บทที่ 1574

หม่าชาวเห็นด้วยตาของตัวเอง ร่างของหยางเฉินบินลอยออกไป ใบหน้าของเขาอึ้งไปชั่วขณะ

ครั้งนี้ หยางเฉินได้รับบาดเจ็บรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ร่างของไป๋หลี่เยี่ยนเป็นถึงผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปด ส่วนหยางเฉินคือแดนเหนือมนุษย์ขั้นห้า เมื่อทั้งคู่ระเบิดพลังเข้าปะทะกัน ย่อมไม่มีทางที่จะเทียบกันได้

ต่อหน้าไป๋หลี่เยี่ยน เขาแทบจะไม่มีทางต่อสู้ได้เลย

“พี่เฉิน !”

หม่าชาวคำราม มองไปยังร่างที่ตกลงสู้พื้น ร่างของหยางเฉินที่ตอนนี้ลุกไม่ขึ้น ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความโกรธ

“เจ้าสารเลว ! มันสมควรตาย !”

หม่าชาวดวงตาแดงก่ำ มองไปยังร่างของไป๋หลี่เยี่ยน ตอนนี้เส้นเลือดแปลก ๆ ผุดขึ้นเต็มไปหน้าของเขา

ก่อนหน้านี้พลังของเขาเทียบเท่าแดนเทพชั้นยอด แต่ตอนนี้กลับก้าวข้ามขั้นขึ้นอย่างรวดเร็ว

แดนเหนือมนุษย์ขั้นหนึ่ง !

แดนเหนือมนุษย์ขั้นสอง !

แดนเหนือมนุษย์ขั้นสาม !

เพียงไม่กี่อึดใจ พลังปราณวิถีบู๊ของเขาก็ทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว จากผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นยอด จนมาถึงผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นสามแล้ว

สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือใบหน้าของหม่าชาวเต็มไปด้วยเส้นเลือดที่ดูน่าเกลียดมากมาย

“เจ้าต้องตาย !”

หม่าชาวคำราม ร่างหายไปจากที่เดิม วินาทีต่อมาก็ปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าไป๋หลี่เยี่ยน หมัดเสยขึ้นโจมตี

“ปัง !”

ไป๋หลี่เยี่ยนบหมัดของหม่าชาวด้วยมือเดียว ร่างของหม่าชาวกระเด็นลอยออกไป

แม้ว่าเขาจะทะลวงแดนขึ้นมาได้ แต่ก็มาได้เพียงแดนเหนือมนุษย์ขั้นสามเท่านั้น ในขณะที่ไป๋หลี่เยี่ยนคือผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นแปด ยังไงไป๋หลี่เยี่ยนก็ไม่มีทางสู้หม่าชาวได้ ใบหน้าของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความตกใจ จ้องมองมาที่หม่าชาว

“มันเป็นไปได้อย่างไร ?”

เขาพูดด้วยความแปลกใจ

ทันใดนั้น เขาก็คิดอะไรบางอย่างได้ และพูดอย่างตกตะลึงว่า “ไป๋หลี่ชิวเหว่ เป็นเพราะนางถ่ายทอดสายเลือดมาให้เจ้า !”

ได้ยินดังนั้น จักรพรรดิเฝิงก็พูดด้วยความตกใจ “สายเลือดบรรพชนไป๋หลี่ !”

สายเลือดบรรพชนไป๋หลี่ เป็นสายเลือดที่ใกล้เคียงกับบรรพบุรุษในราชวงศ์ไป๋หลี่ที่สุด

ตลอดเกือบหนุ่งร้อยปีที่ผ่านมา มีเพียงไป๋หลี่ชิวเหว่คนเดียวเท่านั้นที่มีสายเลือดนี้

นั่นทำให้ไป๋หลี่ชิวเหว่คือหนึ่งในบูโดอัจฉริยะในตระกูล คนในตระกูลจึงให้ความสำคัญกับนางเป็นอย่างมาก ถึงขนาดให้นางเป็นผู้ถ่ายทอดสายเลือดให้แก่รุ่นถัดไป แต่ใครจะไปคาดคิดล่ะว่า เพียงแค่นางออกไปเผชิญโลกเท่านั้น ก็ไปมีความสัมพันธ์กับชายนอกตระกูล แล้วยังให้กำเนิดบุตรออกมาอีก

นั่นทำให้ราชวงศ์ไป๋หลี่โมโหเป็นอย่างมาก จนรีบนำตัวไป๋หลี่ชิวเหว่กลับมากักตัวไว้ในทันที หม่าชาวเกิดมาแล้วได้ 26 ปี ไป๋หลี่ชิวเหว่ก็ถูกขังมาแล้ว 26 ปีเช่นกัน

แต่ว่าตอนนี้ ไป๋หลี่เยี่ยนพบว่าภายในร่างของหม่าชาว มีเลือดของบรรพบุรุษอยู่ นั่นทำให้เขารู้สึกตกใจ

ในเวลานี้หม่าชาวราวกับเครื่องจักรไร้ความรู้สึก พุ่งเข้าหาไป๋หลี่เยี่ยนต่อทันที แต่ว่าในทุก ๆ ครั้งที่โจมตี ก็ไม่สามารถสร้างบาดแผลให้กับไป๋หลี่เยี่ยนได้เลย

“ตอนนี้ร่างของเจ้ามีสายเลือดบรรพบุรุษอยู่ เจ้ายังตายไม่ได้ เจ้าต้องกลับไปราชวงศ์ไป๋หลี่กับข้า !”

ไป๋หลี่เยี่ยนโจมตีหม่าชาวไปอีกครั้ง ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

จักรพรรดิเฝิงขยับร่าง เข้ามาบังด้านหน้าของหม่าชาวไว้ มองไปยังไป๋หลี่เยี่ยนและพูดว่า “ไป๋หลี่เยี่ยน ท่านจะทำเกิดไปแล้ว ! ถึงขนาดเข้ามาในราชวงศ์เฝิงของข้า แล้วยังจะนำตัวหลานข้าออกไปอีก ท่านคิดว่าจะมารังแกราชวงศ์เฝิงได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรือ ?”

ไป๋หลี่เยี่ยนใบหน้าเคร่งเครียด พูดอย่างเย็นชาว่า “ฝ่าบาท ข้าขอแนะนำท่านว่าอย่ามายุ่งเรื่องนี้จะดีกว่า ท่านคงรู้อยู่แล้ว ว่าสายเลือดบรรพบุรุษ สำคัญกับพวกเราราชวงศ์ไป๋หลี่ขนาดไหน เขาจะต้องมากับข้า”