บทที่ 1569 เขามีพี่สาว

หยางเฉินเดินมายังที่นั่งพร้อมกับเฝิงจื้อหย่วน จิตใจของเขาไม่อาจสงบนิ่งได้ ภายในหัวเต็มไปด้วยเรื่องที่เฝิงจื้อหย่วนพูดกับเขา

ตอนนี้เขาไม่สามารถมองข้ามเฝิงจื้อหย่วนได้เลย ถ้าเป็นเมื่อก่อนล่ะก็ เขาย่อมไม่มีทางเชื่อคำพูดของเฝิงจื้อหย่วนแน่ แต่สิ่งที่เฝิงจื้อหย่วนพูดมาทั้งหมด ทำให้เขาไม่เชื่อก็ไม่ได้

หากบอกว่าเรื่องทั้งหมดที่เขาพูดมาเป็นเรื่องโกหก อย่างนั้นเฝิงจื้อหย่วนก็คงจะฉลาดล้ำเกินไปแล้ว

เฝิงจื้อเอ้ากังวลใจเล็กน้อย เขารู้ความแข็งแกร่งของหยางเฉินดี วัยเพียงเท่านี้ก็สามารถบรรลุแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้าได้ ผู้แข็งแกร่งที่มีพรสวรรค์ด้านบูโดขนาดนี้ เขาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน

หากหยางเฉินไปร่วมมือกับเฝิงจื้อหย่วนแล้วล่ะก็ เขาต้องลำบากแน่

“ท่านพ่อ จู่ ๆ ข้าก็มีลางสังหรณ์แปลก ๆ ข้าว่าวันนี้ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่”

ทันใดนั้นเฝิงเจียหยีก็หันไปพูดกับเฝิงจื้อเอ้า ดวงตากลมสวยทั้งคู่ฉายแววความกังวล

ในใจของเฝิงจื้อเอ้าเองก็ไม่สงบนัก แต่ภายนอกไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา ก่อนจะพูดกลับไปว่า “อย่าเพิ่งคิดมากไป อย่างมากที่สุดหม่าชาวก็เพียงแค่ขึ้นสืบทอดรัชทายาทได้สำเร็จ มันจะมีเรื่องอะไรใหญ่กว่านี้ไปได้ ?”

ได้ฟังสิ่งที่พ่อพูด เฝิงเจียหยีไม่พูดอะไรอีก เกิดความรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นถาโถมในจิตใจ

หยางเฉินนั่งอยู่ข้าง ๆ เฝิงจื้อหย่วน สายตาของเขาเหลือบไปสบตากับเฝิงจื้อเอ้า ทำให้หยางเฉินเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามในนั้น

หยางเฉินส่ายหัวเล็กน้อย ทำให้เฝิงจื้อเอ้ารู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

แม้เขาเองจะไม่รู้ว่าในงานจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง แต่ถ้าหากเกิดอะไรขึ้น เกรงว่ามันจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับการต่อสู้กันของเฝิงจื้อหย่วนและเฝิงจื้อเอ้า

จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม ต้องมาจากจะต้องมาจากเฝิงจื้อหย่วนแน่ ๆ

08:55 นาฬิกา ที่นั่งเต็มทั้งหมดแล้ว เหลือเว้นไว้เพียงที่นั่งของจักรพรรดิเท่านั้น

08:59 นาฬิกา ทันใดนั้นร่างของชายชราผมขาวมืเอไม้เท้าก็ปรากฏตัวขึ้น

“ฝ่าบาทเสด็จแล้ว ！”

มีเสียงประกาศ วินาทีนั้นสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปยังองค์จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เฝิง

โดยด้านหลังของจักรพรรดินั้น หยางเฉินยังเห็นสหายหน้าตาคุ้นเคยของเขา หม่าชาวอีกด้วย

หม่าชาวเห็นเขาในชุดคลุมสีทอง ที่แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของกษัตริย์ หยางเฉินแอบพยักหน้าเบา ๆ ถ้าหากหม่าชาวยอมรับการแต่งตั้งขึ้นเป็นรัชทายาทจริง ๆ ก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวนัก

แต่เขารู้ดีว่าหม่าชาวไม่ต้องการอย่างนั้น เขายอมมาเป็นรัชทายาทก็เพื่อภรรยาและลูกชายของเขาเท่านั้น

หม่าชาวนั่งลงบนบัลลังก์ รอบ ๆ แท่นถวายสัตย์ปฏิญาณ เต็มไปด้วยผู้อาวุโสจากทั่วทุกสารทิศ รวมถึงคนของราชวงศ์เฝิงเองด้วย สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมายังชายหนุ่มบนบัลลังก์นี้

“รัชทายาทรุ่นที่สิบเก้าแห่งราชวงศ์เฝิงลงนามได้ !”

ทันใดนั้นเสียงที่เหมือนกับเสียงจากสวรรค์ก็ดังขึ้น

หม่าชาวค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินตรงไปยังแท่นถวายสัตย์

สายตาของทุกคน มองไปยังหม่าชาวในทุกอากัปกริยา

ไม่นานหม่าชาวก็เดินมาถึงแท่นถวายสัตย์ ร่างกายของเขาเหมาะสมกับตำแหน่งราชาจริงๆ พลังปราณวิถีบู๊แดนเทพชั้นยอดปะทุขึ้น แม้จะยังไม่ขึ้นแดนเหนือมนุษย์ แต่ทุกคนย่อมเข้าใจดีว่าคน ๆ นี้ไม่ได้เติบโตมาในราชวงศ์เฝิง แค่สามารถฝึกฝนด้วยตัวคนเดียวจนกระทั่งถึงระดับแดนเทพชั้นยอดได้ก็น่าทึ่งมากแล้ว

ถ้าหากเขามีโอกาสได้เติบโตมาในราชวงศ์เฝิง ด้วยการฝึกฝนที่มีเขาคงจะขึ้นมาถึงแดนเหนือมนุษย์ได้ไม่ยาก

“หม่าชาว คือบุตรชายคนโตรุ่นที่สิบเก้าของราชวงศ์เฝิง ตามกฎของราชวงศ์ เขาจะเป็นรัชทายาทรุ่นที่สิบเก้าแห่งราชวงศ์เฝิง”

ฝ่าบาทพูดขึ้น กวาดสายตาไปยังทุกคน และถามขึ้นว่า “พี่น้องทายาทรุ่นที่สิบแปดมีใครขัดข้องหรือไม่ ?”

“ฝ่าบาท พวกเราบ้านที่สามไม่มีอะไรจะขัด ! ขอแสดงความยินดีแก่รัชทายาทรุ่นที่สิบเก้า ที่ได้กลับมาหลังจากหายตัวไปนาน !”