บทที่ 1548 ผู้หญิงของฉัน

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เมฆดำเหนือเมืองซ่างกวนก็หายไป และทุกอย่างก็สงบลงอีกครั้ง

หยางเฉินและผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซ่านกวนยืนอยู่บนก้อนหิน ทั้งสองมองหน้ากัน ใบหน้าของหยางเฉินซีดเล็กน้อย ออร่าของศิลปะการต่อสู้บนร่างกายของเขาก็มีผลกระทบเช่นกัน

ส่วนใบหน้าผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซ่านกวนก็ซีดเช่นกัน มีร่องรอยของเลือดอยู่ที่มุมปากของเขา ราวกับว่าเขากำลังกดขี่ข่มเหงบาดแผลในร่างกายของเขา

"พัฟ!"

ทันใดนั้น ผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซ่านกวนกระอักเลือดออกมา แรงกระตุ้นของศิลปะการต่อสู้บนร่างกายของเขาก็หายไปในทันทีราวกับกระแสน้ำที่ค่อยๆ ลดลง

ในทางกลับกัน หยางเฉินนอกจากใบหน้าที่ซีดแล้ว ยังคงมีออร่าศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งเล็ดลอดออกมาจากเขา

“นายแพ้แล้ว!”

หยางเฉินพูด แต่ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความเย้ยหยันหรือดูถูกผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซ่านกวน มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเขาพยายามแค่ไหนถึงจะเอาชนะคู่ต่อสู้ได้

ตอนนี้ศิลปะการต่อสู้ของเขาได้เข้าแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้า เนื่องจากการฝึกฝนของคัมภีร์ต้าเต้าเทียนหยาน ตอนนี้เขาสามารถใช้วิธีการหายใจชั้นที่หกของคัมภีร์ต้าเต้าเทียนหยาน ซึ่งหมายความว่าอย่างน้อยเขาก็สามารถระเบิดพลังของแดนเหนือมนุษย์ขั้นหกออกมาได้

เพียงแค่อาศัยเทคนิคการหายใจชั้นที่หก ก็ยังสู้ผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซ่านกวนไม่ไหว

เหตุผลที่เขาสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้เพราะหยางเฉินใช้สายเลือดคลั่ง และการใช้สายเลือดที่น่าคลั่งก็มีผลข้างเคียงที่รุนแรงมาก นั่นคืออวัยวะภายในของเขาค่อยๆ เข้าใกล้ความล้มเหลว

ท่านต่งเคยบอกเขาก่อนหน้านี้ว่า ถึงแม้ศิลปะการต่อสู้จะบุกเข้าเป็นแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้า ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ อย่าใช้สายเลือดคลั่ง เป็นไปได้ว่าการใช้สายเลือดคลั่งจะต้องแลกด้วยความเสียหายอย่างหนัก

“นายเป็นใครกันแน่?มีเพียงความแข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้า เท่านั้น ทำไมนายถึงสามารถระเบิดพลังออกมาได้เทียบเท่ากับแดนเหนือมนุษย์ชั้นยอดขั้นเจ็ดได้?”

ผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซ่านกวนมองหยางเฉินด้วยท่าทางเคร่งขรึม

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นอัจฉริยะศิลปะการต่อสู้ที่สามารถเอาชนะศัตรูข้ามแดนได้ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถรเอาชนะศัตรูที่อยู่เหนือสองแดนได้ โดยเฉพาะผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์?

ต้องการเอาชนะเขาด้วยต่ำกว่าเขาสองแดนนั้นยากพอ ๆ กับการขึ้นท้องฟ้า

แต่ หยางเฉินทำมันได้

ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่มีกำลังที่จะต่อสู้ได้ ในทางกลับกัน หยางเฉินได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้นและยังคงมีพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งอยู่

หยางเฉินมองไปที่อีกฝ่ายอย่างไร้อารมณ์และพูดว่า "ถ้าฉันพูดว่า ฉันเองก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร นายเชื่อหรือไม่?"

ผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซ่านกวนขมวดคิ้ว เขาไม่เชื่อจริงๆด้วย อัจฉริยะศิลปะการต่อสู้เช่นนี้จะไม่มีใครไม่รู้จักได้อย่างไร

แม้แต่ในตระกูลศิลปะการต่อสู้โบราณเหล่านั้น หยางเฉินสามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดของผู้แข็งแกร่งได้ไม่แพ้เช่นกัน?

คนแบบนี้ ตระกูลไหนจะยอมทิ้งเขาไว้ข้างนอกเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ในเมื่อนายเองก็ไม่อยากบอก นั้นก็แค่นั่นแหละ!”

จู่ๆผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซ่านกวนก็ถอนหายใจ มองไปที่หยางเฉินและพูดว่า “พ่ายแพ้ก็คือพ่ายแพ้ ในเมื่อฉันแพ้แล้ว ชีวิตความเป็นความตายของฉันขึ้นอยู่กับนาย!”

“แน่นอน ก่อนฆ่าฉัน ฉันจะเตือนนายไว้ก่อน ถ้านายฆ่าฉันตาย นายก็จะตกอยู่อันตราย”

เมื่อได้ยินคำพูดผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ซ่านกวน หยางเฉินก็ขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชาว่า “นายขู่ฉันเหรอ?”

อีกฝ่ายส่ายหัวและพูดอย่างใจเย็น: "ฉันแค่เตือนด้วยความหวังดี ฉันว่าฉันเองก็ไม่ต้องการให้อัจฉริยะศิลปะการต่อสู้เช่นนี้สูญหาย มันน่าเสียดาย "

“ในฐานะผู้พิทักษ์ราชวงศ์ ฉันอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์บางอย่าง ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยราชวงศ์ แต่เป็นโซ่ตรวนของกฎเกณฑ์ เฉพาะเมื่อราชวงศ์ซ่านกวนตกอยู่ในอันตรายฉันจึงจะออกตัวช่วยได้ ถ้าไม่เช่นนั้น ฉันก็จะผิดกฎเกณฑ์"