีกครั้ง